رەداكسيامىزعا ءقازىر قىتايدا تۇرىپ جاتقان قازاقستان ازاماتى ايگۇل ءادىلقۇرمانوۆادان حات كەلدى. حات يەسى ءوزىنىڭ وسىدان ون التى جىل بۇرىن وتباسى جاعدايىمەن جۇڭگو ەلىنە بارىپ، كەيىن قۇجاتتارىن جوعالتقانىن، ول قۇجاتتاردى ۋاقىتىندا قالپىنا كەلتىرۋ مۇمكىندىگى بولماي، ءقازىر قيىن جاعدايدا قالىپ وتىرعانىن ايتادى. ايگۇل ءادىلقۇرمانوۆانىڭ باسىنداعى جاعدايدى تەرەڭ زەرتتەپ، ءتيىستى ورگاندار قاجەت شارالاردى قولدانادى دەگەن ۇمىتپەن سول حاتتىڭ تولىق ءماتىنىن جاريالاۋدى ءجون كوردىك.

مەن ءادىلقۇرمانوۆا ايگۇل انۋاربەك قىزى 1975 جىلى 16 قاڭتاردا شىعىس قازاقستان وبلىسى، تارباعاتاي اۋدانى اۋدانى تۇعۇل اۋىلىندا تۋدىم.

1996 جىلى جۇڭگو حالىق رەسپۋبليكاسىنا كەلىپ، قۇلجا قالاسىندا 2 جىل اسپاز وقۋىن وقىدىم. 2 جىلدان سوڭ وتانعا قايتتىم. 1999 جىلى ناۋرىز ايىندا جۇڭگو رسەپۋبليكاسىنا تاعى ءوتتىم. سول كەلگەندە ءۇرىمشى قالاسىندا ياان لوۋ كوشەسىندە اۆتوبۋستا پاسپورت، جەكە كۋالىك، اقشامدى جوعالتتىم.

ءبىراق ۋاقىتىندا مالىمدەمەگەنىم ءۇشىن بۇل ءىس قيىنعا سوقتى. ول ارالىقتا مەن تۇرمىسقا شىعىپ ەم. بالالى بولدىم. كۇيەۋىم - قىتايدا تۇراتىن قازاق. سوندىقتان، بالالارىم دا  جۇڭگو ازاماتى. كۇيەۋىم دە جۇڭگو ازاماتى. وسىلاي بولعاندا كەيىن مەن دە «پروپيسكاعا» وتىرايىن دەدىم. ءبىراق، جۇڭگو رەسپۋبليكاسىندا بۇل مۇمكىن ەمەس ەكەن. سونىمەن مەن قۇجات جۇزىندە ەشقايدا دا جوق ادام بولدىم.

مەن وتانىما قايتىپ ءومىر سۇرگىم كەلەدى. ءبىراق، ءبىر كۇن زاڭسىز ءتۇرعاندىعىڭ ءۇشىن جۇڭگو اقشاسىندا 500 يۋان تولەيسىڭ دەگەندى  ۇعىپ، بۇل ءىستى قايتا اۋىزعا العىم كەلمەدى. مىنە، ەندى 17 جىل وتكەندە اقىرى مەن نە كورسەم دە وتانىما قايتۋدى ويلاپ جۇڭگو حالقىنىڭ ميليسياسىنا باردىم. ولار مەنى سۇراققا تارتىپ، اقىرى مەنىڭ دەنساۋلىعىم ناشار ەكەنىن ءبىلىپ، دارىگەرلەر بەرگەن «سپراۆكاعا» قاراپ «سەنى تۇرمەگە قاماققا الۋىمىز كەرەك. ءبىراق، سەن قاماقتا ءولىپ قالساڭ بولمايدى. سەن قازاقستاننىڭ كونسۋلىنا بار» دەدى. ول كەدە مەنىڭ وكپە اۋرۋىمەن اۋىرعانىما 15 جىل بولعان.

سونىمەن مەن قازاقستان كونسۋلىنا باردىم. ەسىكتەن كىرىپ، ءبىرىنشى ەستىگەن ءسوزىم «سەن قازاقستاندا ەشكىمگە دە كەرەگىڭ جوق» دەگەن ءسوز بولدى. ءتىپتى، ماعان «وسىلاي قاڭعىپ جۇرە بەر» دەدى. كەيىن ىزاعا بۋلىعىپ ەسىكتەگى بالاعا ءوزىمنىڭ ناشار پوزيسياعا ۇشىراعانىمدى ايتتىم. ول بالا دوكۋمەنت الىپ باستىعىنا كىرىپ كەتتى. ال، باستىق ماعان پەكينگە بارۋىمدى ايتتى، ماعان ارىز جازعىزىپ، «ءوتىنىش» پەكينگە سىرلىبايەۆ دەگەن كىسىگە جولدايتىنىن ايتتى.

مەن: «پەكينگە پاسپورتىم جوق قالاي بارامىن؟ جولعا اقشام دا جوق»، - دەدىم. ول ماعان جۇڭگو ميليسياسىنا شترافىڭدى تولە دەدى. مەن شتراف تولەيتىن جاعدايىم بولسا، بۇرىن كەتەر ەدىم دەدىم. وسىلايشا ەشكىمنەن كومەك جوق. مەنىڭ وتانىما قايتۋىما كومەك قولدارىڭىزدى سوزىڭىزدار. مەنىڭ دەنساۋلىعىم ناشار، وتانىما قايتقىم كەلەدى. بۇل جەردە ەكى بالالى بولدىم. ولار مەنى شەكارادان قارا تاڭبا باسىپ قۋالاندى قىلامىز دەگەن جەرى تاعى بار. ماعان جاردەم بەرىڭىزدەر. بىلاي جۇرسەم اربا سىنىپ، بىلاي جۇرسەم وگىز ولەتىن جاعدايدا قالدىم. ماعان جاردەم بەرىڭىزدەر. مەملەكەتتىك ورگاندار، سىرتقى ىستەر مينيسترلىگى مەنىڭ جاعدايىمدى ءتۇسىنىپ، ەلىمە قايتۋىما، قۇجاتتارىمدى قالپىنا كەلتىرۋگە ىقپال ەتەدى دەپ سەنەمىن. ءۇمىتىم سىزدەردە قالدى.

قۇرمەتپەن، ايگۇل ءادىلقۇرمانوۆا