اتا-اناسى قانشا سوققىعا جىقسا دا بالا جۇرەك ولارعا رەنجىمەيدى. ءتىپتى، قاتتى جاقسى كورەدى. ال، بالاقايدىڭ اتا-اناسى جايىندا جازعان مىنا حاتى تالاي جۇرەكتەردى ەلجىرەتتى. 

«مەنىڭ اتىم – نۇرلان. جاسىم 7 دە. مەن ءوزىمنىڭ انام – جانسايانى جانە اكەم – اسقاردى قاتتى جاقسى كورەم.
شىنىمدى ايتسام جاقسى كورەم، ءبىراق كەيدە ولاردان قاتتى قورقامىن. ولار مەنى ۇنەمى ۇرادى، سوققىعا جىعادى. نەگە ۇراتىنىن بىلمەيمىن؟ ەشقانداي جازىعىم بولماسا دا مەنى ۇرا بەرەدى…
تاڭ اتا سالىسىمەن ۇيقىمنان ويانىپ، مەكتەپكە باردىم. مەن جاقسى وقيتىنمىن، سىنىپ جەتەكشىم، ياعني جۇلدىز اپاي، مەنى وتە جاقسى كورەتىن. ال مەن بارلىق سىنىپتاستارىمدى جاقسى كورەتىنمىن. بىلەسىز بە؟ مەنىڭ دوسىم جوق.. قوڭىراۋ ۋاقىتىندا، مەن سىنىپتا وتىرامىن دا، قارىنداشپەن سۋرەت سالامىن. ەشكىم مەنىمەن دوس بولعىسى كەلمەيدى. مەن سىنىپتاستارىمنىڭ جانىنا بارىپ، ولارمەن ويناعىم كەلەدى. ءبىراق ولاردىڭ بارلىعى دا مەنى يتەرىپ تاستاپ: “جوعال بار! سەنىڭ ءتۇرىڭ جامان!” دەيدى..
بىلەسىز بە، ولار مەنى نەگە “ءتۇرىڭ جامان” دەيتىنىن؟ سەبەبى، مەنىڭ بەتىمدە ۇلكەن تىرتىق بولاتىن. اكەم مەنى قاتتى ۇرعان كەزدە بەتىم جارالانىپ، سول تىرتىق بەتىمنەن كەتپەي قويدى.
مەن ول سوزگە رەنجىمەيمىن، سەبەبى ولاردى جاقسى كورەمىن..
ءدال وسى كۇنى، ساباقتان شىعا سالىسىمەن ۇيگە كەلدىم. ۇيگە كەلىپ، ەسكى كيىمدەرىمدى كيىپ دالاعا شىقتىم. دالا – اياز! قاقاعان قىس! كۇننىڭ سۋىعىنان قاتتى توڭىپ، ءالىم قۇرىپ زورعا ءجۇردىم.. ءسويتىپ جۇرگەنىمدە، ارتقى جاقتان بىرنەشە بالا كەلىپ، مەنى ۇرىپ-سوعىپ، جەرگە قۇلاتىپ، تەپكىلەي باستادى. ولاردىڭ ءبىرى: “سەنىڭ ءتۇرىڭ وتە جامان! سەنىڭ ءتۇرىڭ قورقىنىشتى! سەن ەشكىمگە كەرەك ەمەسسىڭ.. قاڭعىباس!” دەگەنىن ەستىپ قالدىم..
مەن قاتتى جىلادىم.. ولاردىڭ ۇرعانىنا نەمەسە توڭعانىم ءۇشىن ەمەس، دوستارىم بولماعانى ءۇشىن جىلادىم.. ال مەن ولاردى سوندا دا جاقسى كورەمىن..
ۇيگە جىلاپ كەلدىم. سىرتقى بەينەمدى كورىپ، اناشىم شاشىمنان قىسىپ ۇستاپ، ونى تارتقىلاپ ايقايلاي باستادى:
– قايدا بولدىڭ، وڭباعان؟! مىنا ءتۇرىڭ نە؟! اقىماقسىڭ عوي سەن! تاماق ىشەمىن دەپ ويلاما! بولمەڭە جوعال!
مەن ۇندەمەي ءوز بولمەمە بارىپ، تىنىش وتىردىم. مەن تاياق جەپ ۇيرەنىپ قالدىم.. ءۇستى-باسىم ىلعال بولىپ، قارنىم اشىپ وتىرىپ، سول جەردە ۇيىقتاپ كەتىپپىن.. وسى جاعدايلاردان سوڭ ساباعىم ناشارلاپ كەتتى.. تۇك تۇسىنبەيتىنمىن. بۇل ءۇشىن اكەم مەنى تالاي ۇراتىن ەدى. ءبىر كۇنى ول مەنىڭ الاقانىمدى بالعامەن ۇردى. اۋىر سوققىدان بارماقتارىم قيمىلدامايتىن بولدى..
سىنىپتاستارىم ودان دا بەتەر مازاق ەتەتىن بولدى..
كۇندەر ءوتىپ جاتتى..»