كۇندەلىكتى قايتالانىپ جاتقان ءمانسىز ومىرىنە ءبىر ءسات كوز جۇگىرتكەن قارت انا، قولىنا قالام الىپ ىشكى شەرىن و دۇنيەلىك شالىنا بىلاي اقتاردى: 
— ءاي، شالىم! سوڭعى كەزدەرى كەلىننىڭ كوڭىل-كۇيى جوق، ءتىپتى شايىمدى دا جارتىپ بەرمەيتىن بولدى. قۇداي-اۋ، قۇلاقتارىم دا اۋىر ەستيتىن بوپ ءجۇر. سودان با، ايتەۋىر نە دەگەنىن دە دۇرىس تۇسىنە بەرمەيمىن. دەگەنمەن ءبىر نارسەنى ءىشىم سەزەدى. ولاي دەيتىنىم، كەلىنىم مىنا ۇيدە تۇرعانىمدى قالامايتىن سياقتى. 
وتكەن كۇندەرىمىز-اي؟! بالاڭدى ءوزىڭ دە جاقسى بىلەسىڭ، قوي اۋزىنان ءشوپ المايتىن جۋاس. بايعۇس بالا ءقازىر ەكى وتتىڭ ورتاسىندا قالىپ "بىلاي تارتساڭ - اربا سىنادى، ولاي تارتساڭ - وگىز ولەدىنىڭ" كۇيىن كەشىپ ءجۇر، ءقايتسىن ەندى؟! 
اناسى - اتسا، اتىلمايدى، ساتايىن دەسە، ساتىلمايدى. جاسىرىن كەلىپ قۇشاقتاپ قويادى. بىلەسىڭ بە، كەشە كەشكىسىن كەلىپ بەتىمنەن ءسۇيدى. ايتسە دە مىنا قىلىعى ماعان اۋىر ءتيدى. 
ول ەندى ماعان ىرىمشىك اكەلۋدى قويدى. تىستەرىم جوق قوي، جەگەن كەزدەگى جاعىمسىز داۋىستان بالالار جيىركەنەدى ەكەن مەنەن. قۇداي-اۋ، بۇل وتىرىك، مەن ولاي ىستەمەيمىن عوي. كەلىن بالا نەمەرەلەرىمە ەرتەگى ايتىپ بەرۋىمە تىيىم سالدى. سەنىمەن سويلەسەدى دەپ قابىرعاداعى سۋرەتىڭدى دە تىعىپ قويدى. جارايدى، ءبىراق قوينىمداعى سۋرەتتەن ولاردىڭ ەش حابارى جوق. 
مەن وعان تەرىس باتا جاسامايمىن، سەبەبى نەمەرەلەرىمنىڭ اناسى عوي. وتكەندە جوعارىداعى كورشىلەر كەلدى. «سوزدەرىمىزدى ەستىپ قويماسىن» دەپ ەسىگىمنىڭ سىرتىنان قۇلىپتاپ قويدى. سوزدەرىن ەستىمەدىم، ەستي المادىم، ءبىراق نە دەگەندەرىن سەزدىم. كەلەسى ايدا مەنى قارتتار ۇيىنە جىبەرمەكشى ەكەن. 
نەسىن ايتايىن، وتە اۋىر ءتيدى. شالىم-اۋ، سەن نە دەيسىڭ؟! ۇلىڭنىڭ كوزىنە ءبىر كورىنىپ قويساڭشى! اكەسىسىڭ عوي، بالكىم سەنى تىڭداپ قالار. وسى بولمەدە وتىرا بەرەم، قۇداي كۋا ەشقايدا شىقپايمىن. ۇلىمنىڭ ءتاتتى اكەلگەنىن دە قالامايمىن. بۇدان بىلاي بالالارعا ەرتەگى دە ايتپايمىن. ايتەۋىر مەنى وسى ۇيدەن شىعارىپ تاستاماسا بولدى. 
ءبارى ءبىتتى، ەندى وزىڭمەن وتكەن كۇندەر ۇزاپ بارادى. تەرەزەگە قاراسام بەينەڭ كوز الدىمنان كەتپەيدى. ەسىك تۇتقالارىندا ساۋساق ىزدەرىڭ قالدى. اسا تاياعىڭ ءالى كۇنگە قابىرعادا ءىلۋلى. سوندا بۇلاردىڭ مەنىمەن تۇرعىلارى كەلمەيتىنى نەسى؟! تاڭ قالامىن… ءاي، ءوتىپ ءبىر كەتكەن داۋرەن-اي! مەنى قاسىڭا شاقىرساڭ نەتتى! الدە سەن دە مەنى ۇمىتىپ كەتتىڭ بە؟!