وتكەن اپتانىڭ اياعىنان تارتىپ، جۇرت ايتىستىڭ اق قاراسىن ايىرا الماي سارسار ءتۇستى. مەن جۇلدەگە تالاسقان ەكى باۋىرىما ەش قارسىلىعىم جوق. ەكەۋى دە شاپپاي بايگە الاتىن شاباندوزدار. 
مەنىڭ جازعانىم، سول سارايدان قايتقان قاراشا حالىقتىڭ ءسوزى ەدى. 
راس، ءقازىر ايتىستان ءمان، سوزدەن ءدام كەتە باستادى. سەبەبىن وزدەرىڭىز دە ءبىلىپ وتىرسىزدار. تەك ەشقانداي ءدىني نەمەسە رۋشىلدىق استار ىزدەۋدىڭ قاجەتى جوق. مەن سىزدەرگە ناعىز ايتىستى كورسەتەيىن. كوزدەرىڭىز تالسا دا، وقىڭىزدار. ءبىرى – ءداۋ اعام، ءبىرى – مۇحامەتجان اعام. ەكەۋىن دە قاتتى قادىرلەيتىن اعالارىم. بۇل ناعىز ايتىس. ساعىنعان بولارسىزدار:
2003 جىلى استانادا وتكەن حالىقارالىق ناۋرىز ايتىسىندا جۇپقا تۇسكەن داۋلەتكەرەي كاپ ۇلى مەن مۇحامەدجان تازابەكوۆتىڭ تاماشا ايتىسىن وقي وتىرىڭىزدار.
داۋلەتكەرەي:
جايقالتىپ قايىڭ جىردىڭ جاپىراعىن،
ايتىستىڭ اپپاق تاڭىن اتىرامىن.
ايتوبەل ارعىماق جىر دۇبىرلەتسىن
ۇلىس كۇنى ارقانىڭ اتىرابىن.
شابىسىمدى سىناتىپ شارشى توپتا،
شالدارىمنىڭ ارۋاعىن شاقىرامىن.
اسسالاۋماعالەيكۋم، التىن ەلىم،
اسەمسال ءسانى بولعان ساحنانىڭ.
اق ديدارىڭ كوزىمە ەلەستەتەر
اققۋداي كىرلەمەگەن اقىن ارىن.
كۇلتە جالدى كۇرەڭدى كىسىنەتەر
كۇرەڭبايداي جانارمەن باقىلاۋىڭ.
قاپتالىڭا كەپ قالدىم، ال اعاسى،
قاپىدا قالىپ كەتپەي اتىڭا ءمىن.
مۇحامەدجان ارىستان دەپ ەستۋشى ەم،
ارىستانعا قايمىقپاي اتىلامىن.
قىزا شاۋىپ، توسكە ورلەپ، ورشەلەنىپ،
قىزىققا جۇرتشىلىقتى باتىرامىن.
قىزىرلى ەلدىڭ ديدارىن كورگەننەن سوڭ،
قىزىل ءسوزدىڭ قىرمانىن ساپىرامىن.

ولەڭىم – ءوز مانەرىم، ءوز بايراعىم،
تۇعىرلى الاش باردا توزبايدى ءانىم.
شاپقاندا ۇكىلەگەن ۇزدىكتەرىڭ،
تىڭدايسىڭ قالاي، ەلىم، قوزباي قانىڭ؟!
شابىتىما شاراپات تىلەسە ەكەن
سارىارقا – شالقار دالام، بوز جايلاۋىم.
تالاس، شۋدان باستاۋ اپ، الاتاۋعا
قۇياتىن تۇما، بۇلاق، كوزقاينارىم.
قاناتىنان قان جاۋعان قىران بولسا،
شىڭ باسىنان جولىعار كەزدى ويلادىم.
مۇحامەدجان مىقتىڭمەن ايتىسام دەپ،
نايزا ءتىلدىڭ ۇشىنا ءسوز بايلادىم.

باستالىپ اقتىق ايتىس، الامان جىر،
اقىندار جاۋدىراعان قارا جاڭبىر.
الدىمدا اتى مەنەن اتاعى وزعان
اقىلمان ازدى-كوپتى اعالار ءجۇر.
سولاردىڭ ءبىرى ءوزىڭسىڭ، مۇحامەدجان،
حالىقتىڭ كەۋدەسىنە قاداعان گۇل.
جولبارىس جىرىمەنەن جورتىپ جۇرگەن، 
ب ا ق دارىپ، باتا قونعان بالا جامبىل.
اۋليە-انبيەلەر ايان بەرىپ،
اتىڭدى وزگەمىزدەن دارالاپ ءجۇر.
سەن،ءبىراق، اۋليەگە سەنبەيسىڭ عوي،
تەك اللا ديدارىنا قاراعان قۇل!

مۇحامەدجان:
بايگەدە تيگىزبەيتىن باباعا ءتىل
ارعىماقتار كەلىپتى اراڭا كىل.
ۇلىستىڭ ۇلى كۇنى قۇتتى بولسىن،
جاقسىلىعىن سىيلاسىن جاڭا عاسىر.
وراۋلى شيدەن شىققان اق كيىزدەي،
ورانىپ اق ۇلپاعا قالا جاتىر.
اسسالاۋماعالەيكۋم، قانداستارىم،
ساۋلەسىن شاشسىن بۇگىن ساناعا ءتىل.
ىرزا بوپ ازات ەلدىڭ ومىرىنە،
كوكجيەككە بالبىراپ دالا جاتىر.
وزدەرىن قازاق قايدا سۇيرەيدى دەپ
كوزدەرىن كولەگەيلەپ عالام وتىر.

كەز بولىپ داۋلەتتەيىن تارلاندارعا،
اۋزىما ءسوز تۇسەدى، سالعاندا اللا.
ون كۇن بولدى كوشىپ كەپ استاناعا،
جەتەلەپ جاتىر ەدىم ارماندى العا،
كورشى بولسام دەپ سىزدەردەي زاڭعارلارعا.
مۇندايدا ايتىلمايتىن تولعام بار ما؟!
شاڭىراق بوپ كوتەرىلگەن استانانىڭ
ءبىر ۋىعى بولا بىلسەم، ارمان بار ما؟!

تىلىڭنەن ءسوزدىڭ ءنارىن بەردىڭ بالداي،
ورىستەن ساحناعا كەلدىڭ قانداي؟!
اسسالاۋماعالەيكۋم، داۋلەتكەرەي،
كوزدەرىڭە تۇڭعيىق كول تۇنعانداي.
دۇبىرلەتىپ دۇنيەنىڭ جىبەردىڭ-اۋ،
ءسوزىڭدى تىڭداۋ ءۇشىن جەل تىنعانداي.
ايتسە دە، ورنىڭ بولەك ءىنىم ەدىڭ،
جۇرەكتى قوزعايتۇعىن سەرپىن بارداي.
دۇبىرلەتىپ داۋلەتكەرەي كەلگەن كەزدە،
سامرۇق قاناتىنان جەل تۇرعانداي!

سويلەيىك، باسىمىز ءبىر داۋدا قالماي،
بولمايىق شاڭعا بۇگىن اۋناعانداي.
اقىننىڭ ارىستانى دەپ وتىرسىڭ،
ماقتاۋمەن جۇرەگىمدى جاۋلاعانداي.
جىلى سوزگە ءجىبيتىن قازاق ەدىك،
ماڭدايىمنان اششى تەر ساۋلاعانداي.
ال، باۋىرىم، جىرىڭدى ءارى جالعاشى ەندى،
ارنالى ءسوزدى ەلگە ارناعانداي.
قادالىپ وتىرىسىڭ قاراپ تۇرساڭ،
بالىقشىدان كادىمگى اۋماعانداي.
ءمىز باقپاي داۋلەتجاننىڭ وتىرۋى – 
مۇز استىنان مايشاباق اۋلاعانداي!

داۋلەتكەرەي:
بۇل جەردە كەرەك دەيسىڭ ەگەس كىمگە،
ءىنىڭ ساعان تارالعىداي تەڭەسسىن دە.
ەكەۋمىز ەمەن-جارقىن سىرلاسارمىز،
وسىنداي بولا بەرمەس كەڭەس كۇندە.
ءىنىڭدى بالىقشىعا تەڭەپ جاتسىڭ،
تەڭەسەڭ ايدارىمنان جەل ەسسىن دە.
مايشاباق ەمەس، مۇحا، ماعان ءوزىڭ
كادىمگىدەي قىزىل بالىق ەمەسسىڭ بە؟!

باقۋاتتى ءسوز ايتىپ باتالى ەلگە،
ىنىڭمەن ىرگەلەسىپ قاتار ورلە.
استاناعا كوشىپ كەپ جاتقان جايىڭ
بولعانداي سالاۋاتتى ساپار ەلگە.
ۋىعى بولسام، دەيسىڭ، ارمان بار ما،
ونىڭدى تۇسىنبەيىن قاتا مەن دە.
مۇحامەدجان، استاناعا ۋىق ەمەس
بولاتىن جىگىتسىڭ عوي باقان ەلگە.

بايقاسام، مۇحامەدجان زاڭعار شىعار،
ءىنىڭ دە ىلتيپاتپەن الدان شىعار.
اناۋ-مىناۋ اڭگىمە مەن ايتپايمىن،
جاي سوزگە كوڭىل ەمەس الداۋسىرار.
ەلىڭە شاپاق نۇرىن شاشاتىنداي،
ساۋلەلى جىرىڭ بولسا تاڭنان شىعار.
تارلانعا تەڭەپ جاتسىڭ جانە ءىنىڭدى،
ارينە، ول دا ماعان ارمان شىعار.
ەندەشە، اعايىن جۇرت قۇتتى بولسىن،
تارلانمەنەن كەزدەسكەن ارلان شىعار.

اقىنبىز قاراپ وسكەن ۇلى ابايعا،
بىلمەستى ەل مەن جۇرتىم كىنالاي ما؟!
شاريعاتتىڭ جولىندا جۇرگەن جانسىڭ،
جاعاتىن ساۋاتىڭمەن شىراق ويعا.
بىزدەر اڭگىمەلەسسەك قالاي بولار،
قۇرىپ اپ ءسوز دۇكەنىن مىنا جايعا.

يسلام ءدىن بولعاندا، يمان – سەنىم،
يمامداي دەپ ءوزىڭدى سىيلاۋشى ەدىم.
جۇماققا باراسىڭ با دەپ مەلسكە،
قاندىردىڭ كۇنى كەشە كۇمان ءشولىن.

ول سەنىڭ ۇيرەنشىكتى ادەتىڭ عوي،
ايتىسقاننىڭ عيباداتىن سۇراۋشى ەدىڭ.
ماڭكىر-مۇڭكىر ەمەسسىڭ جاۋاپ الار،
قانشالىقتى قاقىڭ بار بۇعان سەنىڭ؟!

ءبىلىمىڭدى ءالى دە ۇستەۋ كەرەك،
اقىماق اقىلدىنى كۇشپەن جەڭەد.
ايقايلاماي ءولۋ دە ابىروي عوي،
اركىمنىڭ قاقپانىنا تۇسپەۋ كەرەك.
جۇماققا بارۋ ءۇشىن ەمەس، مۇحا،
قۇلشىلىقتى قۇداي ءۇشىن ىستەۋ كەرەك.

مۇحامەدجان:
ايتىستا دەپ ءجۇرۋشى ەم سانالىم سەن،
اياقتى ۇزەڭگىگە سالا بىلسەڭ،
داۋلەتكەرەي، مەن ساعان قوي دەدىم بە،
دۋىلداعان توپتى تالاي جارا بىلسەڭ؟!
اعاڭدى قىزىل بالىق دەپ وتىرسىڭ،
بۇل ءسوزدىڭ بايىبىنا بارا بىلسەڭ.
قىزىل بالىق ازايىپ كەتكەن زامان،
ايىپ پا تەكتى تۇقىم بولا بىلسەم؟!

اقىندا ۇزىلمەيتىن شىدەر بولار،
ءتيىستى ەمەس دەيمىن جۇدەۋگە ولار.
سەن باقان بولا تۇعىن جىگىت دەيسىڭ،
باقاندى مەن نۇرسۇلتان اعام دەيمىن،
شاڭىراقتى كوتەرەر بىرەۋ بولار.
ال ەندى ءبىز سەكىلدى بارلىق ۇلان
باقاننىڭ توڭىرەگىنە تىرەۋ بولار.

ىشتەن ءسوز داۋلەت ماعان دايىندار ما،
وزىنە كەلەر ءسوزدى پايىمدار ما؟!
مەلستىڭ جىرتىسىن سەن جىرتىپ كەپسىڭ،
ءبىلدىرىپ وتتاي قىلىپ ويىڭدى العا.
قۇداي ءۇشىن قۇلشىلىق قىلعىن دەيسىڭ،
ونى ايتۋعا سەنىڭ اپپاق ارىڭ بار ما؟!

وتىرسىڭ بۇل اعاڭدى جاسقاعان بوپ،
ورتاعا شوقتاي ءسوزدى تاستاعان بوپ.
شاريعات ايتام ەلگە، داۋلەتكەرەي،
سەن سەكىلدى يسلام جولىن لاستاعام جوق.
ادام تۇگىل الدادىڭ اللانى دا،
سەن سەكىلدى نامازدى تاستاعام جوق.
ويدا جوقتا كەلىپ اپ ايتىسقا سەن،
ورتا جولدا وتىرسىڭ جاقسى ادام بوپ.

كەمشىلىگىن بۇل داۋلەت بىلە مە ەكەن،
قورىقپاي قالاي اللادان جۇرەدى ەكەن؟!
عيبادات جايىندا ءسوز قوزعاعاندا،
ەڭ بولماسا، قىزارماس رەڭ ەكەن.
اي، ءبىزدىڭ قازاقتى دا قويساڭشى وسى،
كىرمەيتىن شەڭبەرىنە كىرەدى ەكەن.
جىعىلىپ جاتىپ وسى داۋلەتكەرەي،
سۇرىنگەن اعاسىنا كۇلەدى ەكەن.

داۋلەتكەرەي:
يمانمەن بۇيرەك مايىڭ ءبۇتىن شىعىپ،
جۇرسە ەلگە جۇرەگىڭنەن قۇتىڭ ءسىڭىپ
بىرەۋدى ءدىن بىلمەيسىڭ دەپ ايتاسىڭ،
ءوزىڭ ءبارىن بىلەم دەۋ كۇپىرشىلىك.
بۇدان بۇرىن قانداي ەم، مۇحامەدجان،
وسى كورگەن كۇنىمە شۇكىرشىلىك.

ارايلى اقىن جىرىن ساتكە ارنايدى،
يسلام دەگەن اركەز ۋاق تالعايدى.
ساقال قويدىم، مەن ناماز وقىدىم دەپ،
باسىمىزعا ورناتپا باتپان قايعى.
بىلگەنىڭدى جاسىرىن جاساسايشى،
ايعايلاۋمەن سەنىمىڭ اقتالمايدى.
يسلامنىڭ جولى اركىمنىڭ جۇرەگىندە
ونى ءوزى بىلگەن ق ۇلى قاتپارلايدى.
ايعايلاپ ىستەر بولساڭ ءاربىر ءىستى
ارتىڭدا ايتارلىقتاي حات قالمايدى.
ايتپەسە، ساقال قويعان ءجۇرسىن دە ءجۇر،
ول ايتىس وتكىزدىم دەپ ماقتانبايدى.

ايتا بەرسەڭ، اقيقات تىلدەن شىعار،
ۇلبىرەگەن سىبىزعى ۇننەن شىعار.
اركىمنىڭ يمانى ءوز جۇرەگىندە،
قانداي قۇل ءوز يمانىن كىمنەن سۇرار؟
نامازدى تاستادىڭ دەپ سەن ايتاسىڭ
بىلە-بىلسەڭ بىرەۋدى كاپىر دەگەن
ادام دا الدىمەنەن دىننەن شىعار.

ايتايىن، مۇحامەدجان، تىڭداساڭىز،
مۇسىلمان بولا قالساڭ مىڭ جاساڭىز.
ءدىن دەگەن ول اللانىڭ اقيقاتى
يمانمەن ونى بەرىك شىڭداساڭىز.
اباي ايتقان كەمەل اقىن بولا بىلسەڭ،
جۇرتىڭنىن جۇرەگىنە جىر قاشاڭىز.
عيبادات امانمەنەن ماقتانبايمىن،
مەيلى، ونى داۋلەتكە ءمىن جاساڭىز.
اقيقاتىن مەن ايتسام وسى جەردە،
ءوزىڭ ءبىل، وعان اتشا تۋلاساڭىز.
تۇپ-تۋراسىن ايتقاندا، بەدەل ءۇشىن
يسلامدى قولشوقپار قىلماساڭىز.

مۇحامەدجان:
اعاڭا قادام قويىپ جاناردى شىن
قيساپسىز موينىڭا جۇك سالارمىسىڭ.
ءدىن جايىندا مەن ساعان ءسوز ايتتىم با،
ارينە، كەتىپ قالماس ودان كۇشىم.
ءوزىڭ ايتىپ وتىرساڭ، ءوزىڭ قويىپ
جوق جەردەن مەنەن كىنا تابارمىسىڭ.
بىرەسە كۇپىرسىڭ دەپ كىنا ارتاسىڭ
باسىما تۋدىرعانداي زاماندى شىن.
جوق جەردەن ماقتاندىڭ دەپ كىنا ارتاسىڭ
الدىمنان ۇسىنعانداي سوناردى شىن. 
قاي جەرىڭە سىيادى سونىڭ ءبارى،
سونشاما ءىنىم، جالاقور بولارمىسىڭ؟!

ايتىستىڭ كىتاپشاسىن پاراقتايسىڭ،
ويىڭدى ءۇزىپ-جۇلىپ ساباقتايسىڭ.
ءبىر اقىن كەپ نامازعا جىعىلىپ ەد،
الدىنان، ارتىنان دا تاراقتايسىڭ.
ەلگە يمان تاراتسام دەپ ءجۇرىپ ەم،
قاسقىرداي شىعىپ ماعان جالاقتايسىڭ.
ءىلىپ، تۇساپ اعاڭدى وتىرعانشا
جۇرتىڭا كوسەم ءسوزدى كوپ ايتقايسىڭ.
بەس ءجۇز مىڭ قازاق ءوتتى وزگە دىنگە،
كوسىلتىپ سونى بۇگىن نەگە ايتپايسىڭ؟!

ورىنىم بولسا داعى ەرەك تەگى،
ايدارىمنان ءبىر ەسىپ جەل وتپەدى.
ابايدىڭ ءسوزىن ەگەر بىلگىڭ كەلسە، 
ايتىلسىن زور تاريحتىڭ دەرەكتەرى.
جارتىلاي مۇسىلمانىڭ قاي كەزدە دە
جارتىلاي ادامعا ول سەبەپ دەدى.
ال تولىق مۇسىلمانىڭ قاي كەزدە دە
ول تولىق ادامىڭ عوي دەمەپ پە ەدى؟!

تاڭدايىڭ تەسىلگەنشە تاقىلدايسىڭ،
وتتان كويلەك كيگەندەي لاپىلدايسىڭ.
اعاڭمەن ساحناعا شىققان كەزدە،
ايتەۋىر، سارى ايازداي ساقىلدايسىڭ.
ادەپتىلىك الەمىن ساقتاپ كەلگەن
اناڭنىڭ جولىنا قاشان جاقىندايسىڭ؟
ءتىل-نايزاڭدى قادام اپ قارسىلاسقا،
ايتەۋىر، ەش قىزىققا باتىرمايسىڭ.
ءدىن ۇستادىڭ دەپ ءتيىسىپ مىنا ماعان،
سىيلاستىقتىڭ سورپاسىن ساپىرمايسىڭ.
قاسىنا جولاپ كەتسەڭ باجىلدايتىن
بايدىڭ جالعىز ۇلىنداي شاپىلدايسىڭ.

داۋلەتكەرەي:
مۇمكىن، مەن ءدىندى سەنەن كەم بىلگەنمىن،
جۇرەگىمە ءوز يمان ەندىرگەنمىن.
تولىق بوپ ولقىمىزدى تولتىرا بەر،
بارشانى ءبىر اللاعا سەندىرگەن كۇن.
مۇحامەدجان اعامىز ايتقان سوزدە
الاپاتتى مەن بولىپ توندىرگەنمىن.
ءدىندار بولساڭ، مۇحاجان، اڭگىمەم جوق،
سەنەن مەن ازداۋ ويلاپ، كەم كۇلگەنمىن.
شاريعاتتىڭ شىراعىن ەلگە جاقساڭ،
ادەبىن جاسايسىڭ عوي ءجون بىلگەننىڭ.
ءبىراقتا، مەنىڭ سەنەن سۇرارىم بار،
اۋليە-انبيە جوق دەپ جۇرگەن كىم؟

ءورىپ ايتساڭ، قالمايدى ولەڭ كىمنەن،
اقىن بولساڭ قىزىل ءتىل كەزەندىرگەن. 
ءبارىن جوققا شىعارىپ بابالاردىڭ،
كەلسەڭ دە بەلدەسۋگە بەرەن جىرمەن.
ءۇش ءجۇز الپىس اۋليە ماڭعىستاۋدا
ۇلاعاتتى ۇرپاعىن جەبەپ جۇرگەن.
تۇمەن بابى تۇنەگەن تۇركىستانىم
قولتىعىمنان قولپاشتاپ، دەمەپ جۇرگەن.
وتىراردا وتىز باب جاتقان كەزدە
قاسيەتىن تانىتام كەمەل جىرمەن.
سايرامدا سانسىز بابتى تاعى ويلاسام،
تىلىمە قۇيىلارداي ولەڭ بىردەن.
ەر ەسەت پەن ءپىر بەكەت اۋليەلەر
جانىمىزدى شۋاققا بولەپ جۇرگەن.
پايعامباردىڭ شاشىن العان ارىستان باب
جۇرەگىنە يمانىن كەنەلدىرگەن.
تاڭدايىنان قۇرما العان ۇستازىنىڭ
ياسساۋيدى كەمەڭگەرگە تەڭەپ جۇرگەم.
مۇحاجان، وسىلاردى ايتار بولسام،
تۇيىسكەندەي بولماي ما توبەم كۇنمەن.
بۇلاردى ەندى جوققا شىعارماسسىڭ،
ەنشىلەگەن بولماسا بولەك جۇلدەڭ؟!

جان ەمەسسىڭ حالىقتان وسكەن تاسا،
ونىڭدى ايتع كوڭىلىڭىز حوش بولماسا.
مۇحامەدجان مۇسىلمان دەپ ايتار ما ەك،
قۇدايدىڭ قۇلدارىنا دوس بولماسا؟
مىناۋ بەس كۇن جالعاننىڭ قوناعىسىڭ،
اتتانارسىڭ ەرتە مە، كەش بولماسا.
مۇحامەدجان دەگەن اقىن ءوتىپ ەد دەپ،
جاقسى ما، ەرتەڭ سەنى ەسكە الماسا؟!

مۇحامەدجان:
داۋلەتجان، ءسوز ايتاسىڭ ادا-كۇدە،
قول جەتكىزگەن ادامداي دارا كۇنگە.
جوق جەردەن تۇسىنىكسىز سوزدەر ايتىپ،
ايتىستا ايتىپ وتسىڭ جاڭا جۇيە.
اۋليەنى جوققا سەن شىعاردىڭ دەپ،
اعاڭا جاعىپ وتسىڭ قارا كۇيە.
قازاقتىڭ بالاسىندا مەن بىلەتىن
اللا بەرسە، بىلەمىن كوپ اۋليە.
قۇدايعا بەرگەن ۋادەدەن اينىماسا
اللانىڭ قاق الدىندا سول اۋليە.

ىنىشەك، يماندى ءبىر رەڭگە بار،
ايتىستا تۇرە دە بار، سۇرە دە بار.
اعاڭا اۋەلى كىنا جابۋ ءۇشىن،
سەن ءوزىڭنىڭ ءناپسىڭدى جۇگەندەپ ال.
اۋليە جايىندا ءسوز قوزعاۋ ءۇشىن
اۋەلى نامازىڭدى تۇگەندەپ ال.

جوق جەردەن ءىنىم بۇگىن جاڭىلاسىڭ،
مۇسىلمان جايىندا ايتىپ باعى باسىم.
بەس نامازدىڭ رەتىن بىلمەي ءجۇرىپ
ءۇش ءجۇز الپىس ەكى اۋليەنى نەعىلاسىڭ؟
سىيلايتىن ەل قۇرمەتتەپ جاتىر، انە،
بىلگەن سوڭ يسلامنىڭ ماعىناسىن.
اۋەلى سەن ايتشى ءوزىڭ، اعاڭا كەپ،
ساجدەدەن قاشان، ءىنىم، تابىلاسىڭ؟

اعايىن الدىڭا كەپ جايلانعاسىن،
يمان جايلى ءسوز قوزعاپ ويلانعاسىن.
بىلمەيمىن، مەن نامازعا جىعىلىپ ەم،
قارا داۋعا قالدى وسى قايران باسىم.
بىلەگىم – بىزدەر قۇساپ بار ۇرپاعىڭ
جۇزدەرى يمانمەنەن جايراڭداسىن.
وزگە ءدىننىڭ يلەۋىن يلەۋمەنەن 
بەت بۇرىپ باسقا جاققا سايلانباسىن.
استانامىز اجارلى بولسا ەكەن دەپ،
ايتار ءسوزىم تويعا كەپ ارنالعاسىن.
ۇلىستىڭ ۇلى كۇنى تىلەيتىنىم
استانانىڭ ايىرماسىن تويدان باسىن.
ۇلگىگە ادامزاتقا اينالساڭ دا،
ۇيىندىگە ەشقاشان اينالماسىن!