اق ماڭدايىمدى اق ساجدەگە ءسۇيدىرىپ، الپىس ەكى تامىرىمدى ءيدىرىپ، قوس وكپەمدى دۇعا تىلەپ كۇيدىرىپ، قوس قولىمدى كۇنالاردان تىيدىرىپ، سوسىن ءبارىن قۇرساعىما سىيدىرىپ، ەسەسىنە الدىم سەنى سىي قىلىپ. العى ۇنىڭنەن تىلسىم داۋسىن تىڭدادىم، تۇيسىنگەندەي تىرشىلىكتىڭ تىڭ ءمانىن. اعىلعاندا العاش رەت نۇرلاندىم، اق ەمشەكتەن ءابىلحايات تۇز ءدامىڭ. بالام مەنىڭ باقىتىمنىڭ باسى سەن، ءھام سوڭى دا ءوزىڭسىڭ. كەۋدەمدەگى مەنىڭ جۇرەك –جانارىم، باقىتىڭدى كورسىن داعى كوز ءىلسىن. قاز تۇرعانىڭ قابىرعامدى تىك ەتتى، قاز باسقانىڭ قادامىمدى ۇدەتتى. مەنىڭ تاعدىر تەرەزەمە بال ءتىلىڭ، «انا» دەيتىن التىن ءتاجدى گۇل ەكتى. ءوس قۇلىنىم، ورلە بيىك تۇسپەگىن، سەن تاتپاستان تىرلىك ءنارىن ىشپەدىم. قالامايمىن «حان باسىڭا» قۇس تۇگىل، كوبەلەكتىڭ كولەڭكەسى تۇسكەنىن. ءوس قۇلىنىم، ورلە كوڭىل ماقتانىم، سەنەن وزگە ءومىردى ىزدەپ تاپپادىم. قالامايمىن تابانىڭا تاس تۇگىل، توپىراقتىڭ توزاڭىنىڭ باتقانىن. بالام مەنىڭ باقىتىمنىڭ باسى سەن، ءھام سوڭى دا ءوزىڭسىڭ. كەۋدەمدەگى مەنىڭ جۇرەك –جانارىم، باقىتىڭدى كورسىن داعى كوز ءىلسىن.
ورالۋبۇل شەتكەرى باقتا، تىنىعا الار ما ەكەم. بۇلتسىزدىق ءسىرا، قاي جاقتا، ەي، باعزى مەكەن! اۋاما اڭقىتتى كىمدەر، بەيتانىس ءاپسانالارىن. مىنەۋ ءبىر شەشەكسىز گۇلدەر، مەنىڭ باستامالارىم. قولىنا اپ قارا نوقتاسىن، بىرەۋلەر جەلىگۋدە مە. كەمىرىپ قارا اعاش باسىن، جالعىز ءجۇر ەلىگىم نەگە. قۋىما قوسپاپتى قوساق، قاناتىن قالاي ول جايسىن. سۇيەكتەن سىبىزعى جاساپ، باۋرىمدى ەزگەن بۇل قايسىڭ. ەي، اۋىل! سەنبىسىڭ الدە، ميىمدى مازالاي بەرگەن. ءسوندى ءىشىم، كوندى ءىشىم الدە، تەك سەنىڭ ىرقىڭا ەرگەن. قاڭعىرعان بۇلتتاردان وقىپ، ءوزىڭدى وتىرمىن نەگە. قاڭباقتان جىبەرگەن توقىپ، مەن داعى جەتىم ءبىر كەمە. مەندىككە سىزىلعان سىزۋ – ءالى دە كوپ جەرگە بارام. باعىمنان جەل تۇرسا ءتۇزۋ، تۇبىندە ورالام ساعان. ەي، اۋىل! بەتىن تىرناپ قاناتتى دا بۇلتتىڭ كۇن، ىرشىپ تاۋدىڭ جەلكەسىنە بۇعىندى. ىشقىنىپ بۇلت دەمىن قايتا ۇرگەندە، ىسقىرىپ كۇن تاۋدان قۇلاپ جىعىلدى. قاراقشى ءتۇن شاتىرىنا جاسىرىپ، ۇرلاپ العان جاقۇتتارىن ساناپ تۇر. ال ەسىكتەن ءبىر شەكەسىن قىلتيتىپ، اي ۇرلانىپ قاراپ تۇر. ۇلەك بوزداپ، قوي ماڭىراپ تىندى ماڭ، جانۋار عوي جاقۇت وعان نە كەرەك. قارا اسپانعا بىرەۋ وتىر تەلمىرىپ، “ بۇل اسىلدار مەنىكى ەمەس نەگە ” دەپ. ءىڭىر ...
دوسايتەۋىر باتادى ماقۇل كۇن، ايتارىڭ وسى ما، اقىلدىم. جانىندا جالپيىپ ءتۇن وتىر، جۇباتۋ تىلەگەن اقىننىڭ. ەرتەڭ دەپ ەكەۋى سىرلاسار، بىرەۋى مۇلگيدى مۇڭعا ءسال. ويىندا وزگەنىڭ وكپەسى، ءوزىنىڭ وكسىگىن كىم باسار. ءتۇن سۇيەپ اقىنعا، اي باسىن، قايعىلاس قىلماعان قاي عاسىر. جەردەگى جالعاننىڭ جارلىسى، اسپاندا باقيدىڭ ايناسى. قارا ءتۇن قاسىندا تۇنەگەن، جارىققا ەتپەيدى كىم ەلەڭ. جۇلدىزعا جابىسىپ جارىق ەتتى، پاراقتان بۋسانعان ءبىر ولەڭ.
قىزىل قامشىجىلقىدا جۇزدەن ءبىر، مىڭنان ءبىر، تۇقىمى تۇلپاردىڭ. ال ادام جۇزدەن ءجۇز، مىڭنان مىڭ، سۇڭقار كىل. تۋادا تۇلپارسىڭ، تۇياعىڭ جانشىلسا كەيىننەن جانشىلدى. جوعالتقان شىعارسىڭ، قىزىل قامشىڭدى.. *** الدىمەن جاناتىن جۇلدىزدار، ساۋلەسى تومەنگە سوزىلعان. شايىردىڭ ويلارىن وقيدى، ءىڭىردىڭ تىلىمەن جازىلعان. وقىلعان ويلاردان پارلاپ نۇر، جانعاندا تورىندە اسپاننىڭ، قاراڭعى اتىمەن جوعالار، جوعالار ول ساۋلە شاشقان كۇن. تاريح جارقىراپ سول نۇرمەن، شايىردىڭ ەنشىسى بولىنەر. بۇگىن مەن ەرتەڭنىڭ اراسى، ءىڭىردىڭ كوزىنە كورىنەر.
تامشى ءۇنىاق جاڭبىر ايىققان ساتتە، جاپىراققا تۇندىم. كارى كوز سۋالعان ساتتە، توپىراققا ءسىڭدىم. نايزانىڭ ۇشىنان سىرعىپ، قىنا بوپ قالدىم. ءسابيدىڭ كوزىنەن ىرعىپ، كۇنا بوپ قالدىم. قامسىزدار قاسىرەت قۇشىپ ، ومىراۋىن جۋدىم. جارالى جاتىرعا ءتۇسىپ، جادىگوي تۋدىم. دىرىلدەپ اقىننىڭ قولى، قالامعا قاتتىم. تەڭىزگە تولقىعان دولى، قوسىلماي جاتتىم...
