قازىرگى كەزدە ەلىمىزدە جاس وتباسىلاردىڭ اجىراسۋى جيىلەپ كەتتى. ۇساق-تۇيەك تۇسىنىسپەۋشىلىكتىڭ ارتى اجىراسۋعا تىرەلگەن وتباسىلار جىلاعان بالانى ويلاماي، اتا-انا اقىلىن تىڭدامايتىن بولدى. وزەكتى ماسەلەگە قاتىستى Qamshy.kz اقپارات اگەنتتىگى عيبراتتى وقيعانى وقىرمان نازارىنا ۇسىنادى. 

وتاۋ قۇرعانىمىزعا 12 جىل بولدى. وسىنشاما جىلدان كەيىن ءبىزدىڭ ارامىز سۋىپ كەتكەنىن بايقادىم. كۇن سايىن كەشكە مەن ءبىزدىڭ وتباسى بولعانىمىز ۇلكەن قاتەلىك بولدى دەپ ويلايتىن بولدىم. سەبەبى ۇيىمىزدەن بەرەكە قاشىپ، ۇرىس-كەرىستەن كوز اشپايتىن جاعدايعا جەتتىك. جۇمىستان ۇيگە كەلگەندە مەنى اشۋلى، بارىنەن شارشاعان ايەلىم قارسى الاتىن. ءتىپتى ول ماعان نازار اۋدارىپ، كوڭىل بولمەيتىن. مەن ءبىر كەزدە بۇل جاعدايدى وزگەرتۋ كەرەك ەكەنىن ءتۇسىندىم. كەيىن ايەلىمە مىنا سۇراقتى قويدىم: «سەنىڭ بۇگىنگى كۇنىڭدى جەڭىلدەتۋ ءۇشىن نە ىستەۋىم كەرەك؟». ايەلىم ماعان اشۋلانىپ، «ىدىس-اياقتى جۋىپ بەر»، - دەدى. مەن ونىڭ ايتقانىن ورىندادىم. كەلەسى كۇنى دە ايەلىمە وسى سۇراقتى قايتا قويدىم. ايەلىم مەنى اشۋلاندىرۋ ءۇشىن ءۇيدى جيناۋ كەرەكتىگىن ايتتى. الايدا مەن ەشتەڭە بولماعانداي ايتقانىن ىستەدىم. ءبىراق كۇندە وسى سۇراق قويۋدان شارشامادىم. ءوزىمنىڭ تاڭداپ سۇيگەن ادال جارىمنىڭ ايتقانىن جاسادىم. بىرنەشە كۇن وتكەننەن كەيىن سۇراقتى قايتا قويعانىمدا ايەلىم جىلاپ جىبەردى. «نە ءۇشىن وسىلاي جاساپ ءجۇرسىڭ؟ ماسەلە سەندە ەمەس، بار ماسەلە مەندە عوي. بارىنە مەن كىنالىمىن»، دەپ جىلادى. مەن ونى جۇباتىپ، قايتا تاتۋلاسقانداي بولدىق. كەلەسى كۇنى ايەلىم مەنەن «سەنىڭ كۇنىڭدى جەڭىلدەتۋ ءۇشىن نە ىستەۋىم كەرەك؟»، — دەپ سۇرادى. بىر-بىرىمىزگە قاراپ كۇلىپ جىبەردىك. وسىلاي ەكەۋمىز قايتا قاۋىشقانداي كۇي كەشتىك. وسى وقيعادان كەيىن قانشا جىل وتسە دە ءبىزدىڭ بىر-بىرىمىزگە دەگەن سەزىمىمىز سۋىپ كورگەن جوق.

بۇل ءسوز بارلىق وتباسىعا كومەكتەسەدى دەپ كەپىلدىك بەرە المايتىنىمىز انىق. الايدا بىر-بىرىمىزگە مۇمكىندىك بەرىپ كورۋگە بولادى. كەمشىلىكسىز ادام بولماعان، بولمايدى دا. سوندىقتان بارلىق قيىن جاعدايدى سابىرلىلىق تانىتىپ، تۇسىنىستىكپەن قاراپ قانا شەشۋگە بولادى.