ستۋدەنت كەزىمىزدە دەمالىس الساق بولدى، اۋىلداعى ۇيگە قاراي اسىعىپ تۇراتىنبىز. ءبىر جولى كەزەكتى مەرەكەلىك دەمالىس بولدى ما، الدە وقۋ ءبىتتى مە، ايتەۋىر، ستۋدەنتتەردىڭ ءبارى قايتىپ جاتقان كەزدە مەن دە كاسساداعى سوڭعى بيلەتتى الىپ، «اۋىل، قايداسىڭ؟»، — دەپ ۇيگە قاراي تارتتىم. قاسىمداعى ادام دا ستۋدەنت بالا ەكەن. ماعان ءبىر قارادى دا، ارى قاراي بىردەڭە تىڭداپ ءوز الەمى وزىندە، وتىرا بەردى. ءبىر ۆاگوندا جالعىز ءوزى وتىرعانداي تالتايىپ العانىنا اشۋىم كەلسە دە، ۇندەمەدىم. ۆاگون تولى جاستار، ەرسىلى-قارسىلى كىرىپ-شىعىپ ءجۇر. ءبىر كەزدە الگى جىگىتكە اناسى تەلەفون سوقتى. بالا اناسىمەن وتە دورەكى سويلەستى. جۇرەگىم قان جىلاعانداي بولدى. «اتتەڭ...»، — دەدىم ىشىمنەن. كوپ ادام اناسىنىڭ ءقادىرىن ءتىرى كەزىندە بىلمەيدى-اۋ... ءتىرى كەزىڭدە سىيلاسا الماساڭ، ولگەننەن سوڭ جىلاعاننان نە پايدا؟.. ءوزىمنىڭ قايتىس بولعان انام ەسىمە ءتۇسىپ، ىشتەي ءبىر ەگىلىپ الدىم. نەگە ءويتتى ەكەن؟ اناسى سونشا نە ىستەپ قويدى؟

ارادا ءبىراز ۋاقىت وتكەندە قارنىمىز شۇرىلداي باستادى. ءارى جول جۇرگەن ادامنىڭ بىر-ەكى ساعاتتان كەيىن قارنى اشا باستايتىنى زاڭدى عوي. اسحانانىڭ الدى تولعان كەزەك. كەنەت الگى جىگىت ۇيىنە قايتا تەلەفون شالدى: «مام، يا نا تاكسي پريەدۋ، تى س سوبوي 500 تگ ۆوزمي ي ۆىحودي نا ۋليسۋ، ۆسترەت مەنيا»، - دەدى. اناسى تۇنگى بىردە قالاي شىعاتىنىن ۋايىمدادى ما ەكەن، بىردەڭە دەي قالىپ ەدى، بالانىڭ كوزى اتىزداي بولدى: "تەبە چە، زاپادلو چتو لي"، دەدى.  الگى بالادان قاتتى كوڭىلىم قالدى. بۇل اناعا ايتىلاتىن ءسوز بە ەدى؟ سول كەزدە ونىڭ قارنى اش ءارى اقشاسى جوق ەكەنىن ءبىلدىم دە، بۋفەتكە بارىپ، وزىمە نە السام دا، ءبارىن ەكى-ەكىدەن الىپ، ىستىق شاي الىپ، قايتىپ كەلدىم. جىگىت كوزىن جۇمىپ العان، بىردەڭە تىڭداپ وتىر. مەيلىنشە جۇمساقتىق تانىتىپ، تاماقتاردى الدىنا قويدىم دا، «جەڭىز»، - دەدىم. ءوزىم ەشتەڭە بولماعانداي ءوز تاماقتارىمدى الىپ، تەرەزەگە قاراپ، جەپ وتىرمىن. سول كەزدەگى انا جىگىتتىڭ رەاكسياسىن كورسەڭىز عوي. دالا قاراڭعى عوي، تەرەزەدەن بارلىعىن كورىپ وتىرمىن: ەكى كوزى باقىرايىپ، اقىرىن عانا قۇلاعىنداعىنى شەشتى، اياقتارىن جينادى. سودان كەيىن ءوز قىلىعىنا وكىنگەندەي بولىپ تىپ-تىنىش وتىرىپ قالدى. 

تۇسەتىن ۋاقىتىمىز جاقىنداپ قالعان ەدى، سومكەمنەن قاعاز الدىم دا، «مەنىڭ انام قايتىس بولعان، ەگەر ول ءتىرى بولعاندا، مەن وعان ايعايلاماق تۇگىلى، ونىڭ اياعىن سۇيەر ەم»، - دەپ جازىپ، سومكەلەرىمدى جيناپ، قاعازدى قولىنا بەرىپ، شىعىپ كەتتىم. 
ۆوكزالدان اعام كۇتىپ الدى. ءبىر بۇرىشتا الگى جىگىتتىڭ اناسىنا: «مام، يا سام زايدۋ، تى سپي، زامەرزنەش»، - دەپ جاتقانىن ەستىپ قۋانىپ كەتتىم.
نەگىزى ادامدار جامان بولعىسى كەلىپ جامان بولمايدى ەكەن، تەك ولارعا جاقسى بولۋدىڭ جولدارىن كورسەتىپ جىبەرۋ كەرەك...

اڭگىمە فەيسبۋك الەۋمەتتىك جەلىسىنەن الىندى