قۇداي ب ا ق بەرمەگەن سوق، كەزىندە جىگىتتەر «ساعان عاشىقپىن!» دەپ تاپ بەرمەگەن سوڭ، وڭ جاق بوساعادا وتىرىپ قالدىم. وقۋ دەدىك، انانى مىنانى شوقۋ دەدىك، قىسقاسى ۋاقىتتى ءولتىرىپ، اقىرىندا وپىق جەدىك! كۇيەۋگە تيەيىن دەسەم، «سروگىم» ءوتىپ كەتكەن، جاس بالالار «اپاي...» دەپ سىزىلادى. كۇيەۋ دەگەن نان ەمەس، جۇگىرىپ بارىپ، دۇكەننەن ساتىپ الا قوياتىن. كۇيەۋ دەگەن ءقازىر كۇيىپ تۇر، دەفيسيت!
ءبىر كۇنى قۇربىم كەلە قالدى. جەتى جاسار بالاسىن جەتەكتەپ الىپتى.
–تۇرمىسقا شىقتىڭ با، نە؟–دەپپىن سالعان جەردەن.
–كىم الا قويادى دەيسىڭ، ءبىز سياقتى كارى قىزداردى؟ ءوزىم تۋىپ الدىم.
–كاك، قالاي؟
–تاپ سولاي. ول وڭاي. ءبىر شەلەك كۇلدى ەسىك الدىنا توكتىم دە، ارى اۋنادىم، بەرى اۋنادىم. اقىرىندا اياعىم اۋىرلاپ...
–قويشى، ءباتيما! شىنىڭدى ايتشى؟ –دەپ قىزىعىپ كەتتىم، مەنىڭ دە كۇلگە اۋناي سالعىم كەلىپ تۇرعانى؟ كۇلدى قايدان السام ەكەن؟ ەگىز بالا تۋۋ ءۇشىن ەكى شەلەك كۇل كەرەك شىعار؟ ويىم ون ساققا جۇگىردى.
–ونىڭ رەسەپتىن بەرەيىن. ءبىر شەلەك كۇلگە جارتى قاسىق مايونەز قوسىپ، ءبىر قاسىق سىركە سۋىن سەبەلەپ، قۇم شەكەردىڭ جارتى كيلوسىن ارالاستىراسىڭ دا، قوسپانى ۇلكەندەۋ شىت ماتانىڭ ۇستىنە توگىپ جىبەرىپ، ۇتسىنە اۋنايسىڭ كەلىپ، اۋنايسىڭ كەلىپ! بولدى! سرازىم ەكى قابات بولاسىڭ! ءقازىر كارى قىزدار بوتەن بىرەۋدەن ءوزى ءۇشىن بالا تۋىپ الۋدى ترەندكە اينالدىرىپ الدى عوي! بالا دەگەن قۋىرشاق ەمەس، جەكە تۇلعا ەمەس پە؟ ال، مەن كۇلگە اۋناپ تۋدىم!
قالا شەتىندە جەر ۇيدە تۇراتىن، ءالى گاز بارا قويماعاندىقتان، پەشىنە وت جاعاتىن ناعاشى اپكەمنىڭ ۇيىنە قاراي جۇگىرىپ بارا جاتىر ەدىم، قۇربىم قولىمنان ۇستاي الدى.
–قايدا؟ –دەپ سۇرادى.
–كۇلگە اۋنايىن دەپ.
–جىندىسىڭ با؟ اشەيىن ويناپ ايتامىن! مەن سياقتى ءوزىڭ ءۇشىن بالالى بولعىڭ كەلسە، ليۋبوي ەركەككە ەركەلە. رۇقسات سۇرا. ەركەكتەر ءمارت كەلەدى. تۋعاننان كەيىن كەرەگى دە جوق! انە، ويناپ جۇرگەن بالام ءوز باستىعىمنان... جالىنىپ، جىلادىم. سوسىن ۋاقىتشا ماحاببات ينۆەستورى بولدى.
–كونبەي قويسا شە؟
–زورلا...
–ءولا، ۇيات قوي...
نە كەرەك، ءوزىم ءۇشىن، بولاشاعىم ءۇشىن، قارتايعاندا سۇيەنىشىم بولۋى ءۇشىن بالا سىيلايتىن ەركەك ىزدەپ كەتتىم. ءبىراق قالاي؟ كىمنىڭ كورپەسىن تارتىپ قالايىن؟ مەنىڭ دە كىم كورىنگەننەن ەمەس، باستىعىمنان بالالى بولعىم كەلدى. سوسىن كابينەتىن تىقىلداتتىم. باسىم سالبىراپ، شاشىم جالبىراپ، قولدارىم قالتىراپ...
–اعاي... –دەدىم مەن.
–يا؟
–اعاي، بىردەڭە ايتايىن دەپ ەدىم.
–ايتا عوي؟
–نە عوي، ماعان ايلىعىمنىڭ ەسەبىنەن... قالاي دەسەم ەكەن؟ ءىمم، وبشىم، سىزدەن بالا تۋعىم كەلەدى. سروچنو... قوناق ۇيگە ءوز قالتامنان تولەيىن...
باستىعىمنىڭ كوزدەرى ۇستەلىنە دومالاپ ءتۇسىپ كەتتى عوي دەيمىن؟ ورنىنان اتىپ تۇردى. باسە، بۇل كىسى مەن ويلاعانداي جەڭىلتەك ەمەس... جۋان جۇدىرىعىمەن ستولىن قويىپ قالعاندا، تۇرمىسقا شىقپاسام دا، تۋىپ قالارداي تاپىراقتاپ، تۇرا قاشتىم! سول كەتكەننەن مول كەتىپ، جۇمىسقا دا بارماي قويدىم! قۇداي-اي، ەركەكتەر–اي، نە ىستەسەم ەكەن؟
