ەرتەدە ءال-فۋزايل يبن ياز ەسىمدى ادام قاراقشىلاردىڭ باسشىسى بولعان ەدى. كەيىن، ءدىن جولىنا ءتۇسىپ ونىڭ اللاعا ماحاببات قويعانى سونشا، ۋاقىت وتە ول اللا جايىندا كوپ بىلەتىن تانىمال ءارى ءىرى عالىمداردىڭ بىرىنە اينالدى.

ءال-فۋزايل يبن ياز ءوزى تۋراسىندا مىناداي اڭگىمە ايتادى: «ءبىر كۇنى مەن ءبىر ۇيگە ۇرلىققا ءتۇستىم. ءۇيدىڭ ىشىنەن بىرەۋدىڭ: «يمان كەلتىرگەندەردىڭ جۇرەكتەرى اللانىڭ زىكىرىنە (قۇرانعا) جۇمساپ جانە تۇسكەن اقيقاتقا جىبىمەي مە؟ بۇرىن وزدەرىنە كىتاپ بەرىلىپ، سوسىن ۇزىن مەرزىم وتكەندىكتەن جۇرەكتەرى قاتايعاندار سياقتى بولماڭدار. ولاردىڭ كوبى بۇزاقىلار»، – دەپ قۇران وقىپ وتىرعان داۋىسىن ەسىتتىم (حاديد: 16).

سوندا مەنىڭ اياقتارىم سىرەسىپ، تۇرعان جەردە قاتىپ قالعانداي بولىپ، جۇرە الماي قالدىم. مۇنان سوڭ مەن: –  ەي، راببىم! جۇرەگىمنىڭ سەنى زىكىر ەتىپ قورقاتىن كەزى كەلدى. اللاعا انت ەتەمىن! وسى كۇننەن كەيىن ساعان كۇنا جاسامايمىن – دەپ اللاعا ۋادە بەردىم».

راسىندا دا، ءال-فۋزايل يبن ياز مۇنان سوڭ ءدىن ىلىمىنە باس ۇردى. ءتۇيىن: اللا تاعالا كىمدى تۋرا جولعا سالسا، ونى ەشكىم اداستىرا المايدى. اللا تاعالا كىمدى تۋرا جولدان اداستىرسا، ونى ەشكىم تۋرا جولعا سالا المايدى.

جالعاس سادۋاحاس ۇلى