اقتوبەدە وتكەن ايتىس عاسىرلار قويناۋىنان كەلە جاتقان قاسيەتتى ونەردىڭ ومىرشەڭدىگىن تاعى ءبىر دالەلدەپ بەردى. حالىقتىڭ ءسوز سايىسىنا دەگەن ىستىق ىقىلاسىنا قىلاۋداي سىزات ءتۇسىپ كورگەن ەمەس.
ايتىس ارقىلى كيەلى ءسوزدىڭ قۇدىرەتى بۇرىنعى بيىكتەگەن ۇستىنە بيىكتەپ اسپانداپ كەلەدى. قاراپ تۇرساڭ، سارقىلماس قاينار بۇلاق سەكىلدى قۇيىلىپ جاتقان قازىنا. وسىعان تاعى ءبىر كوز جەتكىزىپ قايتتىم.
ءتىلدىڭ بايلىعى – ۇلتتىڭ ىشكى كۇش-قۋاتىنىڭ بەلگىسى.
كورگەنىنە كوركەم سوزبەن باعا بەرە بىلەتىن حالىقتىڭ پاراسات-پايىمى بيىك بولادى.
حالىقتىق تاربيەگە ۋىزىنان جارىعان، كىسىلىكتىڭ تۇما بۇلاعىنان قانىپ ىشكەن ادام عانا تاۋىپ ايتىلعان ۋاجگە قوناق بەرىپ، ءسوز دوداسىندا ولقى تۇسكەنىن مويىندايدى. كۇندەلىكتى تۇرمىستا كوپە-كورىنەۋ قيسىق قاققان شەگەسىن مويىنداماي جاتاتىندار بولماي ما. وعان قاراعاندا، شارشى توپتىڭ الدىندا، شابىت بۋىپ وتىرعان جەرىندە، شاۋىپ كەلە جاتقان تۇلپاردىڭ باسىن تارتقانداي بۇل ارەكەتتى قالاي ەرلىك دەمەسسىڭ.
قازاقتىڭ ءسوزىنىڭ ءقادىرى بار جەردە، ۇلتتىڭ ءبولمىس-بىتىمى جارقىراي كورىنىس بەرەدى. وسىنى تاعى ءبىر ۇققانداي بولدىم.
تاۋبە، ءتىل بايلىعى شۇرايلى، ويى سۇلۋ ۇل-قىزدار قاتارى تولىعىپ كەلەدى. تالانتتى جاستاردىڭ ءوسىپ كەلە جاتقانى كوز قۋانتادى. شۇكىرشىلىك ەتەر ءجونىمىز بار، ويتكەنى بارلىق ۋاقىتتا بىردەي بۇلاي بولدى دەپ ايتۋعا بولا ما. شىققىر كوز بەن كەرەڭ بولعىر قۇلاق باياعىدا ۇلكەندەردىڭ: «باسىمىزعا قۇران وقيتىن مولدا بولار ما ەكەن»، – دەپ جىلاعانىن كورگەن دە، ەستىگەن دە. اششى شىندىق. ايتىس وسىنداي اۋىرتپالىقتاردىڭ اراسىنان توت باسپايتىن اق الماستاي جارقىلداپ جەتتى.
اتا-بابامىزدان كەلە جاتقان اسىل ونەردىڭ ارناسى سۋالماعان ەكەن. قوشەمەتپەن قۇپتايتىن حالقى بار، جەلمەن جارىسقان جۇيرىكتەي تالانتتى جاستار شوعىرى قالىپتاسقان. كوزگە ءتۇسىپ دارالانىپ قالعاندارى ايتىس وتكەن سايىن جاڭا قىرىنان تانىلىپ جارقىراپ جاتسا، ءار ءسوز سايىسىندا ءبىر جۇلدىز جارقىراپ جانادى. بۇل جولى دا سولاي بولدى.
ءبىر اۋىز سوزبەن ايتسام، اقتوبەدە توگىلگەن مارجان جىر، ءتۇيىندى تولعاۋ مەنى وسىلاي قاناتتاندىردى.
«التىن دومبىرا» جانداربەك بۇلعاقوۆتىڭ قانجىعاسىنا بايلاندى. قۇتتى بولسىن!
قانىڭدى قوزدىرىپ، جانىڭا جىگەر بەرەتىن رۋحتى بايگەنى «كورگەن دە ارماندا، كورمەگەن دە ارماندا» عوي دەپ ويلايمىن. ايتىس ونەرى قۇر قىزىعۋشىلىقپەن قاراپ ارتىنان ۇمىتىپ جۇرە بەرەتىن «بىركۇندىك شوۋدان» ايىرماسى حاتقا ءتۇسىپ قانا قويماي، عىلىم پانىنە اينالدى. الدى مۇقتار اۋەزوۆتەن باستالىپ، اياعى بۇگىنگى جاس عالىمدارعا دەيىن جالىقپاي قالام تەربەپ كەلەدى. جان-جاقتى تالدانىپ زەرتتەلۋدە. ءار ايتىسكەر اقىننىڭ ماقام ۇلگىسىنەن باستاپ، ءسوز ساپتاۋى، ساحنادا ءوزىن ۇستاۋى دەگەن دۇنيەلەر تۋرالى ءبىراز پىكىرلەر ايتىلدى. جازىلار دا.
ايتىس ونەرىنىڭ يەسى – حالىق. ەلىمىز امان تۇرعاندا بۇل ونەردىڭ ابىرويى اسقاق، مەرەيى ۇستەم بولا بەرەدى. سوندىقتان، «كۇن سونگەنشە ازات ەل بولايىق».
اقىن، جازۋشى، ق ر مەملەكەتتىك سىيلىعىنىڭ لاۋرەاتى،
حالىقارالىق «الاش» سىيلىعىنىڭ لاۋرەاتى
قاجىعالي مۇحامبەتقالي ۇلى
