نەسىن ايتاسىڭ، مىقتى حالىقپىز عوي: كەلىمسىكتەردى تورگە وتىرعىزىپ، بوساعادا مالاي بوپ جۇرگەنگە ءمازبىز، ءوز جەرىمىزدە ونىمىز وتىرىپ، اراعا ءبىر ورىس ەنسە، سونىڭ تىلىندە شۇلدىرلەي جونەلۋگە دايىنبىز. زاۋىد تۇتىنىنەن بالالارىمىز اۋرىپ تۇنشىققاندا سەبەبىن زاۋىدتان نە جاۋاپتى شەنەۋنىكتەن ەمەس، باسقادان كورۋگە اۋەزبىز. جەمقورلىقتان قور بولعانىمىزدى اڭعارساق تا، ءتۇبى سول جەمقورعا بارىپ باس يەمىز. اكىمدەردىڭ وزبىرلىعى مەن ارامدىعىن كورە تۇرا، ۇرپاعىمىزدىڭ اكىم بولۋىن ارماندايمىز. بەلشەمى
زدەن قارىزعا باتۋ تۇك ەمەس، باستىسى - توي وتكىزىپ كورشىدەن اسىپ تۋسۋگە قۇمارمىز. ەكى ورتادا ەلدى اقىلعا شاقىرىپ، جونگە سالعاندى مىنەيمىز راحاتتانا. Iشتەي جەك كورسەك تە، اۋىزشا باستىقتى ماداقتاۋدا ءتۇبىن تۇسىرەمىز. سونداعىسى - “مەن قازاقپىن” دەپ كەۋدەنى قاققاندا، الدىعا جان سالمايمىز. سوسىن تىعىرىققا تىرەلگەندە، كۇيىنەمىز دە جىلايمىز. جىلايمىز دا ۇيرەنشىكتى كۇيگە قايتا كوشەمىز. ۆوبششىم، مو-وششني حالىقپىز.(راسۋل جۇمالىنىڭ فەيسبۋكتەگى پاراقشاسىنان)
