ادام:
– ادام بالاسىنا ءتىل قاتۋعا زاۋقىم جوق.
«ىشكى مەن»:
– جالعىزسىڭ.
– قاشاننان بەرى؟
– ءالىمساقتان سولاي بولاتىن.
– ساعان سەنەيىن بە؟
– باسقا امالىڭ بار ما؟
– جوق...سەن كىمسىڭ؟
– «ىشكى مەنىڭمىن».
– سوندا ءوزىمسىڭ بە؟
– جالعىزدىعىڭمىن دەسەم دە بولادى.
– سەزىنبەپپىن...
– نەنى؟
– سەنى.
– ەركىڭ جىبەرمەدى.
– «جالعىز» دەگەن ءسوزدى وزىمە تەلىگىم كەلمەدى...
– سەنىڭ قالاۋىڭدى كىم سۇرادى؟
– ەشكىم...
– ادام بوپ جارالدىڭ، دەمەك جالعىزسىڭ!
– بالا-شاعام شە؟
– جالعىزدىق ەكى ادامعا ورتاق ەمەس.
– مۇمكىن ەمەس...
– مۇمكىن ەمەس، ءبىراق اقيقات.
– داۋسىڭدى نەگە ءقازىر عانا ەستىپ تۇرمىن؟
– سەنىمەن تىلدەسكىم كەلمەدى.
– نەگە؟
– جالعان ومىرىڭدە مەنى ىزدەۋگە ۋاقىتىڭ بولمادى.
– قۋ تىرشىلىك...
– بوس سىلتاۋ.
– ءيا...
– مويىنداعانىڭ ءلازىم.
– سەنىمەن مەن عانا كەشىگىپ كەزدەسىپ وتىرمىن با؟
– سەنىڭ قاتارىڭ كوپ. ءبىراق...
– ءبىراق، نە؟
– مەن تۋرالى كوپ ويلايتىندار دا بار.
– قىزىق...كىمدەر بولدى ەكەن؟
– جازۋشىلار.
– قياليلار عانا دەسەيشى...
– سەنىڭشە سولاي، مەنىڭشە سەندەرمەن سالىستىرعاندا ساۋ ادامدار.
– ااا...
– قاش!
– قايدا؟
– جالعىزدىعىڭا.
مارجان ءابىش
