ءانشى مەن اسابانىڭ، كەلىننىڭ بەتىن اشاتىن جاتتاما «ايتقىشتاردىڭ» (اقىن دەۋگە اۋىزىم بارىڭقىراماي تۇر) الدىن-الا تاپسىرىسپەن، اسىعىس-ۇسىگىس، مينۋت ساناپ جۇرەتىنىن ءبىز جاقسى بىلەمىز. ولار ءبىر كۇندە بىرنەشە تاپسىرىس الىپ، ءبىر تويدان ەكىنشى تويعا سەكىرىپ، ازەر ۇلگەرىپ، سۇرىنىپ-سۇرلىگىپ جۇرە بەرەدى. جارتى ساعات، ءبىر ساعات كەشىگۋ – ولار ءۇشىن جازىلماعان زاڭ! انا تويدان شىعىپ، مىنا تويعا كەلىپ ۇلگەرەم دەگەنشە، ۋاقىت شىركىن ءبىر ورنىندا توقتاپ تۇرمايدى عوي...
اسابانىڭ تاۋەكەلشىلەپ قاباتتاستىرا توي الىپ قويعانىن ەكى جاق تا بىلمەيدى. اسابا بۇل قۇپيانى ەشكىمگە اشىپ ايتقان ەمەس. تاپسىرىس قابىلداپ جاتقاندا، وزگە تاپسىرىسى بار ەكەنىن بىلە تۇرا، «ۇلگەرىپ قالارمىن» دەگەن ۇمىتپەن توي يەسىنەن ىشكى ەسەبىن بۇگىپ قالادى. كەيبىر جيىنداردىڭ ەلدى كۇتتىرىپ، كەشەۋىلدەپ باستالىپ جاتاتىنى سودان. سونداعى كىنا – اسابانىڭ قۇلقىنىنا جۇمىر بولماي تۇرعان قۋ اقشا. قارماپ قالۋ كەرەك، جالماپ الۋ كەرەك! وسىنداي پىسىقايلىقپەن ءبىر كۇندە ءۇش-تورت جيىنعا بارىپ ۇلگەرەتىن اسابالاردى ءبىز جاقسى بىلەمىز.
اسابانى قويشى، ولاردى ءارتىس دەرمىز، ەندى مولدانىڭ دا بىرنەشە تاپسىرىسپەن جۇرەتىنىن كورىپ، تاڭ قالا باستادىق. قۇران باعىشتاپ داستارحان جايىپ جاتقان ءۇيدىڭ كەلىندەرگە: «مولدەكەڭ تاعى ءبىر قۇرانعا بارادى ەكەن، تاماقتى ەرتەرەك تۇسىرە بەرىڭدەر!» دەپ تاپسىرما بەرىپ جاتقانىن تالاي ەستىدىك. مولدەكەڭ دە مۇنى ماقۇلداعانداي، اسىعىس-ۇسىگىس ۋاعىز ايتقانسىپ، ەكى راكاتتى ءبىر راكاتقا تۇسىرە وقىپ، بەتىن ءبىر سيپايدى دا، شىعا بەرىستە ءۇي يەلەرى نيەت ەتىپ بەرگەن بەس-ون تەڭگەنى ساۋساق ۇشىمەن ءىلىپ الىپ، اسىعىستاپ، جونىمەن كەتە بارادى.
اسابانىكىن – نان تاۋىپ جەپ جۇرگەن كاسىبى دەرمىز، ال مولدانىكى نە؟ الدە، قۇران وقۋ دا كاسىپكە اينالىپ بارا ما؟
بەكجىگىت سەردالى
