ول جۋساننىڭ ءىنىسى،

شەڭگەل بولىپ كەكتەگەن،

ماعان ەرەك جۇپارى

جۋسانداردان كوپتەگەن.

ءبىر اقىندى ىزدەيمىن

كوكپەك جاققان كونە ءۇيدىڭ

كوجەسىمەن كوكتەگەن.

مەن جايىقتىڭ قىزىمىن،

ول ىرعىزدىڭ بالاسى،

دوسى دا جوق، جاۋى جوق،

جوق ەشكىممەن تالاسى.

ءبىر اقىندى ىزدەيمىن

ءبارىن ءۇنسىز كەشىرىپ،

بيىكتەۋ تۇرعان باعاسى.

ءسابي كوڭىل سەنىمى مەن دامەسى

وزىنەن زور ولەرمەن،

تىرەگى جوق،

جالعىز دوسى –جۇرەگى

ءبىر اقىندى ىزدەپ كەلەم ءالى مەن.

ءدارۋىش وي، دارمەنىم جوق قاشۋعا

قۇتىلارمىن دەگەن ەڭ،

نەگە ەكەنىن بىلمەسەم دە بۇگىندە

ءىزىڭ قۋىپ كەلەم مەن.

ءبىر بىلەرىم –بۇل الەمگە كەرەكپىز

شىداتپايدى  ءشول دەيتىن.

سول ءۇشىن دە ولەڭ بولىپ قالامىز

ماڭگىلىككە ولمەيتىن.

ولەڭ جازۋ –ولە الماۋدىڭ ەرمەگى؟!.

ءما ەندەشە نە قالدى؟..

شىندىق قانشا اششى بولسىن كەرمەگى

شولدەگەنگە وبالدى.

سوندا قالاي...

مەن تونالدىم، تونالدىم...

جو-جوق، مىنە

نۇر تاۋىپ اپ مۇڭنان دا

مەيىرىمدى بوپ الدىم... 

اۆتورى: گۇلميرا سۇيەكەنوۆا