ءاي، ءومىر-اي! پەندەنىڭ باسىنا نە كەلىپ، نە كەتپەيدى؟! ايتايىن دەپ وتىرعانىم دا – سونداي ءبىر قيىن زاماننىڭ وقيعاسى. القىمنان العان اشارشىلىق ەل-جۇرتتىڭ ەڭسەسىن ابدەن ءتۇسىرىپ، قارايعان توبەشىكتەردە ءقابىردىڭ كوبەيگەن كەزى. مىنە، سول ءبىر سۇركەيلى تۇستا ءبىر جانۇيا تىسكە باسار تۇك تاپپاي، اشتىقتىڭ قۇرساۋىندا قابىرعالارى قابىسىپ، ىشەكتەرى جابىسىپ، ءولىم مەن ءومىر اراسىندا ارپالىسىپ جاتقان-دى. بالا-شاعاسىنىڭ كوز الدىندا كوز جۇمۋىن قالاماعان وتاعاسى، ءوز ەتىن بالالارىنا ازىق ەتۋگە شەشىم شىعارادى. ءسويتتى دە، ايەلىنە ءوزىن ءولتىرىپ، دەنەسىن ەسىك الدىنداعى قارعا كومىپ قويىپ، بالالارىنا كوكتەمگە دەيىن تالعاجاۋ ەتۋىن ايتىپ، كوكتەم كەلگەن سوڭ ءشوپتىڭ تامىرىن قازىپ جەپ كۇن كورىپ كەتەسىڭدەر دەگەن كەڭەس بەرەدى. سوندا ايەلى كۇيەۋىنىڭ كەۋدەسىنە ماڭدايىن سۇيەپ، جىلاپ تۇرىپ: “بۇگىن بالارىڭىز اشتىقتان امان قالار ءبىراق ەرتەڭ “بۇلار اكەلەرىنىڭ ەتىن جەگەندەر” دەگەن جامان ات اشتان ولگەننەن دە جامان عوي!” دەپ ەگىلەدى. ال، بالالارى وزدەرى ءولىم اۋزىندا تۇرسا دا: “وناندا ولگەنىمىز جاقسى، اكەشىم، ءبىز ءسىزدى قالاي ءوز قولىمىزبەن ولىمگە قيامىز؟! ءويتىپ ءتىرى قالعاننان ولگەنىمىز ارتىق” –  دەپ اكەلەرىنىڭ ايتقان بۇل ۇسىنىسىنان باس تارتادى. كوزىنىڭ جاسى كول بولىپ شاراسىز اكە اش قۇرساق بالالارىن قۇشاققا الادى. يا، بۇل دەگەنىمىز: “جانىم – ارىمنىڭ  ساداقاسى” دەپ ۇياتتى ولىمنەن دە بيىك قويعان رۋحتى ەلدىڭ ءالى دە بولسا بۇعاناسى قاتپاعان، قارشاداي بالالارىنىڭ ەستى ارەكەتى ەدى. اپتالاپ قاپالاقتاعان قالىڭ قار اۋلانى باسىپ قالعان. اشتىقتان دارمەنى قۇرىپ، الدەرى كەتكەندىكتەن قاردى تازارتۋعا دا شامالارى كەلمەگەن-دى. وسىنداي حالگە ءتۇسىپ، ۇمىتتەرى ۇزىلگەن ولار وتاعاسىنان ءبىر امالىن تابۋدى وتىنەدى. نە ىستەرىن بىلمەي تاعاتى تاۋسىلعان وتاعاسى توڭىرەككە كوز تاستاپ تۇرىپ، كەنەت قاردان تازارتىلعان كورشىسىنىڭ اۋلاسىنا كوزى تۇسە قالدى. قاردى كۇرەۋگە كۇشتەرى كەلگەنىنە قاراعاندا، جەۋگە بولارلىق بۇلاردا بىردەڭە بار-اۋ، دەپ توپشىلاعان ول، كورشىسىن توناماقشى بولادى. ءسويتىپ، قولىنا قارا قانجارىن الىپ، كورشىسىنىڭ ۇيىنە بارادى دا، ولارعا قولىنداعى قارۋىن كەزەپ تۇرىپ: “ۇيلەرىڭدە جەۋگە بولارلىق نە بار؟ سونى شىعارىڭدار، بولماسا باۋىزداپ ولتىرەمىن!”، – دەپ قورقىتادى. ءتىرى قالۋ ءۇشىن ەشتەڭەدەن تايىنبايتىنىن تۇسىنگەن كورشىلەرى قاپتىڭ تۇبىندە قالعان ءبىر ۋىس ۇندى قولىنا ۇستاتا سالادى. وسى ولجالارىن توبەسى كورىنگەن كوكتەمگە دەيىن شىمشىمداپ جەتكىزگەن جانۇيا اشتىقتان امان قالادى. اينالايىندار-اي، ورىمدەي بولىپ الىپ، وزدەرى ءولىم حالىندە تۇرسا دا، ءوز ومىرلەرىن اكەلەرىنىڭ ومىرىنەن بيىك قويمادى. ءولىمدى قاسقايا كۇتۋگە دايىن بولدى. ال، ءبىزدىڭ قوعامىمىزدا كەيبىر اتا-انالارىن قاڭعىتىپ قۋىپ جىبەرەتىندەر، ءتىپتى، جاۋىزدىقپەن ءولتىرىپ جاتقاندار دا جوق ەمەس. بولماشى ءبىر دۇنيە نەمەسە پاتەر ءۇشىن ارسىزدىققا بارىپ جاتقانداردىڭ باسىنا وسىنداي اشارشىلىق كەلسە نە ىستەر ەدى؟! اتتەڭ، اتتەڭ!!!... اقىرەتتەگى ازاپتى بىلسە عوي، شىركىن! ىستەمەك تۇگىلى، ەشقاشان وندايدى ويلاماس تا ەدى سول ادامدار. مىنەكي، انە-مىنە دەگەنشە قاسيەتتى رامازان ايىنىڭ دا ەسىگىنەن ەنىپ، جول ورتاسىنا جەتىپ قالدىق. كەي باۋىرلارىمىز؛ "كۇن ۇزاق، ونىڭ ۇستىنە ورازا شىلدەنىڭ شىلىڭگىر ىستىعىنا تۇسپا-تۇس كەلىپ تۇر عوي، ورازا ۇستاپ شىداي الماسپىن" دەگەن ويمەن وپىرىلىپ، سىنىپ جاتاتىر.  ءبىر ۋىس ۇنمەن بۇكىل ءبىر جانۇيا  اسقازاندارىن الداپ، اشتىقتان امان قالعان كەزدە، مىنانداي توقشىلىقتا تۇرىپ شۇكىرلىك ەتىپ، اللا تاعالانىڭ رازىلىعى ءۇشىن، جىلىنا ءبىر رەت كەلەتىن ورازاداعى ازاننان كەشكە دەيىنگى ۋاقىتشا عانا اشىعۋعا شىداماۋ، ءتىپتى، مۇمكىن بە؟!... جوق. مۇمكىن ەمەس. تەك، نيەت تۋرا بولسا بولعانى. ازاننان كەشكە دەيىنگى اشىعۋ ءسىزدىڭ شاماڭىزدان تىس نارسە ەمەس. ويتكەنى، اللا تاعالا قۇراندا:

– دەگەن. («باقارا» سۇرەسى، 286-ايا) بىرلىك توقاي