قازاعىم توي جاسايدى دۇركىرەتىپ.
اتقىلاپ وت-شاشۋىن كۇركىرەتىپ.
«بارىندا ورالىڭنىڭ وينا دا كۇل،
بۇل داۋرەن كەتەدى، دەپ، ءبىر كۇنى ءوتىپ!»
قازاعىم توي جاسايدى دابىلداتىپ.
قارىزدانىپ، ەسىنەن تانىپ جاتىپ.
جەكجاتى دا جىك-جاپپار قۋانا الماس،
شاقىرۋ قاعازدارىن الىپ جاتىپ.
دەي الماي: «تۇرمىس تومەن، جاعدايىم جوق...»
توي جاسايدى «قاتاردان قالمايىن» دەپ.
كەپىلگە ءۇيىن قويىپ، نەسيە الىپ،
وتىرار توي دەگەندە داپ-دايىن بوپ.
ۇل – ۇلىق، كەلىن – كەردەڭ اي ماڭدايلى...
امال نە، سول ماڭدايمەن ويلانبايدى.
اقشاسىن سۋداي شاشىپ، «ليمۋزينمەن»
قىدىرماسا، كوڭىلدەر جايلانبايدى...
قۇشاعىن ساداقاعا جايا الماعان،
ساراڭ دا توي دەگەندە ايانباعان.
بۇگىنگى بىزدەر جەگەن ءدامنىڭ ءتۇرىن،
قانشاما پايعامبارلار جەي الماعان!
جاتقان كىم سونىڭ ءبارىن جەپ ۇنەمى؟
قابىرعاڭ ونى ويلاساڭ سوگىلەدى.
جەگەننەن بىرنەشە ەسە كوبىرەگى
قوقىستىڭ شۇڭقىرىنا توگىلەدى!
ادامعا ادام وڭاي جاعىپ پا ەكەن؟
بالەقور ءبارىبىر ءمىن تاعىپ كەتەر.
كەيبىرەۋدىڭ ءبىر جىلدىق جالاقىسىن،
ءبىر ءانشى ءبىر-اق تويدان الىپ كەتەر.
«جالت ەتىپ جۇرتتى وزىمە قاراتايىن،
داڭقىمدى، داقپىرتىمدى تاراتايىن!»
دەمەسە، قۇلشىلىققا جاراتىلعان،
مۇسىلمان بولماس پا ەدى قاراپايىم؟
مويىنداۋ قۇل ەكەنىن – نامىس بۇگىن.
ءبىزدىڭ توي – باسەكە مەن جارىس بۇگىن.
قۇرانعا قۇلاق اسپاۋ – ادامداردىڭ
اللادان كورسەتەدى الىستىعىن.
اۋزىڭدى اڭقايتقاندار سويلەگەندە،
قۇدايدىڭ ءجونىن ايتساڭ بوي بەرەر مە؟
سۇيرەسەڭ دە مەشىتكە بارمايتىندار،
سىلتاۋ تاپپاي قالادى توي دەگەندە.
ورنەكتەگەن ءىش-تىسىن كوركەمدەپ ءبىر،
عيماراتتار ورمانى «كەل-كەل!» دەپ تۇر.
مەشىت ەمەس، بۇگىندە مەيرامحانا
قۇرىلىسى قارىشتاپ، وركەندەپ تۇر.
توي كوبەيەدى ەكەن عوي تويىنسا جۇرت.
قۇمارلىقتىڭ قىزۋى بويىن شالىپ.
ەكى يىعىن جۇلىپ جەپ بيلەيدى-اي كەپ،
ەرمەگى بولىپ ەرسى ويىن-ساۋىق...
توي دەگەندە سىلتاۋ كوپ، مەرەكە كوپ.
مەرەكە كوپ بولسا دا بەرەكە جوق.
باقىتقا ماس بولعاندار ءبىر جىل تولماي،
اجىراسىپ جاتادى كەلەكە بوپ.
ايتا بەرسە ءسوز كوپ بۇل جيىن جايلى.
ايتقان سايىن مويىنداۋ قيىندايدى.
ادامدار ىسىراپتان تىيىلماسا،
اللانىڭ ىرزالىعى بۇيىرمايدى!