كوكبورىنىڭ سىڭىرىندەي ءسىرىمىن،
سول ءۇشىن دە اجالسىزبىن، ءتىرىمىن.
شىندىق ءۇشىن قۇرباندىققا شالىنىپ
شىرىلداعان قۇلىنداردىڭ ءبىرىمىن.

تالاي-تالاي تونالدىم دا تاپتالدىم،
ءوزىمدى-وزىم جوعالتۋعا شاق قالدىم.
كوك كويلەكتى كوكتەمەدە تۋىلىپ
جەلتوقساندا ەرىپ كەتكەن اق قارمىن.

كۇڭىرەنسە ءۇن شىعادى كوردەن دە،
شەرتىلمەگەن شەرىم قانشا شەرمەندە.
ءوز تىلىڭدە ءومىر ءسۇرىپ،
سونان سوڭ،
نە جەتەدى ءوز تىلىڭدە ولگەنگە.

مەن سۇراسام – تەڭدىگىمدى سۇرادىم،
تەڭدىگىمنىڭ كەمدىگىنە جىلادىم.
اي كۇزەتىپ ارۋ سۇيەر جاسىمدا
ماڭگىلىكتىڭ قۇشاعىنا قۇلادىم.

كەك الاتىن كارىدەن دە جاستان دا،
قۋ تىرشىلىك قۇپياسىن اشقان با؟!
باۋىر قالدى وزەگىنە ورتەنىپ
انا قالدى ءسۇتىن ساۋىپ اسپانعا.

تاۋەلسىزدىك – قازاق ءۇشىن عاجاپ قۇت،
عاجاپ قۇتقا جۇرمەيدى ەندى مازاق تۇك.
ءبورى مىنەز بابالاردىڭ ارمانى – 
اينالايىن، التىن قانات – ازاتتىق!

ساعان قۇربان جاستىعىم دا جانىم دا،
ساعان قۇربان اتپاي قالعان تاڭىم دا.
تەرەڭدىگى قابىردەن دە تەرەڭدەۋ
مەنىڭ قايعىم – قازاعىمنىڭ قانىندا!

الىبەك شەگەباي