ءماز بولىپ تۇرىپ، ورىنسىز كەيدە جىلاي سالۋىم – تىم وڭاي،
تۇسەدى سوندا ەسىمە ەندى كەلمەسكە كەتكەن سان جاعداي.
كوڭىلىم بوساپ، قۇلازىپ ءجونسىز، تۇسەمىن كۇيگە ءبىر بەيجاي،
و، توبا، نەگە، نەلىكتەن وسى بولدى ەكەم، ءسىرا، مەن مۇنداي...
ەڭىرەپ، ەتەك كوز جاسقا تولىپ، كۇلە سالۋىم – تىم وڭاي،
جىلاۋدى بىلمەي، جۇرگەن ءبىر كۇلىپ، بولامىن جانداي تەك ۇداي.
«ءبارى دە جاقسى»، - دەي سالام جانعا ءحالىمدى كەلگەن، ءجون سۇراي،
و، توبا، نەگە، نەلىكتەن وسى، بولدى ەكەم، ءسىرا، مەن مۇنداي...
تەپ-تەگىس جەردە تىپ-تىك تۇرىپ-اق، قۇلاي سالۋىم - تىم وڭاي،
قۇمعا دا كەيدە شالىنىپ قالىپ، جاتامىن جەردە تۇرا الماي.
تۇيمەدەي نارسە تۇيەدەي بولىپ، كورىنىپ كەتەر ءدوڭ تاۋداي،
و، توبا، نەگە، نەلىكتەن وسى، بولدى ەكەم، ءسىرا، مەن مۇنداي...
جىگەرلەنىپ اپ، كۇشىمە ءمىنىپ، باتىر بولۋىم – تىم وڭاي،
تولقىنداي تاسىپ، تاۋدى دا اسىپ، سوعامىن كەيدە قۇيىنداي.
كەيپىنە ەنىپ كەتەمىن سوندا «كوتەرگەن تاۋدى تولاعاي»،
و، توبا، نەگە، نەلىكتەن وسى، بولدى ەكەم، ءسىرا، مەن مۇنداي...
كۇنامدى ويلاپ، ولگىم كەلۋى كەي كەزدە وسى – تىم وڭاي،
قاتەلىك بولىپ كورىنەد(ءى) مەنىڭ جۇرگەنىم جەردە ءدال بۇلاي.
اداسقان قۇلعا جار بولا كور دەپ تىلەيمىن سوندا، و، قۇداي.
و، توبا، نەگە، نەلىكتەن وسى، بولدى ەكەم، ءسىرا، مەن مۇنداي...
قاناعات تۇتىپ بارىمدى، ءومىر سۇرگىم كەلۋىم – تىم وڭاي،
قالسام دا مەيلى قۇز-جاردان، تاۋدان، الدەبىر شىڭنان ءسال قۇلاي.
ومىرگە عاشىق بولام دا قالام، جۇرسەم دە كەيدە تەك جىلاي،
و، توبا، نەگە، نەلىكتەن وسى، بولدى ەكەم، ءسىرا، مەن مۇنداي...
كەتەرمىن ۇشىپ مەكەنگە وزگە ءبىر سەكۋند مۇندا مەن قالماي،
سۇراما سوندا جانىما كەلىپ، «قالايشا، نەگە، دەپ... بۇلاي؟».
ماڭدايعا باقىت جازىلعان بولسا، بۇيىرسا ءتۇيىر ب ا ق ماعان...
باقىتسىز بولىپ جۇرەم دە ءبىر كۇن باقىتتى بولام... تىم وڭاي.
ماقپال سەمباي
