"قازاق حاندىعىنا 550 جىل" شىعارماشىلىق بايگەسىنە

قارا ولەڭنىڭ قاسيەتىن قارقاراداي ساقتاعان، تۋعان جەردىڭ توپىراعى، ءسىرا، مەنى باپتاعان. ەندى، مىنە، اقيقات پەن ادىلدىك دەپ ۇرانداپ، جىر-جورىققا تۋ كوتەرىپ اتتانام. تالاي-تالاي تارپاڭ مىنەز تارلاندارىن تۋىپتى ەل، جاۋىنگەرمىن توپتان وزىپ، سىڭعا تۇسەر بۋىپ بەل. رۋحىم اسقاق، كۇشىم كەمەل، قارۋىمدا قاپى جوق، و، ءتاڭىرىم، جۇرەك كىرىن جۋىپ بەر! اق الماستىڭ اقىرعى ءبىر سىنىعىمىن، نار كوسەم، جورتۋىلدا جاسىن اتقان بابالاردىڭ جالعاسى ەم. حالقىم قالقان، نايزام نامىس، الداسپانىم ايبىنىم، تىزەلىكتەن قان كەشپەيمىن ار كەشەم! از دا بولسا تاعىدايىن جەلە جورتىپ، ءتۇن قاتتىم، قاس بورىدەي قاھارلانسام قارسى الدىمدا تۇرماق كىم؟! جارق-جۇرق ەتكەن بالداعى التىن قيعىر قىلىش-قالامىم، قارا تاسقا قايمىقپاستان ۇرماقپىن. اتا دۇشپان، باستى جاۋىم جالعاندىققا جانىم قاس، مايدان قۇرسام قورعانى مەن قامالى جوق الىنباس. ءمۇلت كەتپەيمىن، ايتىلعان ءسوز اتىلعان وق مەندەگى، قايتا اينالىپ ادىرناعا سالىنباس. سۇتتەن اپپاق سەزىمىمە سۋارىلعان سەلەبەم، شارق ۇرىپ ءبىر شابىت كەلسە، قوزىپ كەتەر دەلەبەم. الىس بارماي دۇرمەك قىلىپ جانداساتىن جاقىنمەن، سىرتتاندىعىم سىرتقا سالماس ەر ەمەن. ءومىر ءوزى بەرىك ءتۇيىن، بەرەن ساۋىت كيگىزگەن، قيان جۇيرىك تۇلپارىمنىڭ قۇيرىعىن شارت تۇيگىزگەن. ۇزەڭگىدەن قاپىلىستا تايعانىمەن تابانىم، تىزەمدى مەن قارا جەرگە تيگىزبەن. ساعىم كوشكەن سار دالانىڭ سىباعاسىن داۋلايتىن، قانات بايلاپ قۇس-قيالى زاۋ بيىكتە زاۋلايتىن. ەي، دۇنيە، مەن دەپ بىلگىن ەر قازاقتىڭ ۇرىعى، جىر-جورىقتا جارتى الەمدى جاۋلايتىن.   قۇرمانعاجى ەرسىن نۇرجان ۇلى