ادام بالاسىن عايباتتامايتىن، تەك ءوزىنىڭ ادەمى ويلارىمەن، اقىندىق الەمىمەن ءومىر سۇرگەن ءسابي جاندى تاعى ءبىر ادام ءوتتى جالعاننان. ەكى جىل بۇرىن ۇيىندە تۇرعان ءماشھۇر ءجۇسىپ اتامىزدىڭ جەتى تومىن الىپ كەپ بەردى. بۇدان بىلاي سەندە بولسىن دەپ. بىلتىر كوكتەمدە اۋرۋحانادان شىعا سالىپ قالت-قۇلت ەتكەن قالپى ماعان كەلىپتى. "ويباي-اۋ، ۇيگە اپارمادىڭىزدار ما؟"،-دەدىم اعانىڭ تۇرىنەن شوشىپ. قىزى "سىزگە بارامىن دەپ قويماي قويدى"،- دەيدى. بىرەر كەسە شاي ءىشىپ، كىشكەنە جەڭىلدەپ قالدىم عوي دەپ ۇيىنە كەتتى. وتكەندە كەلىپ قوشتاسىپ، باتاسىن بەرىپ كەتتى. اسىعىستاۋ ەدىم. كولىككە بىرگە وتىرىپ گوگول مەن بايزاقوۆ كوشەلەرىنىڭ قيىلىسىنان ءتۇستى. تاعى دا "تۇلپارىڭ توقتاماسىن!" دەپ ەسىكتى اشىپ ءبىراز تۇردى. ءيا، قوشتاستىق! "سوڭعى ساتتە اتىڭدى ايتتى" دەيدى جاڭا جەڭگەي حابارلاسىپ. ال مەن تاڭ اتا ءتۇس كورگەم. تەلەفوننىڭ ار جاعىنان ءبىر ەگدەلەۋ ادام ءان سالىپ تۇردى دا كىلت توقتادى... ءان ادەمى بولاتىن... "اعا-اعا!" دەپ جاتىپ ويانىپ كەتتىم. بارىپ تەلەفوندى قاراسام "ءابدىراحمان اعادان ايىرىلىپپىز" دەگەن قالقامان باۋىرىمنىڭ حابارىن وقىدىم. جۇرەگىم قان جىلادى! ءۇش جۇزدەن اسا انگە ءماتىن جازعان ەكەن. انگە ءماتىن جازاتىن اقىنداردى كەيدە اقىن قاتارىنا قوسقىسى كەلمەيتىندەر بار. شىنداپ قاراساق، ناعىز ەڭبەك سولاردىكى. ءاننىڭ ءاربىر يىرىمىنە سۇلۋ تەڭەۋ مەن ءتاتتى تىركەستەردى، شىمىر ۇيقاستاردى تاۋىپ سالۋ كەز-كەلگەننىڭ قولىنان كەلە بەرمەيدى. ال، مىقتى جازىلعان ءماتىن ءاننىڭ باعىن جاندىرىپ، ورىنداۋشىنىڭ دا، تىڭدارماننىڭ دا رۋحىن وياتادى. ءابدىراحمان اعا بالالارعا ارناپ وتە كوپ جازدى. بالا جانىنا تەرەڭ ۇڭىلگەن، تۋمىسىندا مەيىرمان ادام بولسا وسى كىسى شىعار. ول شىعارمالارى دا ون توم بولىپ جارىق كوردى. مەكتەپ وقۋلىقتارىنىڭ ءار سىنىبىنداعى كىتاپتاردا ول كىسىنىڭ ولەڭدەرى بار دەسەم قاتەلەسپەسپىن، ءسىرا. مەنىڭشە قانداي قۇرمەتكە دە لايىق ادام.
بايعالي ەسەنالى
