«قازاق حاندىعىنا 550 جىل» شىعارماشىلىق بايگەسىنە
ماڭگىلىك ەلدىڭ رۋحى بوپ جانە جانى بوپ، اۋداندى ۇلتتىڭ ۇل مەن قىزىنىڭ ارى بوپ، بەس عاسىر كورگەن تاريح اسپانىن سامعادىم قاناتتىلاردىڭ حانى بوپ... جۇرتىمدى كوردىم بەرەكە، قۇتى قاشپاعان. تاتۋلىق – ءانى، ەشكىم جوق ەسىك اشپاعان. جۇلدىزى جارىق نۇرلى ءبىر جانە جول جاتىر جانىبەك، كەرەي باستاعان! قاسقا بۇل جولدا ورتەڭىڭ قالعان قاسىم وت، استانام - قولدا، حان كەنەمىزدىڭ باسى جوق. باقىت كوگىنەن ءبىر تامشى ءۇنسىز تامىپ تۇر شۇبىرىندىنىڭ جاسى بوپ! ناۋرىزباي-نايزا قورعانىم بولىپ جانعا بەك، ازاتتىعىمدى قارسى الام ىلعي «ار ما؟!» - دەپ. و، ۇلى دالا! قىزعالداعىڭدى سۇيەمىن بابامنىڭ قانى بار ما دەپ؟! ءداۋىر ءدۇبىرىن ەستىردەي بيىك بولسا ارى، بەرىلمەس بەل جوق، ساڭلاقتار اتقا قونسا ءالى. ءور نازىم ءوزىن قۇربان دا ەتكەن، مىڭ قىزدىڭ ۇزىلمەۋ ءۇشىن مونشاعى! ايداي الەمگە ايان بوپ كەلگەن ايماعى، كەرۋەن كۇننەن بۇزىلماي جەتكەن قايماعى. الاۋلاپ تۇر عوي قوزىباسىدا تىگىلگەن ءبورىلى ەلدىڭ بايراعى! ەرتەڭگى ءۇننىڭ وزىندە عانا ءامىرى، كەشەگى كۇننىڭ دۇعاسىز قالماس ءقابىرى جاس ۇرپاق باردا بايتەرەك سىندى ماۋەلى، تەرەڭدە جاتقان تامىرى! كيەڭدى ءبىلىپ، سەيىلىپ ويدان كوپ كۇمان. التىن كۇن اسىپ قاناتىم جايدىم كوك قىران. كوزىممەن كورگەن، سەزىممەن سەنگەن وسى كۇي ابىلايدىڭ ءتۇسى بولماسا ەكەن دەپ تۇرام... كوك قىران، سامعا، كوك قىران!يمان كۇشتى ولاردا،
مەن جاستارعا سەنەمىن!
ماعجان جۇمابايەۆ
حات جازدىم قالام الىپ... عۇمىرلاس پەندەم، وزىڭنەن ءوزىڭ سىر باقشى. دۇنيە جيىپ جۇرگەندە بۇگىن قۋ ءناپسى. اجال كەپ ەرتەڭ، جوق قىلسا جوقتىڭ ءوزىن دە اتىڭىز قالار، حاتىڭىز قالار ءبىر جاقسى. *** حاق جولى مىنا الەمدە بيلىك قۇرماعان، پەندەلەر از-اۋ ازاننىڭ ءۇنىن تىڭداعان. قازاق دەيسىز بە؟ ۇلى دەپ جۇرگەن ۇلت تۇگىل، ادامدىعىنان اداسىپ قالدى بۇل عالام. سۋالىپ سەزىم، شەل بولىپ كوزىم قالعىدىم. ەندىگى، ەرەن جاستاردىڭ ءۇنى – ارلى ءۇن. اقيقات – جالعىز، ارمان دا بىزدە – جالعىز-اق، قاپاستان قارا قۇتقارۋ جەردىڭ بارلىعىن. كوگىمدە – تۇنەك، كوزسىزدىك بۇلتى قاپتاعان. سانامدى ۋلاپ، ءتانىمدى تۇيرەپ، تاپتاعان. الاۋى ارسىز ايداھار بولسىن – وزىنە، رۋحسىزدار ءۇشىن «رۋحىمدى – كيە» ساتپاعام. تاريحى تالاي تاۋقىمەتىنەن تۇلەگەن، پارىزدان بيىك شىڭ جوق ەكەنىن بىلە مە ەل؟! جولسىزعا نۇرلى جول ساپ كەتەمىز، كور دە تۇر، تەرەڭگە جايىپ تامىرىن وسەر مىڭ ەمەن. بويىمدا جالىن، قولباسشىم – تۇركى كۇلتەگىن. بەرىلمەن، جاستار! ورتەڭدە ونبەس گۇل تەگىن. اينالىپ قايتا قازىعىن تاپقان تۇلپاردىڭ، كوڭىلىنىڭ جاسىن ار-يمانىممەن سۇرتەمىن. قۇدايدىڭ ق ۇلى، ۇلتىنىڭ بولعان ۇلتانى. ءالىمساعىنان ازاندى ەلدىڭ ۇرپاعى. كۇتەمىز، جاستار، «تاۋ بولىپ تۋعان تالايدىڭ»، ساجدەنىڭ ءيىسىن ساعىنتىپ اتار ءبىر تاڭى. قاراڭعىلىقتىڭ ەرىتىپ ىزعار توڭدارىن. ار ءىلىمىنىڭ تۇزەمىز سانسىز تومدارىن. بولمىسىم ىزگى قۇلقىننىڭ ق ۇلى بولعانشا، مىڭ باقىت ماعان ادامنىڭ ۇلى بولعانىم. ادا بول دەرتتەن قانىڭا ءسىڭىپ، قۋالار. باعىڭ كەپ ءوزى ەسىكتەن سوندا سىعالار. ادامزات ءۇشىن ادالدىق تىلە اللادان، قابىل ەتىلەر نيەتى ءتۇزۋ دۇعالار!
قۋانىشباي اي-كەرىم نۇرعازى قىزى،
SDU(Suleyman Demirel University)
