مىناۋ سەنىڭ تاۋلارىڭ، وزەندەرىڭ،
ال سەن بولساڭ الەمدى كەزەم دەدىڭ.
«جالاقىسى جەتپەيدى» دەپ جىلاما،
ءوز ۇيىڭە باراتىن ءوز ەڭبەگىڭ!

«شەتەل» دەدىڭ، باراتىن ەندى مەكەن،
سول شەتەلىڭ بىزدەردى كوردى مە ەكەن؟
سەنىڭ ءانىڭ ءاردايىم شىرقالسىن دەپ،
باباڭ ءۇنى ىشىندە ءولدىم، كوكەم!

«كەتەم» دەدىڭ، كەتەرسىڭ كەتكەندەرمەن،
سەن ءۇشىن دەپ اتا-اناڭ توككەن تەرمەن.
سەن كەتكەندە ارتىڭدا جۇرتىڭ قالار،
ۇلى توي دەپ بارلىعىن كوپپەن كورگەن.

«ءومىر ءسۇرۋ قيىن» دەپ سىن ايتاسىڭ،
انا جاقتا سەن كىمگە سىر ايتاسىڭ؟
سەنىڭ اناۋ ءۇيىڭنىڭ اكەڭ كەشە،
سالدى ەمەس پە سۇيرەتىپ ءبىر اي تاسىن...

سەنىڭ اكەڭ شىداعان وتباسىم دەپ،
ايەل-بالام جات جەردە جاتپاسىن دەپ.
تۋعان جەرگە تۋىڭدى تىگىپ بەرسە،
نەگە بۇردىڭ جات جەرگە ات باسىن كەپ؟

ءبىلىم ىزدەپ كەلەم دە مارقايامىز،
سەن تۋرالى ايتامىز جارتى اي اڭىز.
بالكىم سەنىڭ ارقاڭدا شالقايامىز،
شەتەلسىز-اق شىرەنىپ قارتايامىز!

«كەتەم!» دەمە، «كەلەم!» دە ءىلىم الىپ،
ءبىز بىلمەگەن ءبىلىمدى ءبىلىپ الىپ.
كەتكەندەرگە كورسەتشى كوك تۋىڭدى،
قولدارىنان سولاردىڭ جۇلىپ الىپ.

سەن كەتپەسەڭ، ولار دا كەتەم دەمەس،
قاراشى انە، كۇن سايىن ەكى ەلدە ەگەس.
جاقسى ءومىردى جاساۋىڭ باۋىرىم-اۋ،
جۇدىرىقتا جۇمىلعان، شەتەلدە ەمەس!

ءبىر قازاقتىڭ بالاسى ەلىم دەسە،
ەمىرەنەر جىلاعان ەلىڭ كەشە.
مىڭ قازاقتىڭ تاعدىرى قولىندا تۇر،
ءبىر قازاقتىڭ بالاسى ەرىنبەسە!