تەلمىرگەن جاناردا مۇڭ تۇنىپ، كەۋدەمدە كەمسەك سىر بۇلقىنىپ. كومەيدە كومەسكى ءان ىركىلىپ، مەن سەنى ساعىندىم ىنتىعىپ....... دەگەندەي سەزىمنىڭ ىرقىن ۇق، جۇرەگىم سىزدايدى، جىرتىلىپ.... مەن سەنى ساعىندىم تاعى دا، تەرەزە الدىنا ۇمتىلىپ. كوشەدە كوپ ەلەس ەلبەڭدەپ، ەلەسكە كوز-اينام تەلمەڭدەپ. ابدىراي قارايمىن سەن بەينە، شاقىرىپ قالارداي «بەر كەل دەپ». وڭ-سولىم، الدى-ارتىم،اينالام، ەلىتتى جۇرەكتى ءۇمىتىن جويماعان. ەسى جوق بولمەدە ەسالاڭ مەن عانا، ال، كوشە قاربالاس، قايناعان. كوكتەمدە قۇلپىردى اق قارعا باتتالعان، قۇستاردا ورالدى كەلمەستەي اتتانعان. سەن قاشان كەلەسىڭ كيەلىم، جۇرەكتى جايلاتىپ وتىڭا قاقتالعان......
باقىت قاراۋىلىقىز جىبەك، باياننىڭ كوركىنەن مىڭ ەسە، كەلبەتتى كەربەزىم كەكىلىن جەل ەسكەن. كۇلكىسى قۇت سىيلار كەۋدەڭە تۇنەسە، قىلىعى تاندىرار سەنى ەستەن..... كىرپىگى تەك قانا باقىتتىڭ پەردەسى، جانارى ورتاگىش جالىننىڭ وزەگى. پەيلىنىڭ جوق شىعار الەمدە تەڭدەسى، ونى تەك جەلىپ ەتپەس جۇرەگىم سەزەدى. ايداعى اق ەمەس اجارلى بەتىنەن، كۇننەندە قۋاتتى لەبىزى. جۇلدىز كەپ تىسىنە جاعالاي بەكىگەن، ەرىنى شۋاقتى شاتتىقتىڭ نەگىزى. كەۋدەمنىڭ بۇلاعىن تۇنىتقان لايلاماي، مۇڭىمدى ارقالاپ جىميا جول باسقان. پاكتىكتىڭ تۇمارىن باسقاعا بايلاماي، اناڭنان اينالدىم مەن ءۇشىن تولعاتقان. جۇرەگىن ايتۋعا جەتپەي تۇر ءتىل شەگى، ءتىل جەتسە جىرلار ەم توسىلماي. ول بار دا جولاماس كەۋدەمنىڭ مۇڭ، شەرى، باقىتقا قاراۋىل، سۇيگەنىم وسىنداي.
