پاريج يتi، سەنسiڭ مەنiڭ ماقتانىم،
سەن باقىتتى، مەن سورلاعان شاقتامىن.
كەلiنشەكتەر ساعان سيلايد قىمسىنباي،
بiزگە بۇلداپ كورسەتبەيتiن اق ءتانiن.
و، سۇلۋلار، قولاڭ شاشى توگiلگەن،
كوگiلدiر وت–كورپەلەرگە كومiلگەن.
يتپەن بiرگە جاتاسىڭدار ىڭىرسىپ،
ىقىلاستارىڭ مۇلدە سوعان بەرiلگەن.
كوزiن سۇزسە سىلقىم سۇلۋ بۇراڭ بەل،
سولدات ساعان قارايدى نار كۇمانمەن.
تىر جالاڭاش جاتا قالىپ استىڭا،
نە دەسەڭ دە سوعان دايىن تۇرام دەر.
ەمەس مەنiڭ ەرتەگiم بۇل ەڭ شاعىن،
ماحابباتىڭ باستان كەشiر دەر شاعىن.
سولدات ەمەس، سان مىڭ قولدان تۇراتىن،
جەز وكشەلەر جاۋلاپ كەلەد جەر شارىن.
اق بiلەكتەر اسىلاتىن موينىڭدا،
قىزىعى دا بiتكەن تاراپ تويدىڭ دا.
ەڭ باقىتتى يتتەر جاتىر بۇل كۇندە،
ەڭ بiر سۇلۋ ايەلدەردiڭ قوينىندا.
مۇقاش قوجاحمەت
1993 جىل.
الماتى.
