«ءاي دەيتىن ءاجا، قوي دەيتىن قوجا» بولماعان سوڭ، اسابالار تويدى قىزدىرامىن دەپ ويىنا كەلگەنىن ىستەپ، ابدەن ەسىرىپ بارادى. ەنە مەن كەلىن اراسىنداعى بيازى سىيلاستىقتى سايقىمازاققا اينالدىرعان مىنا اساباعا نە دەرسىڭ؟
ءدۇيىم ەلدىڭ الدىندا ماساڭ جىگىتكە اسىلىپ بيلەيتىن بيشىلەردى ەسىرتىپ جۇرگەن دە، جۇمساق ويىنشىققا وتىرىپ الىپ، ەتەگىنىڭ قايدا قالعانىن بىلمەي، كۇللى قايىناعالارىنىڭ الدىندا اۋرەتتى جەرى جىلت ەتسە دە، اقىلىنان اداسىپ، جەلىگىن باسا الماعان قاتىندارعا ەسىرىك ويىندى ويناتىپ جۇرگەن دە وسى اسابالار. ءبىر قىزىعى، تويداعى ءدۇيىم ەلدىڭ بىردە-بىرى: نە توي يەسى، نە قارت-قاريا، نە ءوزىن زيالىمىن دەپ ەسەپتەيتىن ەل اعالارى اپەرباقان اساباعا «ءاي، مۇنىڭ نە؟» دەپ باسۋ ايتپايتىنى تاڭ قالدىرادى. كەرىسىنشە، ۇياتتى ارەكەتتەرىنە ءماز بولىپ، قول شاپالاقتاپ، قوسىلا قولداۋ بىلدىرەتىنى ويلانتادى. ماساڭ ادامنىڭ ءالسىز ءساتىن ءاجۋاعا اينالدىرا قويار مۇنداي اسابالارعا باسۋ ايتار، ادەپ ەتيكاسىن ەسكە سالار جەرگىلىكتى جەردەگى ارنايى قاۋلى-قارار كەرەك سياقتى.
توي ۇستىندە تاربيەگە جات ويىن ويناتىپ، ەركىنسىگەن اساباعا ايىپپۇل سالىنىپ، ايىپپۇلدان تۇسكەن قارجىعا سول تويحاناعا كەلگەن مەيماندارعا ەتيكالىق وي سالار قاناتتى سوزدەردى كىرە بەرىسكە باننەر تۇرىندە جازىپ، ءىلىپ قويۋ كەرەك. ادەپسىز اسابابالاردى «قارا تىزىمگە» تىزبەلەپ، توي ۇيىمداستىراتىن پروديۋسەر ورتالىقتارىنا بەرىپ قويعان دا ارتىقتىق ەتپەيدى. الگى اسابا وسپادارسىز قىلىعىن ەكىنشى رەت قايتالاسا، ايىپپۇل كولەمىن ۇلعايتا بەرۋ كەرەك. سوندا عانا تويدان ايىرىلعىسى كەلمەگەن اسابا لاجسىزدان كىتاپحاناعا بارىپ ىزدەنىپ، كوپتى كورگەن اقىلمان قاريالاردان اقىل-كەڭەس سۇراي باستايتىن بولادى.
بەكجىگىت سەردالىنىڭ فەيسبۋك پاراقشاسىنان
