ءبىر ەلدى سۋ، ءبىر ەلدى قار باسۋدا.
باسقىنشىلىق باسقا ەلدە جالعاسۋدا.
قارا كوزدەن قاندى جاس قۇيىلىپ كەپ،
تولىقسيدى وزەندەر ارناسىندا.
گۇلدەپ تۇرعان باقتاردى ۇسىك شالدى.
تۋىلعالى تۇرعان ءتول ءتۇسىپ قالدى.
ورمان، تاۋلار كەنەتتەن وتقا ورانىپ،
قاشا الماعان قانشاما اڭ ءپىسىپ قالدى!
ءپىسىپ قالدى بالىق تا تەڭىزدەگى.
دىنسىزدىكتەن بۇلىنگەن نەگىزدەرى،
توعىز جاسار قىزدارىن توپقا سالىپ،
ەڭ جەكسۇرىن تابىستى ەل ىزدەدى.
شىرىلداسا ءجون ايتىپ شىن اسىل ەر،
تىڭدامايدى ءسوزدىڭ ەڭ راسىن ەل.
جەتى اعايىن جۇت كەزسە جەردىڭ بەتىن،
سونىڭ ءبارى ادامنىڭ كۇناسىنەن.
توتەنشە بۇل جاعدايدى پاتشا كورىپ،
قازىنادان جونەلتەر اقشا ءبولىپ.
ول اقشاعا «قۇدايدىڭ بەرگەنى!» دەپ،
جەتەر نەبىر جەمقورلار اتشا جەلىپ.
الارماندار انتالاپ الاسۇرعان.
الا كوزى قانتالاپ جاناتىندار.
«بۇرىن كەلگەن مولىراق قارمايدى» دەپ،
بۇلىنگەننەن بۇلدىرگى الاتىندار.
قار كوشكىنى... بىرەسە قۇرعاقشىلىق.
قۇرىماساق كەلەر-اۋ ءبىر جاقسىلىق!
اياتىنان اللانىڭ ادامدارعا
اۋمەسەردىڭ ءانى تۇر قىمبات شىعىپ.
داڭعازا مەن داقپىرتتان قۇلاق تۇنىپ،
داڭققۇمارلار دالباقتاپ ءجۇر اپتىعىپ.
كەشەگى جان بەرۋگە دايىن دوستار،
كەتۋدە ءبىرىن-بىرى لاقتىرىپ.
تەڭدەسى جوق جاسارداي سۇمدىق ەرلىك،
ءجۇز گرامدى جۇتتىق تا جىندى بولدىق.
سودان بولار شەگىرتكە، بۇرشاق تۇگىل،
ورمەكشىلەر جاۋعان ءبىر كۇندى كوردىك.
الداۋ-ارباۋ اينالاڭ، پارا، جالا...
پەيىلىندە پەندەنىڭ قارا جارا.
جۇمساقتىقتان جۇرەكتەر جۇرداي بولىپ،
تاسقا اينالىپ كەلەدى بارا-بارا.
جىلىلىققا شاقىرعان سوزدەن جەرىپ،
وڭ-تەرىستى، قانەكەي، بەزبەندەر جۇرت؟
ەمىس-ەمىس قۇلاقپەن ەستىگەندى،
وقتىن-وقتىن قالامىز كوزبەن كورىپ.
ازعىنداعان رۋحى ەل جۇدەدى.
ەركەككە ەركەك ەمەكسىپ ەلجىرەدى...
قاراعاي باسىن شورتان شالعاندايىن،
كورىندى اقىرزامان بەلگىلەرى.
جاڭالىقتار جاڭعىرىپ جاھانعا جات،
ۇلكەنىن سابايدى جاس ساقالدان اپ.
اتىڭ وشكىر «قىزتەكە» دەگەندەردى
كورىپ پە ەكەن بۇرىندار اتام قازاق؟
شەكتەن شىققان شىرىكتى كىم تىيا الار؟
ايتۋ تۇرماق تىڭداۋعا جۇرت ۇيالار،
ءولىپ قانا قالماستان ءجۇر-اۋ نەبىر
ءوز جىنىسىن وزگەرتكەن سۇرقيالار.
جاڭىلعان سوڭ شاھادات كاليماڭنان،
جاماندىققا اينالار ءپاني جالعان.
شىرىلداتىپ قىز ەمەس،
شىرقىراتىپ
سانگە اينالا باستادى ءسابي زورلاۋ.
قۇدايدان قورىقپاعان كىسى - نادان.
شايتانعا ىلەسكەننىڭ ءىسى - جامان.
قانشاما قاۋىم كەتتى تىپ-تيپىل بوپ،
اللانىڭ قارعىسىنا ۇشىراعان؟!
جالىن شارپىپ وتسە دە جالاڭداعان،
داۋىل جايپاپ وتسە دە دالاڭداعان،
تاۋداي-تاۋداي تولقىندار تۋلاپ كەلىپ،
جاعاداعى ەل جاعدايى جامان بولعان.
قاھارلانىپ قارا جەر سىلكىنگەندە،
قالالار قيراپ قالعان زامان بولعان.
جەرمەن-جەكسەن بولسا دا جەر دۇنيە،
قۇران مەنەن مەشىتتەر امان قالعان!
اۋىر اپات جەتسە دە، جويقىن قايعى،
بايقامايدى كوپشىلىك ايقىن جايدى.
قانشا شىعىن بولعانى حابارلانىپ،
نەگە ولاي بولعانى ايتىلمايدى.
ايتپايدى ونى. ال بىرەۋ ايتا المايدى.
جەر انامىز بەكەرگە شايقالمايدى.
كۇنالاردان تىيىل دا، كومەك سۇرا،
اللا ەشقاشان تىلەكتى قايتارمايدى!
