«قازاق مەملەكەتىنە – 550 جىل» جىر ءمۇشايراسىنا!

  ۇمىتتەرىن جالعاعان كۇنگە الداعى، كەرى تارتقان كەزەڭدە كەمبال باعى. ەلدىك تۋىن كوتەرگەن ەڭسە تىكتەپ، كوسەگەلى دالامنىڭ كوكجالدارى...   ارقاسىنا كوتەرىپ ازاتتىعىن، سامارقاۋلاۋ تورىمدە عاجاپ ءتىلىم: حاندىعىمدى جىرلاسىن وردا تىگىپ، جەر جۇزىنە پاش ەتكەن قازاقتىعىن!   دوس كۇمىلجىپ تۇرسا دا دۇشپان تاسىپ، جوتاسىنان قادالعان سۇقتان جاسىپ، ورتا جولدان قوسىلعان الامانعا، ءبىزدىڭ عۇمىر كەتەدى مىقتان دا اسىپ...   شاڭنان شىقتى، جارق ەتىپ قۇلاگەرىم! تىنىستاي شاپ، تىم ۇزاق بارار جەرىڭ! الاشىمنان تۋادى تۇڭىلمەگىن، استراحان، ازاۋدى الار ەرىڭ.   جەر-سۋ ءۇشىن شىقتى عوي تالاي شىعىن، كۇن دە تۋار ونى دا سانايتۇعىن. ەلەس ەمەس، ەرتەگى، اڭىز ەمەس، التىن وردا، كوك وردا، سارايشىعىم.   ەلدىكپەنەن قىمتاعان جان-جاعىمدى، ىنتىماقپەن اتىرعان تاڭ جاعىمدى. حالقىم ۇلت بوپ ۇيي ما، حان كوتەرمەي، ەلىم دەگەن ەرلەرىن، حاندارىمدى. اقيقاتتان جالعان ءسوز اسا المايدى، استامدىقپەن تاريح جاسالمايدى. ءوز قاعىنان جەرىگەن، جەلىككەنمەن، ورگە قاراي ءبىر قادام باسا المايدى.   قۇس كيەسى اققۋ مەن قازدى اتقان، اياماعان ناداندى اردى ساتقان. بولمىسىمەن قايناسقان بوستاندىعى،– ارعى عۇڭنان، كوك تۇرىك، باعزى ساقتان.   حاندىعىم حاق بولعاندا، حالقىم كارى، قايمانادان كەم بە ەدى نارقىم ءنارى. ارۋلاعان كيگىزىپ التىن كەبىن، سۋسىنداسا ىشكىزگەن التىن ءدارى.   ءوتىپ جاتىر الماسىپ، ءومىر-ولىم، تەڭىز، مۇحيت تولقىسا توگىلەر كىم؟ وڭمەنىمدە قاپتاعان قارا شىبىن، تۋ سىرتىمدا جالماعان توڭىرەگىن...   ەرەك تۋعان ەر بۇگىن جاسقانا ما، ۇلگى بولعان وزىنە، باسقاعا دا. حان جانىبەك، حان كەرەي قۇرعان وردا، اق ورداعا اينالدى استانادا.   اشىلماعان سىرى مول استارىندا، الاتاۋدىڭ، التايدىڭ اسقارىندا. الاۋلايدى بايراعى ماڭگىلىكتىڭ، التىن كۇننىڭ استىندا اسپانىمدا!   جاناشىرسىز زاماندا «ءوس!» دەيتىنسىز، جوعالماعان كەرۋەن – «كوش!» دەيتىن ءبىز! جازىپ جاتىر تورىنە ازيانىڭ، تۇياعىمەن تۇلپاردىڭ وشپەيتىن ءىز! باقىتبەك ءبامىش ۇلى