نۇربول مۇراتبەك ۇلى 1996 جىلى جەلتوقساندا قحر-دا تۋىلعان، قازىرگى تاڭدا اباي اتىنداعى قازۇپۋ-دىڭ ستۋدەنتى، سەمەي مەملەكەتتىك ۋنيۆەرسيتەتىندە وتكەن «جاستار جىرلايدى» اقىندار ءمۇشايراسىنىڭ جانە بىرنەشە ايماقتىق پاندىك ولمپيادا جۇلدەگەرى.
اكەتاي، الىستاسىڭ مەننەن جىراق،
ساناڭدى تورىپ جۇرمە تولعان سۇراق.
جىگىتسىڭ دەپ جىبەردىڭ ەلگە مەنى،
سول كۇنى قالعان ەدى انام جىلاپ.
شۇكىر، بۇگىن مەندەگى دۋمان بولەك ،
ءوز ەلىندە قالعان جوق قارعاڭ جۇدەپ.
سىزدەن الىس دەمەسەم بۇرشىك جاردى،
جات ەلدەگى تۇنشىعىپ سولعان جۇرەك.
بۇل ءومىر سىرعىپ وتەر ساناپ بەدى؟؟
بەلىڭىزگە قويىپتى سۇراق بەلگى.
ۋاقىتتىڭ اعىسى سىناپ سەنى،
قىرىقتى دا قىزعانىپ سۇراپپا ەندى.
مەن تۋعاندا بولدى دەپ قولعاناتىم،
سۇيىنشىگە مىنگىزگەن قولداعى اتىن
اكەتاي، كومبەلەردەن كورىنبەدىم،
تۇلپار قۇرلى قۇنىم جوق مالداناتىن.
ماعان اقىل بەرسە اللا جىراقتاتپاي،
ءار ءسوزىڭ سەزىلەدى-اۋ جۇرەككە وتتاي.
سول قۇلاقپەن تىڭداعان اقىلىڭدى،
وڭ قۇلاعىم ءجۇر بۇگىن سۇراپ تاپپاي.
بەرسەڭشى دەپ قالامنىڭ كۇشىنە ەرىك،
كورىنىپ ءجۇرسىڭ ءار ءتۇنى تۇسىمە ەنىپ.
شۇرقىراعان كوڭىلدىڭ ءسانى كەتتى،
ساعىنىشتا جۇرمەيدى كىسىگە ەرلىك.
* * *
ازىرگە قايراتىم جوق "كىسىنەرلىك ".
ساعىنىشتا جۇرمەيدى كىسىگە ەرلىك.
الماتى
قان كوشەدەن كورىنەتىن ايباتى،
بەۋ،بەۋ شىركىن! الىپ شاھار الماتى.
باۋىرىڭدا باۋىر ەتىم قالعانداي،
مەندە سەنى ساعىنباس ەم الباتى.
الاتاۋدى ەركەلەتىپ كۇن كوكتەن،
قۇشاعىڭدى قۇلپىرتتى ما گۇل كوكتەم؟
جولدارىڭدى كەيدە قاتتى ساعىنام،
قولتىقتاسىپ سۇلۋلارمەن بىرگە وتكەن.
بەيتانىستاۋ، ءارى ماعان تانىس تىم،
بۇل قالادا تىرلىك ءۇشىن الىستىم.
بۇل قالادا سان پەندەدەن بەزىنىپ،
سان جۇرەكتىڭ لۇپىلىمەن قاۋىشتىم.
ايحاي، شىركىن! كۇندەر ءوتىپ ساعىمداي،
اسقارىڭدا ارمانىم تۇر الىنباي.
تارىدايدا تاپپاي سەننەن مەيىرىم،
جەك كورسەمدە، جۇرە المايمىن ساعىنباي.
بەۋ،بەۋ،شىركىن! الىپ شاھار الماتى.
مۇڭ
قولىندا ناركەسكەن،
تىرسەكتەن قان كەشكەن.
ءور تۇلعا بابام – اي،
كەشىرشى، كەشە گور!
شىعاردىق اردى ەستەن.
اق نايزا ۇشىندە،
اق بىلەك كۇشىندە.
قورعاساڭ ەلىڭدى،
قورعاساڭ جەرىڭدى،
ەسسىز بۇل ۇرپاقتى،
ەسىرتۋ ءۇشىن بە؟!
ەلىم دەپ شەپ قۇرار،
ۇلدارىڭ بەك تۋار.
كەشىرشى كەشەگى _
بابامنىڭ ءارۋاعى.
بۇگىنگى باتىرىڭ،
«الىپ قوي» دەپ تۇرار،
«ءبىر ءوزىم» دەپ تىنار.
شاراپقا مارقايىپ،
كەتسەدە جۇزىننەن،
ۇيات پەن ار تايىپ.
قىزىڭنىڭ شاتتىعى _
قالعان جوق ورتايىپ.
جالاڭاش كۇيىمەن،
ىرعالىپ بيىمەەن،
ءجۇر مىنە مارقايىپ.
كەشىرشى كەشە گور،
مەنىڭ ءور بابام – اي!
ەسىرگەن ۇلىڭدى،
ەرىككەن قىزىڭدى...
ساعىنىش
مامىق ءتۇنى ماۋجىراپ سارى كۇزدىڭ،
ساعىنىشى سارعايتىپ سارى قىزدىڭ.
ارۋاقتانىپ وتىرام ولەڭ جازىپ،
قونباعان باقىت جايلى ءالى ءبىزدىڭ.
سارى قىز - ساعىنىشىم، قۇرالايىم،
كىرشىكسىزىم، پەرىشتەم، تۋار ايىم.
ءتاڭىرىم تىلەگىمە سەنى بەرسىن،
باسىما باسقا باقىت سۇرامايىن.
مۇڭىمدى ايتىپ كوكتەگى ايعا ادەمى،
مامىق ءتۇننىڭ ايمالاپ مايدا لەبى.
ەسىمىڭدى جازامىن تاسقا قاجاپ،
جەتەلەپ اپاراسىڭ قايدا مەنى؟!
تابيعاتقا بولعان سوڭ سىرىم ءمالىم،
ساعىنىشتىڭ ۇقتىردى سىرىن، ءمانىن.
اق بۇلاقتا اعادى تولقىن -تولقىن،
سەكىلدى سەنىڭ سۇلۋ بۇرىمدارىڭ.
ساعىنىشتىڭ ساعىمعا تونالعانى- اي،
الشاقتىق بولعان ەمەس ماعان دا وڭاي.
قىرمىزى قىردىڭ گۇلىن تەرە المادىم،
ۇشىردىم جىر بۇلبۇلىن ساعان قاراي.
اتا جۇرتتاعى وي
كوك بەلەستە قۇت ىزدەگەن ارلانمىن،
جۇرەگىندە تۋلاپ اققان ارمان – مۇڭ.
قادام باستىم قالامشاسى بولماققا،
اتا قونىس ب ا ق دارىعان وردامنىڭ.
اتا قونىس بىزگە ماقتان ب ا ق قونىس.
جەر شارىننان ىزدەمەيمىن باسقا ءورىس.
اتا جۇرتتا ۇلتان بولىپ كەتسەمدە،
سونىڭ ءوزى ءدال مەن ءۇشىن ماقتانىش.
اتا جۇرتقا جول تارتقاندا كىمدە-كىم،
ەسكە الار ناق تاريح ىزدەرىن.
قاندى تاريح تاسقا جازعان تىزبەگىن،
كەشەگى وتكەن «قايىڭ ساۋعان، القا كول».
كورگەندەيمىن سول سۇلاما سۇردەگىن.
وزەگىمە تامىلى وكسىك ورىناپ،
و،اتا جۇرت، بەلدەرىڭنەن ىزدەدىم،
كەلىپ كەشە قان كوشەدەن وتكەندە،
ءبىر سىرلى وي تۋىلعان ەدى كوپ مەندە.
ءوز ەلىم دەپ ءورىس ىزدەپ كەلگەمىن،
بۇدان باسقا ەش ءبىر تالاپ جوق مەندە.
و،اتا جۇرت ويعا ءتۇستىم مەن تالاي،
سابيلىگىم سودان ارتقان مارقالاي.
قۇت مەكەندى قۇلاي سۇيگەن ۇشىندە،
كەلدىم مىنە ۇلى ارمان ارقالاي.
ءسابي كەزىم باتىسقا سان قارايمىن،
كۇيىن ەستىپ كۇي تاسپادان ادايدىڭ.
جيدەبايدا جۇرگەندەي بوپ قالۋىم،
رومانىن وقىعاندا ابايدىڭ.
سول سارىندى ويلاي-ويلاي مۇڭ كەشەم،
ءدام تارتتىدا مۇندا كەلدى پەشەنەم.
ۇلى ابايدى كورگەندەي بوپ مارقايدىم،
جۇرگەنىمدە اباي اتتى كوشەمەن.
سۇردەك تاريح،شۇباپ ويدا ءىز قالىڭ،
توپىراعىڭدا ويعا باتىپ مىزعادىم.
سەزىنگەندەي بولدىم سودان كەشەگى،
جۇرەك – قانجار جەلتوقساننىڭ ىزعارىن.
اتا جۇرتىم ازاماتپىن وت كەۋدە،
انت ىشەيىن قۇشاعىڭنان كەتپەۋگە.
مەيلى قانداي كۇي كەشسەدە ومىردەن،
اتا جۇرتىن ۇمىتا الماس ەش پەندە.
كۇن كەشسەمدە ەل ىشىندە ءيىرىم،
اتا جۇرت دەپ بۇرىلۋشى ەدى ءبۇيىرىم.
اداسقان ءبىر قۇلىن كەلىپ قوسىلدى،
قايتا تاۋىپ مەكەنى مەن ءۇيىرىن.
وسى ويىمدى قۇت مەكەنگە بەتتەتىپ،
الماسامدا جەر شارىننان ەش نەسىپ.
اتا جۇرتىم،ەلىم ءۇشىن، ۇلت ءۇشىن،
بەرسەمدە كەم ءوز دەنەمنەن ەت كەسىپ.
ارمان كوشىم بۇلدىرايدى الدا سان،
وتان سەنى جۇرەگىمە ورناتام.
اتىم ءوشسىن ۋادەم سول اتا جۇرت،
كوك تۋىڭا تامشىداي تەر قوسپاسام
تاۋ-تۇعىرىم
مەن تاۋلىقپىن،
تاۋ تۇعىرىم،
ۇلى تاۋدىڭ ۇلىمىن،
ۇلى تاۋدان ۇققانمىن،
ۇلىلاردىڭ ۇعىمىن.
كەكىلىنەن سامال سىيپاپ ۇلىنىڭ،
جەل تەربەگەن قىزدارىنىڭ بۇرىمىن.
و. كيەلىم!
قاسيەتتى قورعانىم،
سايا باعىم ورمانىم.
تاستارىڭنان جاتتاپ بابا تاريحىن،
سامالىڭنان دارقاندىعىڭ داريتىن،
جاس جانىمدى قايسارلىققا جانيتىن.
جاپالاقتى جارتى جولدا قالدىرعان،
قىرانىڭدا قاناتتارىن تالدىرعان.
كوز جەتكىسىز سەنىڭ اسقار شىڭدارىڭ،
ءاز بويىما ءورشىل مىنەز تۋدىرعان،
ۇلى ارماننىڭ كوبەلەگىن قۋدىرعان.
كوز ساپ سەنىڭ دارا تۇلعا توسىڭە،
قايتقاندايمىن اتا اقىلىن تۇسىنە،
تاۋعا قارا:
الاساعا اسقاقتاما دەپ ايتقان،
اتام بۇگىن ورالادى ەسىمە...
ۇمىت دەمە...
ۇمىت دەمە، ۇمىتامىن بارىندە،
جۇرەگىڭنىڭ جولى بولسا سان تارام.
ايتشى ساۋلەم سەنى ويلاۋدىڭ ءمانى نە؟!
ماحاببات ول وتاسپايتىن باسقاعا،
جۇرەگىڭدى ەتكەن جالعىز استانا.
جالعىز تارام جول عانا.
ماحابباتتىڭ قۇدىرەتىن تۇسىنبەي،
بولاشاقتىڭ جاسادىڭ با ءىسىن كەي.
جۇرەگىڭە تۇتقىن بولدىم ءبىراز كۇن،
ءبىراق مەنى كورمە ساۋلەم مۇسىركەي.
شىن سۇيگەندەر قوسىلمايدى دەپ ءجۇرمىز،
قوسىلماساق قوسىلمايىق مەيلى ءبىز.
عاشىق بولىپ ءولۋ قانداي مارتەبە،
ءبىراق ءبىزدىڭ ۇقسامايدى ءجونىمىز.
ءبارى ءبىتتى،
جوق-اۋ ەندى ايتارى،
جۇرەگىمدى ۇيالاما،
ءوز ورتاڭا قايت ارى.
مەنىڭ كەۋدەم پاك ماحاببات ورداسى،
ەمەس ەلدىڭ اسىر سالعان بايتاعى،
قۋ سەزىممەن وتاسپايتىن قايداعى.
مەن ءبىر جانمىن ىزگىلىكتى سۇيەتىن،
احيحاتقا باسىن ەركىن يەتىن.
ارامدىقتا تاۋداي پايدا جاتسادا،
بۇزباي كەلگەن،
بۇزباي كەلگەن نيەتىن.
باقىتتى بول، باقىتتى بول ومىردە،
وسى مەنىڭ ادال جارقىن نيەتىم.
ماحابباتقا بۇرعان جاندار ات باسىن،
مەيلى مەندە جالعىزدىقپەن ات قالسىن.
ۇلى سەزىم قۇدىرەتىن تۇسىنبەي،
قاعا كورمە جۇرەگىمنىڭ قاقپاسىن.
سوڭعى كەزدەسۋ
ءبىز تاعى كەزدەستىك،
مۇمكىن بۇل جول ەڭ سوڭعى.
الاتاۋداي ماڭعازدانىپ تۇردىم مەن،
بيىك ۇستاپ ەڭسەمدى.
ماعان سۇيەپ باسىڭدى،
گۇل توبەنى نۇرعا بولەپ،
جىرعا بولەپ،
ءبىر كەرەمەت ءان سالدىڭ.
سوسىن تاعى ...
باقىتتىمىن دەدىڭ دە،
تۇنگى اسپانعا الاحايلاپ جار سالدىڭ.
اتتەڭ، اتتەڭ...
كۇلىڭگىرلەۋ شاتتىققا،
ەش كۇدىكسىز شاتتاندىڭ.
بىزدەگى بۇل باقىتتارعا بايانسىز،
تۇردى اسپاننان ءۇنسىز عانا اي قاراپ.
سامال تەربەپ ەركەلەگەن بۇرىمىڭ،
جاتتى مەنىڭ ديدارىمدى ايمالاپ.
ايعا بىلەپ قولىڭدى،
ولەڭ وقى دەدىڭ ماعان،
داۋسىڭدى ساعىندىم.
وكپەلىمىن مىناۋ ءتىلسىز عالامدا،
جازعانىنا ءومىر اتتى ساعىمنىڭ.
ءبىردى – بىرگە ارمان ەتكەن،
ماحابباتتىڭ مايدانىنا شاعىندىم.
از ويلانىپ وتىردىمدا،
قوشتاسايىق دەپ باستادىم ءبىر ولەڭ.
سەنىڭ سۇلۋ ديدارىڭ،
نەگە بۇلاي جۇدەگەن؟!
تەرىس قاراپ وتىردىڭدا بۇرتيىپ،
قارامادىڭ قولىما،
ايلى اسپانعا بىلەگەن.
نەگە دەدىڭ، نەگە دەدىڭ...
قوس جانارىڭ مولدىرەپ.
بۇرىن سوڭدى قيناعانىم ازىنداي،
جانارىڭا جاس تولتىردىم ەندى كەپ.
مەن سەنى دە،
ونى داعى ۇناتام،
ەندى قالاي جازالايسىڭ ءوزىڭ ءبىل.
بار قازاقتىڭ قىزدارىنا جىر جازام،
ءتۇسىن ءبىراق، ءسۇيۋ ەمەس سەزىم بۇل.
ۇناتۋ ول،
جاي ءبىر سەزىم كىرشىكسىز،
ال، شىن ءسۇيۋ ءبىر باسقا.
عاشىقتىققا عاجايىپ،
اندە باسقا،جىر باسقا.
باقىتىڭدى تاپقان كەزدە باياندى،
كىمدەر كەپىل سەن ماعان،
العىس ايتىپ، وقالا تون جاپپاسقا.
كىمدەر كەپىل مۇڭعا تولعان جانارىڭ،
جازعى تاڭداي شۇعىلاسىن شاشپاسقا.
* * *
ايحاي ارمان،
بۇلدىراعان ەرتەڭى.
ماحاببات – اي،
بۇلدىراعان ەرتەڭى.
حات
ءجۇزى تانىس، جۇرەگى جات قالقا قىز،
ساعان ارنار اسىل جىرىم بار مەندە.
بار كۇنانى ۋاقىتقا ارتامىز،
شەرتىلە الماي سىرىم كەتسە شەرمەندە.
قۋانار ەم توبەم كوككە جەتكەندەي،
ءبىر قاراساڭ مەن جانىڭنان وتكەندە،
ءبىراق قايدان قارامايسىڭ، بىلمەيمىن
جانارىڭدى بىرەۋ تۇتقىن ەتكەنبە؟
قالىڭداتىپ جۇرەگىمنىڭ جاراسىن.
كوتەرتكەنشە كوڭىلىمدە سەزىم بوي.
جانارىڭا جالىنىشتى ەتكەنشە،
جاقسى ەدى عوي جۇرسەڭ ماعان كورىنبەي.
* * *
دەمە قايعىم شاتتىعىمنان اسىپتى،
دەمە ءومىر توسىرقاتتى جاسىتتى.
سەن كەشەگى ءساليحانىڭ جالعاسى،
سامەنىمەن بولعان ءبىراق باقىتتى.
اينالماعان كۇنى بۇگىن ەلەسكە،
تاريحتىڭ تاعىلىمى تەك ەستە.
عاسىر اتتاپ بۇگىن قايتا تۋىلعىن،
ەڭلىك – كەبەك رۋحى ءبىز ەمەسپە؟
نە دەسەدە ەل سوزىنە ەرمەگەن،
ادالدىعىن ارامدىققى بەرمەگەن.
سەن جىبەكسىڭ، جانى تازا ،ارى اق،
مەن تولەگەن بەكەجاندى كورمەگەن.
ىزدەمەگەن شەت الەمنەن الىستان،
اق ءۇمىتىم ويدا جوقتا تانىسقان.
سەن ءلايلاسىڭ كەرىك قاستى اق ءجۇزدى،
جۇماتايعا ون سەگىزدە قاۋىشقان.
ءجۇرسىڭ بۇگىن مەننەن الىس جىراقتا،
جانارىڭدى مۇڭعا مالما جىلاتپا.
مەن مۇحتارمىن، سەن گۇلاندا كەشەگى،
ويدا جوقتا بولىنبەيتىن ءبىراقتا.
سەن جايلى جىر جازا الاتىن تىنباستان،
زامانىنا بولا الاتىن تىڭ داستان.
مەن كەشەگى مۇڭلىق اقىن ەستايمىن،
سەن قورلانسىڭ ۋادەسى جالعاسقان.
مەنى اقىن دەدىڭ بە ؟
نەمەسە ىنىگە حات
جاقسى اقىنسىڭ دەيسىڭ بە مەنى باۋىر؟
بۇل سوزىڭە كىنالار سەنى ءداۋىر.
اقىن بولۋ بىلگەنگە اۋىر ازاپ،
اقىن بولۋ – ۇلى جول سەنىمى اۋىر.
ىڭكارلىعىم بولعانى ءۇشىن ونەرگە،
اقىنسىڭ دەپ كوتەرمە استە مەنى ورگە.
ەكى ءسوزدىڭ باسىن قوسۋ، قاراعىم،
تاڭسىق ەمەس قازاق دەيتىن ۇلى ەلگە.
ۇلى سوزبەن وي ايتباساڭ قىمباتتى،
ۇيقاس تابۋ قيىن ەمەس تىم قاتتى.
ۇساقتاردى تۇلعا تۇتىپ وسىلاي،
نار قازاقتىڭ ارقاسىنا مۇڭ باتتى.
جەلكەن بولىپ «ەلىم» دەگەن كەمەگە،
جاستار جاقسى ۇقساپ تۋسا كونەگە.
تاڭدايىڭمەن اقىن بولۋ ءقاجاتسىز،
تاعدىرىڭمەن كورسەتپەسەڭ ونەگە.
اقىن بولىپ سىلتەسەڭ قولىڭدى ايعا،
ەلگە ادالدىق ىستەگەن كەزىڭدى ويلا!
بۇحار بابام كەسە ايتىپ ەلدىڭ مۇڭىن،
ابىلايدى قالتىرعان كەزىندە ويعا.
تۇنگى سىر
بەۋ، قارا ءتۇن قۇشاعىڭا اپ سەن مەنى،
الاستاشى شەرگە تولعان كەۋدەنى.
بۇزعان بولسا تىنىشتىقتى سەندەگى،
كەشىرە گور اقىن دەگەن پەندەنى.
قول سوزعانداي التىن ايعا كوكتەگى،
بۇل ءومىردىڭ تاۋسىلار ما تەك – تەگى؟
بولىپ ءجۇرمىن بۇل تىرلىككە وكپەلى،
باقىتىنا باسقانىڭ تەلمىرتتىڭ بە دەپ مەنى؟
وتەمىن بە وسى مۇڭدى ارقالاپ؟
ايحاي،تىرلىك، جاۋابىن بەر كۇتتىرمە.
قارا تۇندە ارمانداۋدى، اڭساۋدى،
كوتەرەر دەپ ماعان مىندەت ەتتىڭ بە؟
ايحاي، تىرلىك، كۇتتىر مە؟
جولاۋشى قىز
الماتى كەشى. شىلدە ايى.
بارمايتىن مەن دە ۇدايى.
اۋىلعا تۋعان جول العام،
ساعىنتىپ مايسا قۋرايى.
پەندە ەدىم سەزىم تونالعان،
قاۋىشتى ماعان ءبىر ارمان.
ايداي سۇلۋ كەلبەتتى
بىزبەن بىرگە ءبىر ارۋ،
ءبىر ساپارعا جول العان.
ۇرلانا قاراپ سىرتىنان،
جۇرەككە عاجاپ سىر تۇنعان.
سۇلۋعا تەڭەۋ تابا الماي،
ءجىبىدى مەنىڭ ءور تۇلعام.
جارقىراپ جاتتى قارا جول،
جەتسە عوي شىركىن ساعان قول.
كوركىنە ماس بوپ وتىر ەم،
جىميىپ قانا قارادى ول.
ءبىر سەزىم بيلەپ اقىندى،
سىرلاستىم بارىپ باتىمدى.
سەزبەيسىڭ ءبىراق مۇلدە سەن،
جۇرەككە جازدىم اتىڭدى.
از كۇندىك مىناۋ تۇرمىستا،
سۇلۋدى ءسۇيۋ قىلمىسپا ؟!
سىرلاسقان شاقتا سول قىزبەن،
سەزىلدى ماعان جول قىسقا.
كەلبەتى-ەرەن، مىنەزى ونىڭ باي دالا،
كۇلكىسىنەن نۇرلاناتىن اينالا.
قالدىردى دا ماحابباتتىڭ شىجىمىن،
قوشتاساردا قول بۇلعادى جاي عانا.
ەش دارمەنسىز قاراپ تۇرمىن سوڭىنان،
كۇزەتەمىن ەلگە قايتار جولىڭنان.
ءبىزدى بولسە ءۇرىمجىنىڭ كوشەسى،
وقاسى جوق الماتىدا جولىعام.
* * *
كورىنبەدىم دەدىم دە مىڭنان دارا،
مەكەن بولماي جانىما قىر مەن قالا،
وكپەلى بوپ جۇرگەن ەم ومىرىمە،
جۇرەگىمدە ۇيالاپ مۇڭ مەن نالا.
مىسە تۇتپاي تىرلىكتىڭ باي اعىنىن،
تۇنشىقتىرىپجۇرگەندە باياعى مۇڭ.
كۇلە قاراپ جولىقتى ءبىر اقساقال،
ۇشىمەنەن جەر تىرەپ تاياعىنىڭ.
توقتاتپاعان قاريا ءومىر كوشىن،
قۇشتارلىعىن كورسەتتى ومىرگە شىن.
سالعان ءانى بارادى سانگە بولەپ،
سۇرەڭسىزدەۋ قالانىڭ ءىڭىر – كەشىن.
سوڭعى ءومىردىڭ ۇمىتىپ قارالىسىن،
قاناعاتسىز، پەندەمىز تاعامىز سىن.
باقىتسىزدىڭ باقىتى قيىردا ەمەس،
باعالاي بىلگەنىندە باعالىسىن!
ءتىلسىز وتكەن تۇلا كۇن
مەن تۋعان جەر شىعىستاعى تۇركىستان،
تۋعان مەكەن تالاي ارىس تەكتىلەر.
بار بۇگىندە وسپانداردىڭ جالعاسى،
ەل نامىسىن ءوز نامىسىم دەپ بىلەر.
مەن ەسەيدىم، تارتىپ ءمىنىپ ات جالىن،
عاشىق بولدىم ءوزىم تۋعان دالاعا.
بۇگىنىمە سەبەپ بولار سول شىعار،
وقۋ ءۇشىن اكەلدى اكەم قالاعا.
بولعاندىقتان بىلىمدىلەر ورداسى،
تاۋ ۇلىنا قالاداعى سىناق كوپ،
جۇڭگو ءتىلىن بىلمەيدى دەپ كەكەتىپ،
مۇعالىمدار ءجۇردى مەنى سىناپ كوپ.
قازاقپىن عوي مەندە تەكتى نامىسشىل،
جەتەلەدىم ءوزىمدى - ءوزىم قامشىلىپ.
الدىم كەيدە جىگەرىمدى جاسىتىپ،
جانارىمنان ءمولدىر بۇلاق تامشىلىپ.
دەمالىسقا ورالدىم مەن كەشىكپەي،
جاۋىن جەڭگەن الىپ تۇرعا باتىرداي.
ەركەلەدىم ەش الاڭسىز سول كۇنى،
ءبىراق اكەم ۇيقىسىز تاڭ اتىردى.
مەيىرىمدى اكەم كەنەت وزگەرىپ،
دەدى ماعان: ءتىلى ولگەن – ءتىرى ولىك،
الپىس تىلدىك انا ءتىلىن بىلمەگەن،
«ءاي، بەيشارا، قالشى دەدى ءتىرى ءولىپ».
انام ءجۇردى بولىپ ماعان جاناشىر،
ءوزىڭسىڭ عوي اپارعان دەپ قالاعا.
ەندى نەگە كىنالايمىز جازىقسىز،
نەگە بۇلاي سويلەيسىڭ دەپ بالاعا؟
سودان بارىپ باسىپ اشۋ – ىزاسىن،
قوي دەدى ۇلىم قالانى دا كوز كوردى.
مەن قازاقشا سويلەۋ ءۇشىن قازاققا،
مەنى اۋىلدان وقىتۋعا ءسوز بەردى.
سودان بەرى اۋدى جىلدار ونشاقتى،
مەنى ۇياتتى قىلمايسىڭ دەپ سەن ەلگە.
حان دا بولما، بي دە بولما، قۇلىنىم،
قازاق بول دەپ جىبەردى اكەم مەنى ەلگە.
ءقازىر مەندە بايلىق، باقىت بولسادا،
بەس اتامنىڭ باسى جاتقان بەلدەر كەم.
قازاق بولىپ قالۋ ءۇشىن ۇرپاعىم،
ارۋاعىنا اتامنىڭ اتتاناردا ءسوز بەرگەم.
تيىن قۋعان تەكسىز ۇرپاق مەن ەمەس،
كەلگەنىم جوق اتاق – مانساپ الۋعا.
ەتۋ ءۇشىن اكەمدى دە الڭسىز،
كەلگەمىن تەك قازاق بولىپ قالۋعا.
