ءجۇرىپ تۇرعان جەر-جاحانعا ءامىرى،
كۇندەي اشىق كۇركىرەگەن بار ءۇنى.
ۇلى ماعجان - ۇلىلىقتىڭ قۇدايى،
ۇلى ماعجان - ولەڭ، جىردىڭ ءتاڭىرى!
بىردە جۇرمەي، بىردە باسپاي ورگە ءىسى،
بوساتپادى تارتىپ ونى جەر كۇشى.
تولقىن، تولقىن، قايراتتى شاش بۇپ-بۇيرا
ۇلى ماعجان تاعدىرىنىڭ بەلگىسى.
ەر جىگىتتە ول، سۇلۋلىقتىڭ جامالى،
جۇرەگىندە قوزداپ ويلار جانادى.
تۇلا بويى كەمەڭگەرلىك كەرەمەت،
مەيىرىمگە تولى ويلى جانارى.
بار قايراتىن «الاشىنا» ارنادى،
نازىك سىردى جىلدامدىقپەن اڭدادى.
بار تۇرىكتىڭ التىن، اسىل تامىرى
ۇلى تۇران، تۇركىستانى - ارمانى.
ەلدەن ەرەك، زەرەك بولدى ۇعىمى،
ۇلى عانا تۇسىنەدى ۇلىنى.
بويدا تۋلاپ، ەر تۇرىكتىڭ قايراتى،
ارپالىسقا تولى بولدى عۇمىرى.
وزگە اقىندار بىلمەيتىندى بىلەتىن،
جاۋلارىنا جانى اشىپ، كۇلەتىن.
ۇلى تۇران، تۇركىستانعا بايراعىن
قايتا تىگەر كۇندەردى اڭساپ جۇرەتىن.
ميلارىندا الۋان ويلار پىسەتىن،
وعان ازداي قانداي-قانداي مىسە تىم.
انا ءسابيت، تابالاسا قانشاما،
ال، ماعجان، قايسارلانا تۇسەتىن.
وڭاشادا دالاسىنا سىيمايتىن،
ساعىنىشتان كوز جانارىن سۋلايتىن.
ءاليحاندى، احمەتتى جانە دە
ءمىرجاقىپ پەن مۇستافانى سىيلايتىن.
تۋا كەربەز، ءوزىن جاقسى كۇتىنگەن،
ىستەرى كوپ، ىستەرىنەن بىتىرگەن.
امىر-تەمىر، حان كەنەگە تاڭىردەي
تابىناتىن بارلىق بولمىس، بىتىممەن.
وي جەتكەن بە، ونىڭ تەرەڭ ويىنا،
شاق كەلمەيتىن جۇكتى المايتىن بويىنا.
قازاعىنىڭ مىناۋ دارحان دالاسى
بار قاجەتتى بەرە سالعان بويىنا.
قارسى سوققان تولقىنداردى ەلەمەي،
ماڭ دالادا جالعىز ءجۇزدى ول كەمەدەي.
دوڭبەكشىگەن حازار، بالقاش سياقتى
ءبىلىمى ونىڭ تەڭىزدەيىن تەلەگەي.
جانىپ ءجۇردى ول جىر وتىنا جالىنداي،
ءومىر كەشتى جاۋلارىنا باعىنباي.
بار تۇرىكتىڭ بولعان التىن بەسىگى
تۇركىستانىن ءسۇيۋشى ەدى جالىنداي.
ماقساتى ايقىن، ءتۇپتىڭ-تۇبى جەتەتىن،
ۇلى ويلارمەن ۇلى كۇندەر وتەتىن.
كەي ساتتەرى قارا ەرتىستىڭ بويىمەن
كوكبورىدەي جالعىز جورتىپ كەتەتىن.
قۇشتارلىقپەن بار قازاقتان الدا ەدى،
ەنەسىنەن دارا ەمگەن اردا ەدى.
ول ءتۇسىندى بولمىسىمەن عاجايىپ،
قۇرمەت تۇتىپ، سىيلايتىنىن الدا ەلى...
كۇرەسەتىن ويلارىمەن الدىرماس،
شىنداپ سۇيسە، ەستەن ءبۇيتىپ تاندىرماس؟
كونە تۇران، ۇلى وتىرار شاحارى
تاعدىرىمەن بولۋشى ەدى تاعدىرلاس.
ۇلى ماعىجان، شىن مانىندە ۇلى ەدى،
جالعىز عانا تۋعان ۇلتى - تىلەگى.
كۇندىز-تۇنى قازاق دەگەن حالقىنىڭ
تاڭىردەن ازاتتىعىن تىلەدى.
ءسۇيدى ەرەكشە، مىناۋ سايىن دالاسىن،
ءسۇيدى ەرەكشە، فارابيدەي داناسىن.
باستان كەشكەن دۇربەلەڭدى كەزەڭدى،
قادىر تۇتتى ول، جاۋىنگەر ۇلت، باباسىن.
ساعىنىشتان سان سارعايعان ساناسىن،
سىيلاپ ءوتتى ول، ءوزىن تۋعان اناسىن.
قۇرمەت تۇتتى ول، ەر تۇرىكتى كەشەگى
بيلەپ تۇرعان جەر مەن كوكتىڭ اراسىن.
جاپا شەگىپ، جاۋلارىنان وڭباعان،
قايعى بۇلتى ىستامبۇلىن تورلاعان...
سول كەزدەگى جالعىزدىقتان قان جۇتىپ،
جاسىن توگىپ، قانداستارىن قولداعان...
جاۋى كوپ پە، جاعالاعان جار استىن،
شابىتتانسا، كوك تاڭىرمەن جاناستى ءۇن.
ۇلى ماعجان، سيرەك بىتەر ماڭدايعا
بولۋشى ەدى ارداگەرى «الاشتىڭ».
ايى جارىق تۋدى تالاي وڭىنان،
ول تۇسپەدى جىر-جەلمايا قومىنان.
قۇربان بولعان قاپيادا قايران ەر،
قان تىلەگەن قىزىلداردىڭ قولىنان.
جوعالتقانداي اسىل ارمان، مۇراتىن،
سىڭسي جوقتاپ، قالا بەردى بۇلا ءتۇن.
«ۇلى تۇران، تۇركىستان...» دەپ جىرلاۋمەن
ءوتتى وسىلاي بۇل ومىردەن ءبىر اقىن.
تابانىمنان كەتكەندەي مە، تاس تايىپ،
ماعجانىن جوقتاماسا ەل، باستى ايىپ.
الماتىدان ءبىر ەسكەرتكىش بۇيىرماي،
انكارادا تۇر ماعجان قاسقايىپ...
«بىزدە دە بار...» دەپ ايتۋعا شاق قالدىم...
اتقانى ەرەك انكارادا اق تاڭنىڭ!
انا تۇرىك باۋىرلاردىڭ الدىندا،
مەنىڭ داعى كەلىپ كەتكەن ماقتانعىم...
ۇل ءقادىرىن بىلمەدى مە، ەلگە سىن،
بىلمەدىك-اۋ، ءسوز ەتۋدەن وڭگەسىن.
استانادان كورەم عوي دەپ ويلاعام،
ماعجانىمدى انكارادان كورگەسىن...
جۇماش كوكبورى
