جازۋشى ديدار امانتاي «ادەبيەت» پورتالىندا شۋلى سۇحباتى جاريالانعان جازۋشى راقىمجان وتاربايەۆقا جاۋاپ بەردى. د. امانتاي قازاق ادەبيەتىنىڭ بۇگىنى مەن وتكەنىنە قاتىستى جازۋشىنىڭ كەي كوزقاراستارىن «كەشىرىمى قيىن اۋىر سوزدەر» دەپ باعالادى.
«سۇقبات بەرۋشى اۆتوردىڭ وڭدى-سولدى سىلتەگەن اۋىر شوقپارىنان قازاق ادەبيەتىنىڭ شاڭىراعى شايقالىپ كەتكەندەي ەكەن. سىيلايتىن اعام ەدى، نەگە قازاقتىڭ ۇستازى، ادامزاتتىڭ دانىشپانى ابايعا ءتىل تيگىزدى دەپ ويلادىم. ابايدى الەم وقىرمانى وتە جاقسى قابىلدادى. وعان دالەل كوپ.
ال «اباي جولى» – تاريح ساحناسىنان كەتىپ بارا جاتقان، ات ۇستىنەن تۇسپەگەن، جالىن تارتىپ مىنگەن جىلقىنىڭ قادىرىنە جەتكەن، كوشپەلى ءومىردىڭ سوڭعى ءداۋىرىن جانتالاسپەن باستان كەشكەن، باتىس تەحنيكامەن ارپالىسىپ جاتقاندا، رۋ تارتىسىمەن الەك، ۇنەمى كوشىپ-قونعان، جانتالاسا مۇراتىنا قول سوزعان نومادتاردىڭ ءبىرى – كوشپەلى قازاقتىڭ وي-ارمانىن، تۇرمىس-تىرشىلىگىن، مەتافيزيكالىق-فيلوسوفيالىق دۇنيەتانىمىن، وي-ساناسىن مەيلىنشە انىق ءارى عاجاپ بەينەلەگەن، ەشقاشان قۇنى دا جوعالمايتىن، ءقادىرى دە كەتپەيتىن قايتالانباس شىعارما.
مۇحتار ماعاۋين دەسەك، كوز الدىمىزعا ايبىندى قازاق ورداسى ەلەستەيدى.
ۇلان-بايتاق ساقارادا ۇدەرە كوشىپ-قونىپ ءجۇرىپ ۇلى قازاق ورداسىن قۇرعان الاشتىڭ الىپ حاندارى ەل ءۇشىن بەينەت كەشتى. جاۋدان جاعاسى بوسامادى. بەيبىت ءومىر ءۇشىن الىستى. جۇلىستى. ويى ونعا، ساناسى سانعا ءبولىندى. اباي جارىقتىق ايتقانداي، اقىل التاۋ، وي جەتەۋ بولدى. مامىراجاي شاق ورناسا، ەل الاڭسىز شارۋاشىلىق جۇرگىزىپ، جۇرت قالا سالىپ، ءۇي تۇرعىزار ەدى. ەڭبەكتىڭ جەمىسىن، بەينەتتىڭ زەينەتىن تاتار ەدى. الىپتار اتتان تۇسكەن جوق، اياعى ۇزەڭگىدە كەتتى. جاقسىلىققا ىزدەندى. جارىققا ۇمتىلدى.
حاندار باسقارعان شەرىك، قولباسشىلار باستاعان تاس ءتۇيىن اسكەر قالىڭ بۇقارانى سوڭىنان ەرتىپ، وقشاۋ قونىپ وتىرعان ءاربىر اۋىلدى شەپكە اينالدىرىپ، جان-جاقتان انتالاپ ات قويىپ شاپقان، اڭدىزداپ جاۋار بۇلتتاي قاپتاعان جاۋعا مايدان اشىپ، دۇشپانعا لايىقتى تويتارىس بەرىپ، شاپقىنشىلاردى، باسقىنشىلاردى تۋعان جەردەن تۇرە قۋىپ وتىردى.
ءسويتىپ، الىپتار حاندىق داۋىردە مەكەنىمىزدى وتانعا اينالدىردى. ءبىز وتانىمىزعا شەكاراسى تولىق ايقىندالعان زاماناۋي مەملەكەتتىك سيپات بەرىپ، قاستەرلى تاۋەلسىزدىككە قول جەتكىزدىك»
حاندىق ءداۋىردىڭ كۇردەلى وبرازىن مۇحتار ماعاۋين جاسادى.
اسقارعا بايلانىستى، ءتىپتى، قيانات ايتقان ەكەن. اسقار – پروزانىڭ تابيعاتىن اشتى. پروزانى الەۋمەتتىك تاقىرىپتاردان ابستراكسيالىق اقىندىق پروزاعا قاراي سۇيرەدى. ەسىكتەن – تورگە...
راقىمجان اعام كەشىرىمى قيىن اۋىر سوزدەر ايتقان ەكەن. ابايدى ءدال بۇلاي اياقاستى ەتۋ جاۋدىڭ دا قولىنان كەلمەيتىن سياقتى. اباي – قاشاندا زامانداس تۇلعا، پىكىر تالاستىر، كەلىسپە، كەمشىن تۇستارىن كورسەت، اباي، ءبارىبىر، سونىسىمەن ۇلى. ءبىراق، وعان ءتىل تيگىزۋ...
ءبىز قاشاندا اتاعىنان ات ۇركەتىن اعا تولقىن اقىن-جازۋشىلاردان ساليقالى، سابىرلى، زيالى سۇقبات كۇتەمىز. ونەر-ادەبيەتتىڭ ءبىر كورىنىسى دە سول – پاراساتتىلىق، ادىلدىك جانە بۇگىندە ەل ۇمىتىپ بارا جاتقان ۇياڭدىق، بولماسا زيالى قاراپايىمدىلىق».
