Шынында да, қыздың жаны нәзік, ә,
Домбыраның ішегіндей жіңішке.
Аруларға жүрмейді еш базына,
Сұлулардың саған айтар, сыры іште...
Бәрі мәлім, ол аруға сырыңның,
Бере салған табиғаттың сыйына.
Бәрі жатыр, жанарында сұлудың,
Тырысса да, жасыруы қиын, ә?
Бір-ақ сәтте, бай қылатын жарлыны,
Іренжіссең, ол тағдырдың сұмдығы – У.
Сұлулардың жүрегінде барлығы,
Ал, қиын-ау, ол жақтағы сырды ұғу.
Ол белгісіз, «тұсау болған, асауға»,
Ол белгісіз, ғашық болған кім, кімге?
Біз Қазақтың аруларын қашан да,
Алақанға салып жүру, мүмкін бе?..
Жұмаш Кенебай
