تاڭىم اتتى ارايلاپ قارسى الاتىن، بارلىق ەلدەر قايران قالىپ تامساناتىن. ەلدىگىمنىڭ تىرەگى – تاۋەلسىزدىك، «مەن قازاقپىن!» دەپ الەمگە جار سالاتىن.   مەن، مەن ەدىم، مەن ەدىم بايتاق ەلمىن، كەلەدى «قازاقپىن» دەپ ايتا بەرگىم. «ەلىم-اي» دەپ ەڭىرەسە كەشە حالقىم، «ابىلايلاپ» ومىرگە قايتا كەلدىم.   ماقتانبايىن قازاقپىن دەپ نەگە مەن، حالىق بولدىق تاۋەلسىزدىك، ەگەمەن. ىرىس، بىرلىك قونعان مەنىڭ تورىمە، باقىت نۇرى ساۋلە شاشىپ توبەدەن.   سان عاسىرلار بولدى ەمەسپە ءبىر ارمان، ازات حالقىم ءوسىپ-ونىپ ورلەسە. بۇگىنگى ۇرپاق باقىتتى ءومىر سۇرەر مە ەدى، اتا-بابام قان مەن جانىن بەرمەسە.   ءدىنىم، ءدىلىم، ءتىلىم مەنىڭ تىرەگىم، تەك وتان دەپ سوقسىن سەنىڭ جۇرەگىڭ. تاۋەلسىزدىك بولعاي سوندا ماڭگىلىك، جاراتقاننان تەك وسىنى تىلەدىم.   ارتتا قالدى تار زامان، ازاپتى كۇن، بەيبىتشىلىك ەلىمدە، ازات بۇگىن. كەشە كىم ەدىك، بۇگىن مىنە ەل بولدىق، ەندى بۇگىن تانىمايدى قازاقتى كىم؟  

وقو، ماقتارال اۋدانى «تىڭ» ەلدى مەكەنى