– سىزدەن كومەك سۇراپ كەلدىم. مەنىڭ اياعىم اۋىر. ال بالام ءبىر جاسقا دا تولعان جوق. ءوزىمىز جاس وتباسىمىز، بۇل بالانى تۋار بولسام، ەكەۋىن بىردەي قالاي اسىرايمىز دەپ ۋايىمدايمىن. سوندىقتان ابورت جاساتسام دەپ ەدىم…- دەيدى. دارىگەر:
– مەندە جاقسى ءبىر وي بار. ابورت جاساتساڭ دەنساۋلىعىڭا زيان كەلتىرەتىنىڭدى بىلەسىڭ عوي ءيا؟ ونىڭ ۇستىنە ابورتتان سوڭ مۇلدە بالالى بولا الماۋىڭ مۇمكىن. اقىرى كومەك سۇراپ كەلگەن ەكەنسىڭ، بىلاي ىستەيىك. ەڭ دۇرىسى – ءبىر جاسقا تولماعان بالاڭدى ءولتىر… نەمەسە…ءبىر جەرگە تاستاپ كەت… ايتەۋىر قۇتىل. ال ىشتەگى بالاڭدى تۋ. سوندا دەنساۋلىعىڭا دا زيان كەلمەيدى، ەكى بالانى بىردەي قالاي اسىرايمىن دەمەيسىڭ…دەپ جاتىر ەدى كەلىنشەك شوشىپ كەتىپ:
– ءسىز نە ايتىپ تۇرسىز؟ بالاڭدى ءولتىر دەگەنىڭىز نە؟ ءوز بالامدى قالاي ولتىرمەكپىن؟ نەتكەن تاسباۋىر ەدىڭىز! – دەيدى. سوندا دارىگەر:
– قۇرساعىڭداعى بالانى ءولتىر دەگەن ءوزىڭ ەمەس پە؟ كومەك سۇراپ كەلگەن سوڭ بار بولعانى دۇرىس شەشىمدى عانا ايتتىم. ءوز بالاڭدى اسىراي المايمىن دەپ قورىققاننان ءومىرىن قيۋ – كەشىرىلمەس كۇنا، ۇلكەن قىلمىس. ونداي اقىماقتىققا ەشۋاقىتتا بارۋشى بولما، – دەپ جاۋاپ بەرەدى.