"وسى قىزىڭدى كوزىمە كورسەتپە دەگەنمىن ساعان. كۇنى بويى جۇمىستان شارشاپ كەلسەڭ، ۇيدە جۇيكەڭدى توزدىراتىن كورىنىس. جوعالتشى، مەنەن اۋلاق الىپ كەت..."، دەپ جۇمىستان كەلگەن كۇيەۋى ايەلىنە باقىرا كەتتى.
كوزدەرىن جاۋدىرەتىپ قورقىپ تۇرعان بەس جاسار قىز اكەسىنىڭ ۇرىسىنان سەسكەنىپ، اناسىنىڭ ارقاسىنا جاسىرىندى.
— بۇل دا قىزىڭىز ەمەسپە؟ جازىعى نە؟ اللا قالاسا ۇل پەرزەنتىمىز دە بولىپ قالار...
— ءوشىر ءۇنىڭدى!
بەس قىز تۋۋ عانا كەلدى قولىڭنان، ءتىلىڭ بولسا ەكى قارىس. ءبىر ۇل تۋىپ بەرگىن-دە، سودان سوڭ ناسيحات ايت...
ايەل ۇندەمەي قويا سالدى. قىزىن ۇلكەن اپكەلەرىنىڭ جانىنا جىبەرىپ، كۇيەۋىنە داستارقان ازىرلەدى.
ءتۇننىڭ جارىمىندا كۇيەۋدى ءشول قىسىپ، سۋ ىشۋگە تۇرادى. سول كەزدە قىزدارىنىڭ بولمەسىنەن جارىق سونبەگەنىن بايقاپ، بولمەگە قاراي ءجۇردى. جاقىنداعانى سول بولمەنىڭ ىشىنەن جىلاعان داۋىستى ەستىدى دە، ەسىكتى اشپاستان كىلت توقتادى.
بولمەدەن كەنجە قىزىنىڭ جىلاپ سويلەگەن داۋىسى انىق ەستىلىپ تۇر ەكەن. اكەسى زەر سالىپ تىڭداي باستادى.
— قۇدايىم، نەگە مەنى ۇل ەتىپ جاراتپادىڭ؟ نەگە مەنى اكەمنىڭ كۇندەگى جانجالىنا، انامنىڭ كوز-جاسىنا سەبەپشى قىلىپ قويدىڭ؟ قۇدايىم، مەيلى، اكەم مەنى جاقسى كورمەسىن، ءبىراق مەن ونى جاقسى كورە بەرەمىن. مەيلى مەنى ۇرىسسىن، تەك انامدى جىلاتپاسىنشى. جالعىز مەن ولاردى قيناپ قويىپپىن.
...مەنى وزىڭە شاقىرىپ الشى قۇدايىم! سەنەن جالىنىپ سۇرايمىن قۇدايىم...
اكەسى ەستىگەندەرىنەن اقىل-ەسىنەن اداسارداي كۇيگە ەندى. سوڭعى بەس جىلدىق ءومىرى كوز الدىنان ءتىزىلىپ وتە باستادى.
— شىنىمەن بۇل قىز مەن قاجەت ەتپەگەن قىزبا؟ وسىنداي مەيىرىمدى، سانالى قىز مەنىڭ ۇرپاعىم بولعانى ما؟ سوندا مەن ناعىز كور-سوقىر ەكەنمىن عوي، ناعىز كور كەۋدە بولىپپىن... - دەدى ىشتەي جىلاپ. جانى القىمىنا كەلگەندەي ورەكپىپ، بولمەگە كىرىپ كەلدى. اكەسىن كورگەن قىز قورقىپ، جىلدام بارىپ ورنىنا جاتپاقشى بولدى. اكەسى قولىنان ۇستاپ، قورقۋدان جاۋتاڭداپ تۇرعان كوزدەرىنە قاراي وتىرىپ، ءجۇزىن جۋعان جاسىن سۇرتكىلەپ:
— تاسجۇرەك اكەڭدى كەشىر قىزىم! - دەدى ىزالى داۋىسپەن.
قىزى لەزدە اكەسىنىڭ موينىنان تارس قىلىپ قۇشاقتاپ الدى...
ال كۇلىمسىرەگەن ەرىندەرى: "راقمەت ساعان قۇدايىم!"، دەپ سىبىرلادى...
كۇلشان نۇربەكوۆانىڭ فەيسبۋك پاراقشاسىنان
ۇسىنعان: اسەل بولات قىزى
