Адам өмірінде уақыттың өзі де тоқтап қалғандай көрінетін ерекше сәттер болады. Сол сәттердің бірі – мектеппен қоштасу күні. Бұл – қуаныш пен қимастық қатар өрілген, жүрекке сан түрлі сезім ұялататын ерекше мезет. Кеше ғана мектеп табалдырығын жүрексіне аттаған кішкентай бүлдіршіндердің бүгінде қолына аттестат алып, үлкен өмірге жол тартуы – уақыттың шексіз жүйріктігін тағы бір дәлелдейді.

Бала күнімде мектеп маған алып әлем болып көрінетін. Биік дәліздері, сыңғырлаған қоңырауы, парталарға сіңген бордың иісі, ұстаздың мейірімге толы жанары, үзілістегі достардың шат күлкісі – мұның бәрі менің балалық шағымның ажырамас бөлшегіне айналды. Сол кезде мектеп қабырғасындағы күндердің қаншалықты қымбат екенін сезіне қоймаппын. Бүгін ғана оның әрбір сәті жүректің түкпірінде сақталатын ең асыл естелік екенін ұқтым.

Мектеп – жай ғана білім алатын орын емес. Ол – адам болуды үйрететін үлкен өмір мектебі. Біз мұнда әріп танып, есеп шығаруды ғана емес, қуана білуді, жеңіле білуді, достықты қадірлеуді, үлкенге құрмет көрсетуді, кішіге қамқор болуды үйрендік. Кейде сүріндік, кейде қателестік, кейде жеңіске жеттік. Бірақ әрбір қадамымыздың жанында бізге сенген ұстаздарымыз тұрды. Олар білім берумен ғана шектелмей, жүрегімізге мейірімнің, жауапкершіліктің, адамгершіліктің дәнін септі.

Ұстаз... Бұл сөздің өзінде шексіз құрмет жатыр. Себебі ұстаз – адамның өмір жолына сәуле түсіретін шамшырақ. Кейде біз байқамайтын еңбектің, көзге көрінбейтін жанашырлықтың артында олардың маңдай тері тұрады. Бізді әрбір жетістікке жетелеген, сүрінгенде қанаттандырған, армандауға үйреткен де – сол кісілер. Бүгінгі жетістігіміздің әрбір кірпіші олардың еңбегімен қаланды.

Мен үшін бұл күннің орны ерекше. Себебі мектепті «Алтын белгімен» аяқтау бақыты бұйырды. Бұл атақ ешқашан жалғыз адамның жеңісі емес деп ойлаймын. Оның артында ата-анамның ұйқысыз түндері, үнсіз тілеген тілегі, ұстаздарымның табанды еңбегі, өзімнің тынымсыз ізденісім жатыр. Сондықтан бүгін қолыма аттестат алған сәтте, ең алдымен, мені осы күнге жеткізген жандарға деген алғыс сезімі жүрегімді кернеді.

Ұлы ағартушы Ахмет Байтұрсынұлы: «Ұстаздық еткен жалықпас, үйретуден балаға» деген. Бұл сөздің мәнін бүгін бұрынғыдан да тереңірек түсінгендеймін. Себебі ұстаздың берген білімі уақыт өткен сайын өз жемісін береді.

Мектеппен қоштасу – балалық шақпен қоштасу деген сөз. Енді мектепке күн сайын асығып бармаймыз. Таңертеңгі қоңырауға кешігіп қаламыз деп жүгірмейміз. Сыныптағы өз орнымыз, күнде жүздесетін достарымыз, тақта алдында жауап берген сәттеріміз енді естелікке айналады. Бірақ адам мектептен кетсе де, мектеп ешқашан адамның жүрегінен кетпейді.

Қазақтың көрнекті жазушысы Ғабит Мүсірепов: «Тәрбие – тал бесіктен басталады» деген еді. Сол тәрбиенің үлкен жалғасын біз мектептен алдық. Осы қасиетті шаңырақ бізге білім ғана емес, өмірдің ең маңызды құндылықтарын сыйлады.

Бүгін мен өзіммен бірге қанат қаққан барша түлектерге қарап отырып, әрқайсысының жүрегінде үлкен арман жатқанын сеземін. Біріміз ақ халат киіп, адам жанының арашашысы болуды армандаймыз. Біріміз елдің ертеңін тәрбиелейтін ұстаз атанғымыз келеді. Біріміз ғылымға, біріміз өнерге, енді біріміз журналистикаға жол тартамыз. Армандарымыз әртүрлі болғанымен, мақсатымыз бір – туған еліміздің дамуына адал еңбекпен үлес қосу.

Алдымызда жаңа өмір күтіп тұр. Оның қандай боларын ешкім дөп басып айта алмайды. Бірақ біз мектептен алған біліміміз бен тәрбиемізді өмірлік серігімізге айналдыра алсақ, кез келген асуды бағындырамыз деп сенемін. Өйткені білім – адамды биікке көтеретін қанат, ал еңбек – сол қанатты талдырмайтын күш.

Құрметті замандастарым!

Бүгін біз мектептің есігін жауып емес, жаңа өмірдің есігін ашып барамыз. Ендігі әр күніміз – өз қолымызбен жазылатын тағдыр кітабының жаңа беті. Сол кітаптың әр парағы адал еңбекпен, ізгі іспен, елге деген сүйіспеншілікпен толсын. Қандай биікке шықсақ та, бізге алғаш қалам ұстатып, үлкен өмірге бағыт берген алтын ұямызды ешқашан ұмытпайық.

Қош бол, балалықтың мекені болған аяулы мектебім!

Сенің әр кірпішің, әр дәлізің, әр сыныбың біз үшін сағынышқа айналатынын бүгін ғана анық сезіндім. Сен бізге тек білім емес, өмірдің мәнін, арманның қадірін, еңбектің қасиетін үйреттің. Ертең әрқайсымыз әр қиырға қанат қағармыз. Бірақ қайда жүрсек те, жүрегіміздің бір бұрышында сенің үнің – соңғы қоңыраудың сыңғыры мәңгі жаңғырып тұрады.

Өйткені мектеппен қоштасу – өткенмен қоштасу емес. Ол – жүрекке үміт ұялатып, болашаққа сеніммен бастайтын жаңа өмірдің алғашқы қадамы.

Аружан Нұрақын