ارىستانداي ايعا شاپقان الىپتىڭ، قاتال ءومىر قاناتىندا قايرىلتتىڭ. اجال كەلسە دارمەنى بار قاي مىقتىڭ، پارمەنى جوق، دارمەنى جوق جارلىقتىڭ. ءبىر وكىنىش تىنىسىمدى تارىلتتىڭ، سول كۇندى اڭساپ،سوعان جەتپەي زارىقتىم. دارمەنسىزسىڭ الدىندا،ءولىم دەگەن عايىپتىڭ. ارمانىمدى حالقىم ءۇشىن سابىلتتىم، دۇسپانىمدى قاقپا قىلداي قاعىپپىن، جاۋلارىمدى قاقپا قۇرعان جاڭىلتتىم. قامىن جەدىم قازاق دەگەن حالىقتىڭ، امال قانشا ماعان قىسقا جارىق كۇن. دەي المايمىن بۇل كۇنىمە قارىقپىن، قاي زاماندا تىزگىن ۇستار ەرگە سىن، جوعىن جوقتاۋ حالىقتىڭ. ايلا مەنەن كوپ ىستەرگە بارىپپىن، ۇرپاعىما باتىلدىقتى،باتىرلىقتى دارىتتىم. كۇي شىعىردىم قاناتىندا شابىتتىڭ، بەس كۇنشىلىك جالعان-اي، جەتە الماعان ارمان قالىپ جابىقتىم. حاندا بولسا بالاسى عوي حالىقتىڭ، دەي المايمىن ءوزىمدى ءىرى تۇلعا الىپپىن. ەلدىڭ قامىن جەۋمەن عانا شاۋىپپىن، كوپ ويلادىم،باقتىم الدىن قاۋىپتىڭ. دوس بولارمەن دوستاسىپ،دۇسپانمەن جاۋىقتىم؛ ىشتە كەتىپ ۇلى ارمانىم،ءومىردى تاۋىستىم. مۇراتى اسقار تاۋ ۇلىمىن تاۋلىقپىن، دەمە مەنى بەكەر بوسقا داۋرىقتىڭ. قۇنىن بىلگەم تاتۋلىقتىڭ،ساۋلىقتىڭ، بەرەكەسى قاشقاندارمەن جاۋىقتىم. ەندى ماعان كۇنى ءبىتتى جارىقتىڭ. ماڭگى ءومىر جوق،السىرەدىم قارلىقتى ءۇن. ارمانىنا ادام ماڭگى جەتكەنبە؟ كوڭىل تولماس ومىرىمە وتكەنگە. وكىنىشىڭ قيىن ەكەن دەرتتەندە، داۋرەن ءوتىپ،بويدان قۋات كەتكەندە. دەدى داعى ءسال كوتەرىپ تىنىسىن، قايعىرماڭدار تۋىسقانىم مەن ءۇشىن. جانعا باتتى ىسكە اسپاعان ۇلى ارمان، وتكەن ءومىر تالعامىما ءىشىم قالاي جىلىسىن؟ ورىندالسا بولار–ەدى ماقتانىشىم بۇل ءىسىم. وكىنىپتى اقتىق رەت الىپ تۇلعا قۇرىشىم، اھ ۇرىپتى ايتىپ تۇرىپ ارمانىن،ۇلى ءىسىن، ماقتان تۇتام نەسىنە تىرلىگىمنىڭ تىنىشىن. تاستى شاپسا كەتىلمەگەن قىلىشىم، ارۋاقتاپ ۇرانداسام تارىلماعان تىنىسىم، وتكەن ءومىر،وكتەم ءومىر سىرلىسىڭ،سۇلۋسىڭ. ەلىم دەدىم،اياانبادىم كەلگەنشە قولدان كۇشىم، ەل مەن جەرگە سۇق قاداعان جاۋمەن تالاي ۇرىستىم. ۇرانى بوپ شىقتى اتىم دۇرىستىڭ، دۇسپان بولسا ءتىلىپ تۇسەر قىلىشپىن. ماعان بەتىن بۇرعان كەزدە كۇمىس كۇن، دۇسپانمەندە مۇددە ءۇشىن جۇىستىم. بەرەكەنى بۇزعاندارمەن جۇلىستىم. ىزگىلىكتىڭ جولىن بىرگە قۋىستىم، اتىم قازاق التى الاشپەن تۋىسپىن. كۇيىم قايسى امال قانشا اتتەڭ-اي، باسىپ تۇرمىن قىل ءۇستىن. تۇگەگەنشە ال-دارمەنىم تىنىسىم، ارمانىمدى ورىنداۋعا تىرىستىم. ەڭ سوڭعى رەت بۇحارعا ايتىپ ارمانىن، تەرەڭ تىنىس اپتى دەيدى قۇرىشىم. جانى شوشىپ بۇل تىرلىكتەن، كوشى قونمەن سابىلعان. ءتورت تۇلىكتىڭ سوڭىنا ەرگەن، تەك مەن ەمەس ءسابي بالا شاعىنان. مۇنى حالقىم بىلەسىڭدەر،كۇللى قازاق قاۋىمى، گۇل جازيرا قۇتتى مەكەن سان سوعىستا شابىلدى. دۇشپانىڭنىڭ دەسى باسىپ الدى قانشا ساعىڭدى، اش بورىشە قويعا ءشاپقانتبىزدىڭ ەلگە جابىلدى. ىرگەمىزدىڭ بوستىعىنان توسا المادىق داۋىلدى، تىنىش جاتقان بەيبىت ەلىم نەشە قايتا شابىلدى. قوش ايتىسىپ اتا جۇرتپەن تالاي بەيباق سابىلدى، قاتىن،بالا جاۋتاڭداۋ مەن كورگەنى ازبا ءجابىردى. قايدا بارساق نەسىبەمىز قاعىلدى، قۋات كەتىپ تاۋىمىزدا شاعىلدى. بەرەكە دەپ قانشا قاقتىق دابىلدى، اۋزىمىز ءتاۋبا دەۋگە كەلمەي قايتا جاڭىلدى. شاعىلعانى سول ەمەسپە تاۋىڭنىڭ؟ جاۋلاپ السا جەرىڭدى،تارتاپ السا تاعىڭدى. ۇلىڭدى قۇل،قىزىڭدى كۇڭ قىلعانى سىندىرعانى ساعىڭدى. كىم اشادى دەمە جۇرتىم ەندى مەنىڭ باعىمدى، جەتە الماعان ارمانىم بۇل... بولماسادا وسيەت ءسوز جالىندى. الاۋىزدىق بايلاماسىن باعىڭدى، الاۋىزدىق كەتىرمەسىن قادىردى، الاۋىزدىق جايلاماسىن جانىڭدى. ءبىرىنشى ارمان اشسام حالقىم باعىڭدى، مىقتى بولساڭ كىم سىندىرار ساعىڭدى. تەڭىرەگىم تىنىش بولسا ىڭ-دىڭسىز، قاقپاسا ەشكىم سوعىس دەيتىن دابىلدى. قام-قايعىسىز جاتساڭ باعىپ جانىڭدى، ەستىمەسەڭ داۋ-دامايدى شاعىمدى. ەلىم ايلاپ شىرقاماساڭ زارىڭدى، قايدا بارساڭ ايتساڭ باقىت ءانىڭدى. كىم ءبىلسىن اڭسادىم بەكەن اڭىزدى، قانشا بەيباق ەل،جەر ءۇشىن جان ءۇزدى؟ ەىن قورعاۋ ازاماتتىڭ پارىزى، ەل قورعاعان ازاماتتىڭ جانى ىزگى. مەن ويلايمىن قارا حالقىم قالىڭدى، بەيبىت تىرلىك بارىنەندە ماڭىزدى. ەكىنشى ارمان وتىراقتاپ ورنىعىپ، ۇلى ولكەنى شۇعىلاعا شومدىرىپ. مىقتى دەگەن ساۋلەتشىنى الدىرىپ، كورگەن جاندى تاڭعىلىپ، جۇرەك وتىن جاندىرىپ، اشەكەيلەپ قالا كەنت سالدىرىپ؛ باعىمىز،ا سونداي كۇن،اتارمەدى تاڭ كۇلىپ. سارپالداڭدا بولعان ەلىم قان جىلىك، توز-توز شىعىپ كەتكەنى بار قاڭعىىرىپ. كوكەيىمدە كوپ ارمان ءجۇر جاڭعىرىپ، پاتشامىز دەمە حالقىم اڭكۇدىك. قاۋقارسىزدىڭ كۇنى قانداي تانىدىق، ارماندى ايتىپ جىگەر وتىن جاندىق. مەن جۇرگەن ءجاي وسى ابىزىم جابىعىپ، ازدا بولسا سەن حانىڭنىڭ ءحالىن ۇق. ءۇشىنشى ارمان حالقى مەنىڭ توز-توز بولماي جۇدىرىقتاي جۇمىلسا، ىرگەم ءبۇتىن،جەرىم تۇتاس اڭساعان كۇن تۋىلسا. ىرتكى سالعان دۇسپاندار ىرگەمىزدەن قۋىلسا، ءبىر شاڭىراققا قازاق بىتكەن جيىلار كۇن بۇيىرسا. بىزگە قاستىق قىلعانداردىڭ تىلەرسەگى قيىلسا. ەل بىرلىگىن بۇزعاندار ءبىر جولاتا تيىلسا. امال قانشا وكىنىشىم بويدا كەتتى ارمانىم، قاۋمالاعان دۇسپان بولدى جان-جاعىم. نەشە مارتە اربالدىم مەن اربادىم، از جەڭىسكە ماساتتاندىم الداندىم. جەڭە السامدا دۇسپاننىڭ ايااڭىمنان شالعانىن، امال قانشا نۇرلى ويىمدى ىسكە اسىرا المادىم. تىم كەش كەلگەن ارمانىم مەن تالعامىم، ءتۇسىن ەلىم ويدىڭ تەرەڭ سالماعىن، ءومىرىمدى حالقىم ساعان ارنادىم... كىشىرەيمەس التىن باسىڭ،ءاز باسىڭ، ۇلى ارمانعا ۇلى ويىڭدى سوزعاسسىڭ. سەن اڭساعان سول ارماننان جازباسىن، بەيبىت ەلدىڭ بەرەكەسى توزباسىن، بەيبىتشىلىك باقىت،بايلىق ورناسىن. ۇلاندارىڭ ايدىنىڭدى-ايبىنىڭدى قورعاسىن، بيىك تۇرسىن،ۇلتتىق رۋحىن جويماسىن! ۇلاندارىڭ بەرەكەنى-مەرەكەنى قولداسىن. ىسكە اسپادى دەپ وكىنبە سول قولقاڭ، وتە شىقتى قانشاما ءومىر جىل جورتاڭ. ۇرپاق جالعاپ ۇرپاقتاردىڭ ءۇمىتىن، مىنە بۇگىن ەسىك اشتا نۇرلا تاڭ. قازاق بىتكەن بەتتەرىنە قان ويناپ، مۇزى ەرىپ جۇرەكتىڭ،جانى بولدى جىعىلعان. ەگەمەندىك الدى قازاق بالاسى، ۇلان-قايىر كەڭ جازيرا دالاسى، نۇرعا بوكتى بۇكىل قازاق دالاسى. شاتتانۋدا اتىالاشتىڭ بالاسى، ادەمى استانا،الماتىداي قالاسى، ەشكىمنىڭ جوق بۇعان ەندى تالاسى. جاسىل القاپ جايقالعان ساي-سالاسى، سارى دانگە تولعان استىق قامباسى. كوسەگىمىز كوگەرىپ ارتا ءتۇستى جانباسى. بۇگىنگى كۇن كوسەمدەردىڭ ارمانىنىڭ جالعاسى، بەدەرلەنگەن ەرەكشە قازاقتىڭ ەن-تاڭباسى، ۇلى كوسەم باسشىسى بار نۇر اعامداي ەل باسى. ۇلتتىڭ رۋحىن كوتەرەتىن ۇرپاق ءوستى، ۇل تۋدى، اڭساپ كەلدىك نەشە عاسىر بۇل كۇندى. ەل بولمايدى دەگەندەردىڭ كومەيىنە قۇم تۇردى، كوڭىل ءوستى،كقك جاساڭ بوپ قۇلپىردى، حالىقاراعا تانىتىپ ءجۇر ۇلتىڭدى، بۇل كۇندە، بىلمەيتىن از قازاق دەگەن جۇرتىڭدى، سىپىرىپ ساپ باسىنداعى بۇعاۋىن، جۇگىن ساستاپ يىقتاعى سىلكىندى، قازاق بۇگىن وزگەشە بوپ قۇلپىردى.   عالىم قابدوللا ۇلى نۇرعالي