سەرپىلۋ
جازىپ- جازىپ تاستايىن جازارىمدى،
باسقاعا بۇرا بەرمەي نازارىمدى.
ەسكىرگەن مەشپەتتەيىن لاقتىرايىن،
ءبىر جولاتا ۇمىتىپ ازابىمدى.
ۇلىلىققا تۋرالاپ باعىتىمدى،
ساناعا ساپ قازاقي سالتىمدى.
جازىپ- جازىپ تاستايىن جاڭالىقتى،
دەگەنىنشە ەل، بۇنىڭ دا جاعى تىندى.
وزىمە ساي ومىردەن سىي الايىن،
ارمان قۋماي قالاي تەك جۇرە الايىن.
شابىتىما ءمىنىپ اپ قۋالايىن،
ارمان اتتى ءومىردىڭ قۇرالايىن.
ارتىما وشپەيتىن جىر- ءان قالدىرىپ،
تاڭ قالدىرىپ وتەيىن، تاڭ قالدىرىپ.
تۇپ- تۇنىق سۇلۋ جىردى تىزبەكتەيىن،
جۇبايىم تاعىپ ءجۇرسىن مارجان قىلىپ.
جازىپ- جازىپ تاستايىن جالىن جىردى،
جالىن جىر مەنى وزىنە تابىندىردى.
شىندىق گۇلىن ىزدەيىن شىڭىراۋدان،
بولسادا جول بۇرالاڭ، جانىم مۇڭلى...
ۇدەتىپ كەۋدەمدەگى جالىنىمدى،
ەلگە ارنايىن شۋاق- جىر، جارىعىمدى.
پوەزيا شەبىنە اتتانايىن،
قولعا الىپ قاعاز- قالام، '' قارۋىمدى''.
جالىندايمىن
مەن جالىنمىن، ءالى دە جالىندايمىن،
ەشكىمگە جالىن بەر دەپ جالىنبايمىن.
جاقسىلاردىڭ جۇرەمىن ساياسىندا،
جامانداردىڭ جانىنان تابىلمايمىن.
جىردان تۋعان جۇرەكتە جالىنىم مول،
جالىنىم بول ارۋىم، جارىعىم بول.
قاسىرەتتەن سامارقاۋ تارتسام ەگەر ،
جالىنىمدى جەلپيتىن ارىنىم بول .
سەندە قارعام جالىندا، جالىنداساڭ،
جالىنىممەن قۇپيا جانىڭدى اشام.
ماڭگىلىككە جالىندى ءوتۋ مەندەگى ارمان،
كەۋدەمنەن ۇزىلگەنشە جانىم قاشان.
سەن دەپ عانا
قينالامىن تىلەگىمدى ايتا الماي،
سىيلاعامىن جىر وزىڭە ماي تاڭداي.
سىياعانىم ءجۇر وزىڭە بايقالماي،
قيماعامىن، جىگىتتەرگە ءار قانداي.
جۇرەگىمدى جايىپ سالىپ الدىڭا،
تىلەگىمدى ساعان قويعان ال مىنا!
ءبىر ءوزىڭدى ءسۇيدى جۇرەك جان مىنا،
تىلەۋىمدى جانىڭ سۇيمەي قالدىما.
جانىم مەنىڭ، اينالايىن جۇزىڭنەن،
ءانىم مەنىڭ ەمەس سەن دەپ ۇزىلگەن.
ارىم مەنىڭ ءمولدىر تازا ۇزىمنەن،
جارىم دەگىم كەلدى سەنى بۇگىن مەن...
جىلاتپا
جىلاتپا مەنى جارقىنىم،
جىلاتۋعا جوق حاقىڭ.
دەمىڭە سەنىڭ بالقىدىم،
جاقىن تۇرعانداي وتقا تىم.
قيناما مەنى اقىلدىم،
كوڭىلىم مەنىڭ تىم نازىك.
سەنى ويلاپ تاعى جاتىرمىن،
ءوزىڭ دەپ وتتى جىر جازىپ.
قاسىڭدا سەنىڭ ماڭگىلىك،
جۇرەيىن ۇستاپ قولىڭنان.
وكىنىشكە قالدىرىپ،
ايىرما باقىت جولىمنان.
مەن سەنىڭ “تولەگەنىڭ”
جالىن ەدىم، جازىلعان ولەڭ ەدىم،
كوڭىلىمدى ۇقپايسىڭ نەگە مەنىڭ؟!
وزىڭدەي “قىز جىبەككە” عاشىق بولعان ،
مەن سەنىڭ ادال جۇرەك “تولەگەنىڭ”.
بولسادا، جانىم مۇڭلى ەلەمەدىم،
ازابىڭا ءار قانداي كونەر ەدىم.
“بەكەجانىڭ” ساداعىن سايلاسادا،
“تولەگەن” بوپ سەن ءۇشىن ولەر ەدىم!!!
سىرى تىلسىم تەڭىزدەن تەرەڭ ەدىم،
ءبىراق سەن ونىڭ ءبىرىن ەلەمەدىڭ.
ادام تۇگىل قايتپايتىن اجالدان دا،
مەن سەنىڭ قايسار جۇرەك “تولەگەنىڭ”.
تۇسسەدە نە قيىندىق جاس باسىما،
ءوزىم سەنەم قۇردىمعا باتپاسىما.
تەلمىرتىپ قويما مەنى ۇزاق ۋاقىت،
ماحابباتتىڭ كيەلى قاقپاسىنا.
ازاپقا سالما مەنى وتىنەمىن،
قولدان تۇسكەن شىنىداي كەتىلەمىن.
وزىڭنەن قوڭىراۋ دا كەلدى مىنە
سەن جايلى ولەڭ ويلاپ وتىر ەدىم...
سەن جايلى جازىلاتىن كوپ ولەڭىم،
سەنىمەن عانا باقىتقا كەنەلەمىن.
قادالسا دا كەۋدەمە جەبە مەنىڭ،
مەن سەنىڭ “تولەگەنىڭ” بوپ ولەمىن...
