قالادا ءۇش قابباتى ءزاۋلىم ۇيدە تۇراتىن شىرىگەن بايلاردىڭ ءبىرى ۇلىن اۋىلعا اپارىپ بىر-ەكى اپتا بوپ قايتىپتى. وزىنشە كەدەيلەردىڭ ءومىرىن كورسەتپەكشى بولىپتى. ۇيىنە كەلگەسىن اكەسى ۇلىنان سۇراپتى: 
– شاعىن ساياحات ۇنادى ما؟ 
– ءيا، ارينە! 
– كەدەيلەر قالاي تۇراتىنىن كوردىڭ بە؟ 
– البەتتە! 
– ال، ەندى شاعىن ساياحاتتان نە ءتۇيدىڭ، نە بايقادىڭ؟ 
– بايقاعانىم، ءبىزدىڭ ۇيدە ءبىر يت، ال ولاردا تورتەۋ. ءبىزدىڭ حاۋىزىمىز باققا دەيىن عانا، ال ولاردىڭ وزەن-كولدەرىنىڭ شەتى-قيىرى جوق. ءبىزدىڭ اۋلادا تۇندە مۇحيت اسىپ كەلگەن شامدار جانىپ تۇرادى، ال ولاردىڭ باقتارىندا جۇلدىزدار جارقىرايدى. ءبىزدىڭ اۋلادا سەرۋەندەۋگە بولاتىن جەر شەكتەۋلى، قاقپادان شىعۋعا بولمايدى، ولاردا كوز جەتپەس جازىق دالا بار. ءبىزدىڭ ءۇي تۇرعان جەر ولشەۋلى، ولاردىڭ جەرى كوكجيەكپەن تالاسىپ تۇر. ءبىز تاماقتىڭ بارلىعىن ساتىپ الامىز، ولاردا ازىق-تۇلىكتىڭ بارلىعى وزدەرىنىكى. ءبىزدىڭ ءۇيدى ۇلكەن تاس قورشاپ، قورعاپ تۇر، ولاردى جان-جاعىنان دوستارى قورشاپ جۇرەدى. اكە ءبىز راسىمەن كەدەي ەكەنبىز عوي؟! 
اكەسى بۇل جاۋاپتارعا اڭ-تاڭ قالىپتى.