تاياۋدا وزگەشە ءبىر جارناما كوزىمە شالىندى. وندا: «اتا-اناما كەلىن ىزدەيمىن. وزىمە ادال جار بولاتىن قىزدار بولسا، حابارلاسىڭىزدار!» دەپ جازىلىپتى، تەلەفون ءنومىرى كورسەتىلىپتى. حابارلاسىپ، جارناما بەرۋشىنىڭ وزىمەن سويلەستىك.

مۇنداي ماتىندە جارناما جازىپ، تاراتۋشى جىگىتتىڭ ەسىمى اسقار ەكەن، ول ءوزىنىڭ فاميلياسىن اتاعاندى قالامادى. دەگەنمەن الماتى جاقتاعى قاسكەلەڭ اۋىلىندا تۇراتىنىن ايتتى.

«مەن بۇرىن ۇيلەنگەن اداممىن، – دەدى اسقار. – وسىدان 5 جىل بۇرىن ءبىر سۇيكىمدى قىزبەن وتباسىن قۇرعانبىز. العاشىندا ءتۇسى­نىستىكپەن ءومىر سۇردىك. اكە-شەشەم دە: «كەلىنىمىز جاقسى، ادال، اقكوڭىل ەكەن»، – دەپ ۇنەمى ماقتاۋىن اسىرىپ وتىراتىن. وسىعان مەن دە قاتتى قۋاناتىن ەدىم. ءبىراق ءبىر ۇل تۋعاننان كەيىن كەلىنشەگىمنىڭ مىنەزى وزگەرە باستادى. اتا-انامدى سىيلامايتىن، ولارعا ءسوز قايتاراتىن بولدى، تاماقتى بەرگىسى كەلسە بەرەدى، بەرگىسى كەلمەسە بەرمەي-اق قويا سالادى. مۇنىڭ دۇرىس بولمايتىنىن وعان جاي ايتىپ تا، قاتتى ايتىپ  تا تۇسىندىرە المادىم.

ءبىر كۇنى جۇمىستان كەلسەم، ءۇي اشىق-شاشىق، جينالماعان، كەشەگى تاماقتان سوڭعى ىدىستار جۋىلماعان، ال اتا-انام دالادا وتىر. بالام شىرىلداپ بەسىكتە جىلاپ جاتىر. كەلىنشەگىمە بىردەڭە بولىپ قالدى ما ەكەن دەپ قورقىپ كەتتىم. سودان الىپ-ۇشىپ بولمەگە كىرسەم، ول الاڭسىز ۇيىقتاپ جاتىر ەكەن. بويىمدى اشۋ كەرنەگەنى سونشا، وعان قول جۇمساي جازدادىم. ءتۇرتىپ وياتىپ: «مۇنىڭ قالاي؟» – دەسەم، مەنى ادام ەكەن دەپ كوزىنە ىلەر ەمەس. مەنەن ءبىر اعاتتىق كەتىپتى دەگەن سەزىم بايقالمادى. اشۋ-ىزانى ىركە الماي، ءبىراز اۋىر سوزدەر ايتتىم دا، سىرتقا شىعىپ كەتتىم. كوڭىلىم الاي-دۇلەي بولىپ قاتتى قينالدىم. ءوزىمدى ءوزىم ازەر باس­تىم.

ءبىرازدان سوڭ ءبارىمىز جيىلىپ، داستارحان باسىنا وتىردىق. بۇل كەزدە مەن وزىمە، اكە-شەشەمە اۋىر تيەتىن بولسا دا تۇبەگەيلى شەشىم قابىلداپ قويعان ەدىم. اجىراسۋدى ۇيعاردىم. وسىنى ايتقانىمدا كەلىن­شەگىم سەلت ەتكەن جوق، قايتا وسىنى كۇتكەندەي ماعان الا كوزىمەن ءبىر قارادى دا: «اجىراسساق، اجىراسايىق»، –  دەدى. ال اتا-انام ءۇن-تۇنسىز ورىندارىنان تۇرىپ، سىرتقا شىعىپ كەتتى.

اكە-شەشەم كەيىن ءبىزدى تاتۋلاستىرماق بولىپ ابدەن ارەكەتتەندى، ءبىراق ەكەۋمىز دە يلىكپەدىك. اقىرى سوت ار­قىلى اجىراسىپ تىندىق. جالپى، مەن بۇرىنعى ايەلىمدى ءبىرجاقتى كىنالامايمىن. كىنا وزىمنەن دە بار شىعار، بىلمەدىم. 5 جاستاعى ۇلىم اناسىمەن بىرگە، ولارعا كومەگىمدى بەرىپ تۇرامىن.

«مەنىڭ جاسىم ءقازىر 38-دە. وتباسىن قۇرعىم كەلەدى. سول ءۇشىن اتا-اناما جاقسى كەلىن، وزىمە ادال جار ىزدەۋدەمىن. ينتەرنەت ارقىلى ىزدەگەنىمنەن ناتيجە شىقپادى. سودان وسىلاي، ماقساتىمدى ايالدامالارعا جارناما ەتىپ جازىپ جاپسىرىپ قويدىم. وتكەن 6 كۇن ىشىندە ماعان 100-دەن استام قىز-كەلىنشەكتەر حابارلاستى. كوبى ويناپ، مازاقتاپ حابارلاسادى. شىن نيەتىمەن حابارلاسىپ جات­قاندار دا بار. ەندى... مۇنىمنان نە شىعارىن بولاشاقتا كورە جاتارمىز. ەڭ باستىسى، ماعان ادال جار كەرەك. تۇراقتى جۇمىسىم، تۇراتىن ءۇيىم بار، ءبىر وتباسىن باعا الامىن. بولاشاق جارىم تاربيەلى جەردىڭ قىزى بولسا ەكەن دەيمىن. ادال جار جولىقسا، ءومىر بويى ايالاپ وتەر ەدىم».

...اسقار وسىلاي دەيدى. ەل ىشىندە ول سياقتى باس قۇراي الماي جۇرگەن جاندار جوق ەمەس قوي، ارەكەتى ناتيجە بەرىپ، سونداي جانداردىڭ ءبىرى جولىقسا، باعىن اشار دەپ ويلايمىز.

دەرەككوز: zamana.kz

اۆتور: راۋان ءومىرجان قىزى