نۇر ساۋلاعان گاۋھار تاستاي قاراشىقتان نۇر ەمەس، ءمولت-مولت ەتىپ جاس تامسا؛ ەلجىرەگەن ەت جۇرەگىڭ قان جىلاپ، قان كەپكەسىن قاتقان قارا تاس بولسا؛ بوداندىق پەن كەمدىكتىڭ، بوستاندىق پەن تەڭدىكتىڭ، اقيقاتىندا، ماعىناسى بوس بولسا؛ قۋ تىرلىكتى سۇرگەنىڭ – توعىز اۋىز توباسىز سوزبەن، توعىز تۇيەگە جۇك بولار بايلىقپەن، توعىز گرامم قورعاسىنمەن عانا راستالسا – سوندا شىندىقتى قايدان تابامىز؟!

وزىمىزدە بار نارسەنى وزىمىزگە قيماساق؛ ۋاقىت پەن كەڭىستىكتى نوقتالايتىن قۋ كوڭىل مەزگىلىنەن جاڭىلىپ، شەكتى قويىپ، قارا جەر مەن كوك اسپاننىڭ اياسىنا سىيماسا؛ بىرەۋدىڭ ناداندىعى مەن توقشىلىعى دا، بىرەۋدىڭ جاماندىعى مەن جوقشىلىعى دا، اينالىپ كەلگەندە، قارا حالىقتى عانا قيناسا؛ ازۋى بارى – ازۋلىمىن ەكەن دەپ ايىلىن جيماسا، قۇرىعى ۇزىنى – قۇرىقتىمىن ەكەن دەپ قۇلقىنىن تيماسا – سوندا تاۋبەنى قايدان تابامىز؟!

ءدىن، ءدىل دەيمىز، ءتىل دەيمىز... ءدىندارىڭ كىم؟ ءدىن قايدا؟ ءدىلمارىڭ كىم؟ ءدىل قايدا؟ تىلەمسەك كىم؟ ءتىل قايدا؟ شاعىستىرىپ وتتى سۋعا، جەردى – كوككە، كۇندى – ايعا، بار ءىلىمدى ويبوتقا قىپ، جوق ءىلىمدى ويلاپ تاۋىپ، ايتەۋىر، قويىرتپاقتاپ كەلتىرەمىز ىڭعايعا. كوز دە، ءسوز دە، كوكىرەك تە اللاعا ەمەس ادامعا قۇل مۇندايدا – سوندا يماندى قايدان تابامىز؟!

بىرلىك قايدا؟ بار ما، بىرلىك، وي باقساق: باتىس، شىعىس، وڭتۇستىك بوپ، جەكە-جەكە ايماق ساپ؛ جاقسى مەنەن جايساڭىڭدى بىر-بىرىنە ايداپ ساپ؛ رۋىڭمەن دەپ ۋ ىشكىزىپ، ءوزىڭ ءزامزام سۋ ءىشىپ؛ شاتىرداعى ورىن ءۇشىن شايتانمەن دە تۋىسىپ، يتىمەن اڭ قۋىسىپ، يتاياعىن جۋىسىپ، سوسىن كەلىپ كىسىمسىنۋ قاي ماقسات؟!

تىرلىك قايدا؟ شىندىق – جالعان؛ تاۋبە – قالعان؛ بىرلىك – ارمان؛ يمان – جوق. جاپا شەككەن اعايىننىڭ ايتقانىنا ۇيىعان بوپ، رەتى كەلسە سولارمەن، قىشقىلداتىپ شاراپ جۇتىپ، ىستىق-ىستىق ءشاي ءىشىپ؛ «ساياسات» دەپ، «مادەنيەت» دەپ قابىرعامىز قايىسىپ، وپ-وتىرىك وتىرامىز مايىسىپ...

ال جاي كۇنى قىسىر ءسوز بەن قۇر ۇيقىدان باس الماي؛ جانعا پايدا اكەلمەيتىن شۇكىرلىكتەن اسا الماي؛ بىرەۋ قىزمەت جاسارداي؛ بىرەۋ جامباس اسارداي؛ بىرەۋ قۇمان توسارداي، كەرگيمىز كەپ، سورعا بىتكەن قيسىق اعاش سەكىلدى. سەن بە، جالعىز كەكىلدى؟ مەن بە، جالعىز كەكىلدى؟

ەكەۋمىزدە نە ايىرما؟ ەكى قول مەن ەكى اياققا – جالعىز باس، ءتانىمىزدى ويىن، جانىمىزدى وي سورعان، ءوزىمىز دە بىلمەيمىز: قايسىسى –مۇرات، قايسىسى – ارمان. تەك قيال بار – قۇماي شالعىزباس؛ كۇدىك بار – تۇلكى العىزباس؛ سوسىن، سوسىن وزگەرمەيتىن تۇسىنىك بار كونى قاتقان تەرىدەي.

ءاي، ءتۇبى بار عوي، ەمەكسىتكەن سول قيال قۇم شەكەردەي ەرىمەي؛ ەلەگزىتكەن سول كۇدىكتەن جەرىمەي؛ تۇسىنىكتەر كۇيرەمەي، كونى قاتقان تەرىدەي – ءسىرا دە ەل بولماسپىز!..

تالعات ەشەن ۇلى.

(Facebook-تەگى پاراقشاسىنان)