— اپا، ەدەندى شيقىلداتىپ جۇرە بەرمەشى، ۇيىقتاي الار ەمەسپىن!

— وندا ەدەندى جوندەسەڭشى! اكەڭە دە ايتىپ ەدىم، ول دا قوزعالمادى...

— جارايدى، جارايدى. ەرتەڭ جوندەيمىن. تەك جاتشى.

تاڭ اتتى.

— بالام، تۇندە نە دەپ ۋادە بەردىڭ؟

— جەرگە توسەيتىن اعاش كەرەك قوي؟ ەرتەڭ سەرجانعا ايتىپ، سونىڭ كولىگىمەن الىپ كەلەرمىن. راس ايتام.

تاعى ءبىر كۇن. 

— اپا، مەن قوناققا باراتىن ەم، كەلەسى اپتا مىندەتتى تۇردە جوندەيمىن. كەلىستىك پە؟

ءبىر اپتا ءوتتى.

— بالام، مەن اعاشتاردى الىپ قويدىم، سارايدا تۇر. وتىنەم، ەدەندى جوندەشى.

— ساتىپ الدىڭ با؟ جەتكىزگەنى ءۇشىن دە تولەگەن شىعارسىڭ! شىعىندانىپ...

— ءبارىبىر ەمەس پە؟ باستىسى...

— ايتىپ ەم عوي، سەرجان ەكەۋمىز اكەلىپ جوندەيمىز دەپ! قارتايعاندا ادامنىڭ بالا سياقتى بوپ كەتەتىنى راس ەكەن-اۋ!

ەكى جىل ءوتتى.

— اپا، ءتۇننىڭ ءبىر ۋاعىنا دەيىن نە ىستەپ ءجۇرسىڭ؟ جاتساڭشى. ەدەننىڭ دىبىسىنان بالا وياناتىن بولدى عوي!

— ...

5 جىلدان كەيىن اناسى ومىردەن وتەدى. 

اتا-انادان ۇلعا مۇراعا قارا شاڭىراق قالدى. ءۇي قۇجاتىنىڭ ءبىرىنشى بەتىنە اناسى:
«بالام، ەدەندى اۋىستىرشى»، — دەپ xات جازىپ قالدىرىپتى.
ۇلى اناسىنىڭ جازۋىنا قاراپ كوزىنە جاس الدى، ءسويتتى دە سوڭعى ءوتىنىشىن ورىنداۋعا ۋادە ەتتى.

ارادا 20 جىل ءوتتى.

— جانىم، اكە-شەشەڭنەن قالعان ءزاۋلىم ءۇي كەرەمەت، ءسوز جوق وعان. ءبىراق ءۇي ەسكىردى. مىنا ەدەننىڭ دىبىسى ءتىپتى ۇيقى بەرەر ەمەس. بالكىم ەدەندى اۋىستىرارمىز؟-دەدى ايەلى.. 

— اكە، اعاش الۋ كەرەك قوي؟ مەن ەرتەڭ اكەلەيىن،-دەدى ۇلى ىلەسە..

— كەرەك ەمەس. اجەڭ نەشە جىل بۇرىن اكەپ قويعان... ودان بەرى 30 جىلداي ءوتتى-اۋ. سول كۇيى قوزعالماي تۇر، ءجۇرشى، ءدال ءقازىر كىرىسەيىك. ايتپەسە قالىپ قويار.

اكەسى مەن ۇلى قۇرالدارىن الىپ، ەسكى اعاش ەدەندى اۋىستىرا باستادى.

— ءماسساعان! اكە، مىنانى قارا!، — دەپ ۇلى ەدەن استىنان قوڭىر سومكە تاۋىپ شىقتى.
ۇيدەگىلەر ۇلكەن ۇلدىڭ جانىنا جينالىپ، سومكەنى اشقانشا تاعاتسىزداندى. ەندى ىشىندە نە بار ەكەنى قىزىق قوي...
اكەسى زاموگىن اشىپ قالىپ ەدى، ىشىندەگى بۋما-بۋما سارعايعان ەسكى اقشا سىرتقا شاشىلدى دا قالدى. ۇستىنە بىرەۋ مۇزداي سۋ قۇيىپ جىبەرگەندەي، دەنەسى تىتىركەندى، بىرەسە تەرلەدى... ال سومكە تۇبىندە xات جاتتى. اناسىنىڭ جزۋىن بىردەن تانىدى.
حاتتا:
«بالام، اعام ەكى جىل بۇرىن قايتقاندا ماعان ءۇيىن تاستاپ كەتكەن. مەن ساتىپ، اقشاسىن ساعان جانە ۇرپاعىڭا مۇرا ەتەمىن! ءسوزىمدى ەكى ەتپەي ەدەندى جوندەگەنىڭە راxمەت، ۇلىم!
ەندى جاپ-جاڭا ءۇي الىپ، اياعىڭا تۇرا الاسىڭ! سەنى جاقسى كورەم! سالەممەن: اناڭ»،— دەپ جازىلعان.
وكىنىشتەن وزەگى ورتەنگەن اكەسى اناسىنىڭ xاتىن قايتا-قايتا وقيدى... ال جانىندا جارامسىز ەسكى اقشالار شاشىلىپ جاتتى.
بۇگىنگى ءىستى ەرتەڭگە قالدىرما! 

اڭگىمە بۋراحان داكانوۆتىڭ پاراقشاسىنان الىندى