ءبىز قازاقستانعا كەلىپ ءتىل ۇيرەنەمىز دەپ جۇرسەك ، مۇنداعى جىگىتتەر ، بالالار تىلىنەن ايرىلىپ قالىپتى. ەگەر ءبىز ءتىلىمىزدى ، ءدىنىمىزدى جوعالتىپ الساق ، قۇدايدى تانىماساق ، ءالحامدۋلليلا مۇسىلمانبىز دەيمىز ، مۇسىلماندىقتىڭ شارتىن بىلمەسەك، وندا ءبىز اكەمىزدى ، شەشەمىزدى ، جانىمىزدا جۇرگەن جولداسىمىزدى سىيلامايمىز. ءبىز وندا ەلىمىزدى سىيلامايمىز. ءتىل ، ءدىن ، ادەتتەرىمىز ءبىر بولۋ كەرەك. بىزدەن كەيىن كەلەتىن ۇرپاقتاردا كىنا جوق.
مۇستافا وزتۇرىك