جانىبەك، كەرەي كەشە «قازاقتاسا»،
بولعان جوق ءبىر جولاتا ازاپ، تاسا.
ەرلەرى ءقايتىپ قانا شىدار دەيسىڭ؟
دۇسپاندار اراعا ساپ ازاپتاسا!..
جەرىنە سالسا كەلىپ بەكىنىسىن،
تولتىرسا قان جوساعىپ بەسىك ءىشىن...
سۇلۋىن ىرگەسىنەن سۇيرەپ شىعىپ،
قازاقتىڭ قالىڭداتتى وكىنىشىن.
جايلاۋىن، جايىلىمىن، وزەن-كولىن،
تارتىپ اپ بۇيىرتپاعان ءوز ەڭبەگىن.
قول سالسا قويىنىڭا كورپەڭدى اشىپ،
باسىنعان قورلىعىنا توزەر مە ەدىڭ؟!
سول كەزدە اتقا قوندى الاش ارلى،
ويتكەنى جۇرەگىنە جارا سالدى.
قولىنا تۋىن الىپ تۇران جۇرتى،
جولىنا قۇربان ەتىپ بالا، شالدى...
ءورت ەتتى جاۋ تابانى تيگەن جەردى،
ءدىنسىزدىڭ ناجىسىنە يلەندى ەلى.
ۇران ساپ قازاق جۇرتى «الاش!»-دەدى،
وت قارۋ، قان-قانجاردان يمەنبەدى.
الاشتىڭ ار بار ەدى تامىرىندا،
تەكتىلىك اشىتقىسى قامىرىندا.
ۇيىعان يمانى بار جۇرەگىندە،
بولسا دا قازاق كۇپى قابىعىندا!
وقىعان توپ باستادى كوسەمدەرىم،
كەتپەسىن جاتقا دەدى كەسەڭدەگىڭ!
كوزىنە شۇقىپ تۇرىپ كورسەتتى ولار،
جۇرگەنىن قىلىش سۇيرەپ وسى ەلدە كىم.
كەسكەنمەن كەر زاماندا باسىمدى مىڭ،
«الاشىم» تۇنشىققانمەن عاسىر بۇرىن.
ۇلت رۋحى وشكەنى جوق، سونگەنى جوق،
ءبارىنىڭ تامىزدىعى اسىل ءدىنىم!
يگەرگەن سان عىلىمدى ازىق ەتىپ،
يماندى تەرەڭ قاققان قازىق ەتىپ.
ەلدىكتى قۇرايىق دەپ اتقا مىنگەن،
شاعىندا كەتپەي تۇرىپ جازىم ءوتىپ!..
قامالىپ تار قاپاستا باتىر ءوتتى ەر...
تۇلەدى، قايتا تۋىپ قاسىرەتتى ەل.
شام جاققان ساناسىنا الاشىمنىڭ،
ءاليحان، ءمىرجاقىپ پەن احىمەتتەر!..
«مەن وسكەن ويپاڭ جەرگە الاسا اعاش،
دەمەيمىن جەمىسى مول تاماشا اعاش.
قالعانشا جارتى جاڭقام مەن سەندىكپىن،
الا بەر قاجەتىڭە جاراسا، الاش!».
دەگەن جان ۇمىتىلماس سانامىزدان،
ەرلىگى ارتىق بولعان سان اڭىزدان.
وتارشىل يمپەريا بوزداقتاردى،
باۋىزداپ بايتاق جەردە قان اعىزعان.
ەندەشە شىقپاق ەمەس جادىمىزدان،
دالامىز ارشىلۋدا قارى-مۇزدان.
ءبىز دەگەن السىنداعان وركەندەرمىز،
تۋرالماي ءتىرى قالعان جادىڭىزدان.
تاريحىم ساباق بولسىن بۇگىنگىگە،
قارايمىز يماندىعا، بىلىمدىگە.
وسىناۋ دەربەستىگىم باياندى بوپ،
ۇسكىرىك شالماسا ەكەن ءبۇرىمدى دە!..
ارمانى ورىندالدى عاسىر اتتاپ،
ب ا ق كەلدى، تاۋەلسىزدىك استىما تاق.
تۋىم كوك، تۇعىرىم جەر، استانام نۇر،
جارقىرا «الاش» رۋحى اسىل، ءاپپاق!
