اجەم، اقىرىنداپ ءوز بولمەسىنەن شىعىپ، قوناق بولمەگە كىرىپ كەلە جاتتى. قوناق بولمەدە نەمەرەسى مەن كەلىنىنىڭ داۋىستارى شىعىپ تۇرعان ەدى:

كەلىنى:

— بالام، كەل، داستارحانعا وتىر، سورپاڭدى قۇيىپ قويدىم، سۋىتپاي ءىشىپ ال!»

قوناق بولمەنىڭ ءبىر بۇرىشىنداعى ءوزىنىڭ اۋىلدان الىپ كەلگەن كورپەسىنىڭ ۇستىنە وتىرعان اجەسىن كورگەن نەمەرەسى:
— اجە، كەل بىرگە تاماق جەيمىز، — دەدى.
قارت انا ءبىر كۇرسىنىپ الىپ:
— ءۇيدىڭ وتاعاسى كەلمەي تۇرىپ داستارحانعا وتىرۋعا بولمايدى. اكەڭىز كەلسىن، بىرگە جەيمىز، بۇيىرسا!»

كەلىنى:
— ويبااي، اپا! بۇل ادەتتەردىڭ زامانى ءوتتى، ەسكەردى عوي. قازىرگىلەر كىم اش بولسا داستارحانعا سول وتىرادى، بالاڭىز كەلىپ، ءوزى جەي بەرەدى، — دەدى.

— قىزىم، ادامداردىڭ ءوز ادەبى سەكىلدى ءۇيدىڭ دە ءوز ادەبى، زاڭدارى بار.
نەمەرەسى شىداي الماي، سوزگە ارالاسىپ:

—وي، اجە، نە ول ءۇيدىڭ ادەبى؟!» دەگەن دەدى.

قارت انا بىلاي دەدى:
— ءبىز كىشكەنتاي كەزىمىزدە اكەمىزدىڭ الدىندا دۇرىس وتىرۋدى ۇيرەنەتىن ەدىك. ۇيدە اتا –انامىزدىڭ الدىندا اياعىمىزدى سوزىپ وتىرمايتىنبىز، ۇلكەندەرىمىز سويلەسىپ وتىرعاندا ولار رۇقسات بەرمەگەنشە سوزگە ارالاسپايتىنبىز. بولمەگە ۇلكەندەرىمىز كەلگەندە تۇرا قالىپ ورىن بەرەتىنبىز. اكەمىز داستارحانعا وتىرماي تۇرىپ ءبىز ەشقاشان وتىرمايتىن ەدىك. اكەمىز كەلىپ: «بيسميللا، ال كەلىڭدەر!» دەپ ايتاتىن. بارلىعىمىز جۇگىرىپ كەلىپ وتىرا قالار ەدىك. سوڭىندا داستارحان باتاسى وقىلاتىن. وتباسىمەن جەگەن تاماقتان ءدامدى تاماق بولا ما، قۇلىنىم! بۇل داستارحان ادەبى!»

نەمەرەسى:
— وي، اجە، بۇلاردان سترەسس بولمايسىز با؟!» دەدى.
— جوووق، قۇلىنىم! ءبىزدىڭ زامانىمىزدا قۇرمەت بولعان جەردە ماحاببات بىرگە جۇرەتىن. ماحاببات بولعان جەردە قايدان سترەسس بولسىن. تاماقتار ءدامدى، ۇيقىمىز تىنىش. بىلەسىڭ با، مەن سترەسس دەگەن ءسوزدى وسىندا، قالاعا كەلىپ ۇيرەندىم. 
ءبىزدىڭ اۋىلىمىزدا اقىلىنىڭ كەمىستىگى بار ءبىر بالا بولاتىن. ءبارى ونى «جىندى، يبراحيم» دەيتىن. ول كەزدە سول جىندى يبراحيمدە سترەسسىز، باقىتتى بولاتىن. كەشكە دەيىن كوشەدە بالالارمەن وينايتىن، قارنى اشسا ءبىر ەسىكتى قاعاتىن. قاي ەسىكتى قاقسا دا، ونى ءۇي يەلەرى تويعىزىپ جىبەرەتىن ەدى. شاشى ءوسىپ كەتسە شاشتاراز شاشىن قيىپ قوياتىن. حامامشى ونى شومىلدىرىپ تۇراتىن. جۇما كۇندەرى اۋىل كىسىلەرى ونىڭ قولىنان ۇستاپ، نامازعا اپاراتىن. ەشكىم ونى كەمسىتپەيتىن.

ءقازىر ەشقانداي نارسەگە قۇرمەت قالمادى. قاراشى، ۇيلەرگە دە قۇرمەت جوق! كەش بولسا دا پەردەلەر جابىلماعان، بارلىق ۇيلەردىڭ ءۇي ءىشى كورىنىپ تۇر، ءبىراق ەشكىم ۇيالمايدى.

ءبىز كەش باتپاي تۇرىپ، پەردەلەردى جاۋىپ، جارىقتاردى قوساتىن ەدىك. پەردە جابىق بولسا دا ءۇستىمىزدى اۋىستىرۋعا ۇيالىپ، جەرگە شوگىپ اۋىستىراتىن ەدىك. سىرتتان كولەڭكەمىز كورىنبەۋىن ويلاپ ۇيالاتىن ەدىك.»

وسى كەزدە بەتى قىزارعان كەلىنى اقىرىنداپ تۇرىپ پەردەلەردى جاپتى.

— «ءۇيدىڭ ادەبى پەردەسىنىڭ جابىلىپ جابىلماعانىنان بەلگىلى بولادى» دەيتىن ەدى ۇلكەندەرىمىز، — دەدى اجەم.
ءۇيدىڭ الدىنا ەشكىم ءىش كيىمدەرىن ءىلىپ قويمايتىن، كورشىلەردەن ۇيالاتىن ەدى. مەن كىشكەنتاي كەزىمدە شالبارىمدى ءۇيدىڭ الدىنا ءىلىپ قويعان ەدىم، انام كەلىپ «قىزىم، اكەڭ بۇگىن اۋلاعا شىققان كەزدە سەنىڭ شالبارىڭ ءىلۋلى تۇرعان، قالاي ۇيالعانىمدى بىلسەڭ عوي. ەكىنشى رەت ورتاعا ىلمە، ءۇيدىڭ ارتىنا ءىل، ۇستىنەن جۇقا ماتا ءىلىپ قوي»، — دەدى. مەن ول كەزدە 12 جاستا ەدىم. انام بۇنى ماعان سويلەگەن كەزدە جەر جارىلىپ جەرگە كىرىپ كەتسەم ەكەن دەپ تۇردىم ۇيالعانىمنان. ءقازىر قالاي؟ وتكەندە تازا اۋامەن دەم الايىن دەپ بالكونعا شىعىپ ەدىم، قارسىداعى كورشىمىز بارلىق كىرلەرىن اسىپ قويىپتى، ۇيالعانىمنان ىشكە كىرىپ كەتتىم.

— بۇگىن تاماقتاردى سىرتتا جەيتىن بولدى، «كوز قۇرمەتى» دەگەن بولادى، ونى ەشكىم ويلامايدى. ءبىز بازاردان ساتىپ العانىمىزدى ادەمى پاكەتپەن ۇيگە الىپ كەلىپ، سونىمەن ءدامدى تاماق جاسايتىن ەدىك. كوزگە قۇرمەت جاساۋىمىز كەرەك، قىزعانىش بولادى... ول تاماقتى الۋعا اقشاسى جەتپەيتىندەر دە بار، سولارعا قۇرمەت كورسەتۋىمىز كەرەك.
ءبىزدىڭ پايعامبارىمىز (س.ا.س) «تاماعىڭىزدىڭ يىسىمەن كورشىڭىزدىڭ ۇيىندە ازان وقىماڭىز» دەپ ايتتى. 
ءۇيدىڭ تاعى ءبىر ادەبى بار، ەڭ ماڭىزدىسى دا وسى...
ۇيدەگى جاعدايلار ەشقاشان سىرتقا شىعارىلماۋى كەرەك: جەگەنىمىز، ىشكەنىمىز، اڭگىمەلەر، ۇرىستار...
بۇل دا ءۇيدىڭ ءبىر ادەبى، ەشكىمگە ايتىلماۋى كەرەك. سول ءۇشىن ءۇي ىشىندەگى ماسەلەلەر وڭاي شەشىلەدى. پايعامبارىمىز دا، اسىرەسە ايەلىمەن كۇيەۋى اراسىنداعى اڭگىمەلەر ەشكىمگە ايتىلمايدى، بۇل كۇنا بولىپ تابىلادى دەگەن حاديستەر ايتقان، سولاي ەمەس پا «ءلايلام!» دەدى كەلىنىنە... 
لەيلا ۇيالىڭقىراپ:
— ءيا اناشىم!، — دەدى اقىرىن داۋىسپەن.

نەمەرەسى:
— اجە، ءقازىر فەيسبۋك دەگەن نارسە بار، ادامدار رەستوراندا وتىرعانىن، نە جەگەنىن سۋرەتكە ءتۇسىرىپ مىنداعان ادامعا كورسەتەدى!»
— ءويبۇۇۇي... ادامدار نە جەگەنىن ايتا ما؟»
— ارينە، اجە، ءار نارسەنىڭ فوتوسۋرەتى بار. قىدىرعان جەرلەرى، نە جەگەنىن، نە كيگەنىن، جۇبايلارى العان گۇلدەردىڭ ۇستىنە جازىلعان تىلەكتەردىڭ دە فوتوسۋرەتى بار»
— قۇلىنىىىم اۋ، سەن نە ايتىپ وتىرسىڭ؟ اقىر زامان جاقىنداپ قالدى ما؟ ۇيلەر تىر جالاڭىش قالدى ما؟، — دەپ كوزى جاسقا تولىپ، اڭگىمەسىن جالعاستىردى:
—  ءبىز وتاعامىزدىڭ الدىندا بىرگە جۇرۋگە ۇيالاتىن ەدىك، جەسىرلەر بار، تۇرمىس قۇرا المايتىن قىزدار بار. ولاردىڭ كوڭىلدەرىن جارالاعىمىز كەلمەيتىن. وتاعامىزدان ءبىر قادام ارتتا جۇرەتىنبىز. 
ءقازىر بولسا كوشەدە ۇرىسىپ تۇرادى، ءسۇيىسىپ تۇرادى، جاستار... 
ارينە، ار-ۇيات بولماعان جەردە مەيىرىم دە قالمايدى. ۇلكەندەرىمىزگە قۇرمەت ەتسەك بۇل ءۇيىمىزدىڭ بەرەكەتى بولار. ءۇيدىڭ ۇياتى جابىلعان پەردەلەر بولاتىن. ال ماحاباتتىڭ ۇياتى جاسىرىنۋ. كوزدىڭ ۇياتى كوزدە. دەنەنىڭ ۇياتى جابىق كيىمدەر. ۇيالۋ، ار نامىس يماننان كەلەتىن نارسەلەر.

كەلىنى:
— دۇرىس ايتاسىز، اناشىم. ءبىز ار – نامىسىمىزدى ۇمىتتىق، — دەدى.
نەمەرەسى قاسىعىن اقىرىنداپ قويىپ:
— مەن اكەم كەلگەندە تاماق جەيمىن، اناشىم، — دەدى.

اجەسى ايتقان سوزدەرىنىڭ كەلىنى مەن نەمەرەسىنە اسەر ەتكەنىن بايقاپ قۇدايعا شۇكىر دەدى.

اڭگىمە الەۋمەتتىك جەلىدەن الىندى