مىناۋ جازىق، اناۋ قۇم، قىراتتاردا، سوناۋ تاۋلار كوز جەتپەس ۇزاقتاردا، مەنىڭ اتا – بابامنىڭ باسى جاتىر، بارشاسىنا سىيلاي كور جۇماقتى اللا. سول بابالار داڭقى ءالى ۇمتىلماۋدا، ءور ماقتانىش باستاپ ءجۇر ۇلتىمدى العا، تاريحىم بار ەرلىكتىڭ ءيسى اڭقىعان ، باتىر حالىق قىلىپتى جۇرتىمدى اللا. ءبىر زاماندى، كەرى زامان الماستىردى، كۇشتىلەر السىزدەردى جالماپ تىندى، بىلگە قاعان، كۇلتەگىن قاعاناتىن كەرەي مەنەن جانىبەك جالعاستىردى. سودان سوڭ بۇرىندىق حان اتقا قوندى، ەل بيلەپ وتىز ءبىر جىل تاقتا بولدى. قاسىم حان جەر كەڭەيتىپ، ەل كوبەيتىپ، قازاققا سالىپ كەتتى قاسقا جولدى. ماماش ، تاھير، بۇيداشتاي حاندار ءوتتى، ەلدى مىقتى قىلساق دەپ ارمان ەتتى. احمەت حان، توعىم حان جەردى ساقتاپ، حاقنازار ەل نىعايتىپ الدا بوپتى. شىعايدان سوڭ تاۋەكەل ەل باسقاردى، سول تۇستا بابا سۇلتان جەر جاستاندى. ەسىم حاننىڭ كەزىندە ەل كۇشەيىپ، ويسىراتا جەڭىپتى ويراتتاردى. قايىپ حاننىڭ تۇسىندا دالامىز باي. بولات حان مەن ماقتاندى قازاق ۇداي، جاڭگىر حان مەن ءاز - تاۋكە ارمان ەتكەن، ءۇش ءجۇزدىڭ باسىن قوستى حان ابىلاي. سولار سالعان اداسپاي سارا جولدان، حالقىنا كەمەل باسشى دارا قورعان، نۇرسۇلتانداي ۇل بەردى اللا بىزگە قازاققا حان، الاشقا اعا بولعان. ەي، اللام ءوزىڭ ساقتا جۇرتىمدى امان، حالقىما ماڭگى بەيبىت تۋسىن زامان. نۇر اعامىز باستاعان نۇرلى جولمەن، بۇگىنگىدەن بيىكتەپ تۇرسىن باعام. امين... تىلەك مۇرات ۇلى – 1991 جىل شىعىس تۇركىستاننىڭ التاي ايماعى قابا اۋدانىندا ساربۇلاق اۋىلىندا دۇنيەگە كەلگەن. بىرنەشە رەسپۋبليكالىق جىر ءمۇشايرالارىنىڭ جۇلدەگەرى. ءقازىر قاراساي اۋدانى ورتالىق كىتاپحاناسىنىڭ ادىسكەرى. ومىرلىك ۇستانىمى : «ءار قازاق مەنىڭ جالعىزىم»(سابىر اداي).