جەردi بۇگiن سالىپ قويدىق ساۋداعا،
وڭبايمىز-اۋ،
ءاي، وڭبايمىز قايدا دا!
ادام دەگەن شيبورىدەن اشقاراق،
قۇلىپ سالماس ىنساپ اتتى قويماعا.
كوز قارايعان،
كوڭ قابارىپ،
بەت كەپكەن،
قازاقتىعىڭ قايدا قالعان قايمانا؟
جارعا جىقپاي الىپ شىققان وكپەكتەن،
قاي تەسiككە ءتۇسiپ كەتكەن وي دانا؟
جاسىرىنار تۇس ەمەس پە كۇنi ەرتەڭ،
ارام ءتاندi وراعاندا جايماعا...
وڭبايمىز-اۋ،
ءاي، وڭبايمىز قايدا دا!..
***
جەردi قارا نيەت تۇمشالادى،
جەر مۇڭ شاعادى.
ءسال تىنىسقا بەرمەيدi مۇرشا-داعى.
ۋاقىت بiر شابادى،
ادام بiر شابادى.
عاسىرلاردىڭ ەركىنە قايران قايدا!؟
جەلمايا جىل جوڭكiلەر ويلانباي دا.
توڭعان قايدا،
بەيمالiم.
تويعان قايدا؟
حاس دۇنيە جاپسىرار سور ماڭدايعا.
سوراسى اققان سورلىدان كۇش قۇرعادى،
ادالدى ارام ايعىزداپ كۇس تىرناعى.
ءتوسiن ەمگەن تiلەۋiن قىستىرمادى،
ءدۇمپiءپ-دۇمپiپ قالدى ول –
ىشقىنعانى.
سەزگەن بار ما؟
سەزبەيدi،
كەرەڭ ءبارi،
دۇنيەنiڭ، بايقاشى، كونەردi ءارى.
ۇشسا اۋادا قالتىلداپ قاۋىرسىندار،
قۇيرىق بiتكەن قوبىرسىر قونارداعى.
بۇلت جامىلدى، دەيمiز، جەر –
و، جاساعان،
قارا نيەتتەن ءساتى دە قابارعانى.
ادامداردىڭ بۇگiندە كارi نىق-تى.
كوڭiل كوڭگە ۇمتىلىپ قاعىنىپتى.
تاعى تۋىپ،
ۇشتاعان تاعىلىقتى،
مەيiرiنەن
توگەتiن ءزارi مىقتى.
سويتە تۇرا
و، عاجاپ،
«انا!» – دەپ كەپ،
جەردi ءبارi قۇشاقتاپ بولادى وبپەك.
ءقادىر بىلمەس بەسiكتi تەربەمەگەن،
وتىر انە، كىل قالقىپ توردە كەرەڭ...
انا – شۋاق،
انا – اۋا،
انا – تiرلiك،
ويناعاندى شۇقىلاپ...
كورگەن ەمەن!
توكەن الجانتەگى
