التىن ساتاتىن دۇكەنگە بىردە كىشكەنتاي قىز كىرەدى. جاسى 6-7 جاس شاماسىندا. كىرە سالا سورەدەگى اشەكەيلەردەن كوز المايدى. ءبىر مەزگىلدە ىزدەگەنىن تاپقانداي الاقايلاپ جىبەرەدى. سوسىن ساتۋشى جىگىتكە قاراپ:
— كەشىرىڭىز، ماعان اانننااۋ مارجان مونشاقتى ادەمى قوراپقا سالىپ بەرەسىز بە؟-دەيدى.
ساتۋشى بالاقايعا كۇمانمەن قاراپ:
— قانشا اقشاڭ بار؟ اقشاڭ بار ما ءوزى؟ بۇل اناۋ-مىناۋ ەمەس، 200.000 تۇرادى...
قىز بالا جالما-جان قالتاسىنان تۇيىنشەكتەلگەن ورامالدى الىپ، ىشىنەن تيىنىن ساناي باستايدى.
— مىناۋ جەتىپ قالار، ءيا؟ بىلەسىز بە، بۇگىن اپكەمنىڭ تۋعان كۇنى ەدى. انامىز كوز جۇمعالى بەسەۋمىزدى باعىپ ءجۇر. سەبەبى اكەم بەسەۋمىزدى انام قايتقاسىن تاستاپ، باسقا اپايعا كەتىپ قالعان ەدى. سودان بەرى اپكەم كۇنى-تۇنى جۇمىس ىستەپ ءبىزدى قاراپ ءجۇر. اقشاسى ىلعي وزىنە جەتپەي قالادى. سوندىقتان بۇگىن ونى قۋانتقىم كەلەدى. مىناۋ بار جيعان اقشام. وعان وسى قوڭىر مونشاق ادەمى كوزدەرىنە كەرەمەت جاراسار ەدى،-دەپ سۇيكىمدى قىز ءبىر ۋىس تيىنىن جىگىتتىڭ الاقانىنا ۇستاتا سالادى.
ساتۋشى جىگىت ويلانىپ تۇردى دا، سوسىن مونشاقتى الىپ ادەمى قوراپشاعا سالىپ، سىرتىن بانتيكپەن ادەمىلەپ وراپ بەرەدى.
— ءما!-دەپ بالاقايعا قوراپتى ۇستاتادى، — تەك ساق بول! قولىڭنان ءتۇسىرىپ الما!
قۋانعان قىز سىيلىقتى الىپ قۇلدىراڭداپ ۇيىنە قاراي جۇگىرەدى.
جۇمىس ۋاقىتى اياقتالاردا دۇكەنگە 18 جاس شاماسىناداعى بويجەتكەن كىرەدى.
— مم، كەشىرىڭىز، مىنا مونشاق وسى جەردەن ساتىپ الىنعان با؟-دەيدى قوراپتى كورسەتىپ.
دۇكەن يەسى بىردەن تۇسىنە قويادى.
— ءيا.
— مەنىڭ دۇكەندەگى زاتتاردىڭ باعاسى-ول كليەنتىمىزبەن اراداعى قۇپيا. ول قۇپيانى ايتا المايمىن.
— ءبىراق مەنىڭ سىڭىلىمدە 200-اق تەڭگە بولاتىن. ال مىنا مونشاق-تازا مارجان، باعاسىنىڭ قىمبات ەكەنىن بىلەمىن. مەن ءبىر جىل جۇمىس ىستەسەم دە تولەي المايتىن شىعارمىن...
دۇكەن يەسى قوراپتى الىپ، بانتيگىن قايتا ادەمىلەپ، بويجەتكەننىڭ قولىنا ۇستاتادى:
— ءسىزدىڭ ءسىڭلىڭىز ۇلكەن ادام ىستەي المايتىندى ىستەدى، ءسويتىپ مونشاقتى ەڭ قىمبات باعاعا الدى. سەبەبى ول وزىندە باردىڭ ءبارىن بەردى... دۇكەندە ءبىر ءسات تىنىشتىق ورناپ، بويجەتكەننىڭ كوزىنەن ءبىر تامشى جاس ىتقىپ شىقتى. 
ال دۇكەن يەسى، ياعني جىگىت بويجەتكەننىڭ سۇلۋلىعىنا سۇيسىنە قاراپ تۇردى.