«سەنىڭ بويىڭدا تۇنىپ تۇرعان تالانت بار، ءبىراق تىرىڭدە «ۇلى» دەگەن ءسوزدى ەستي الماي كەتتىڭ...» 

ءومىر... ماحاببات... ولەڭ... تالانت... بيىككە ۇمتىلۋ... قۇزعا قۇلاۋ... ورىندالماعان ارمان... اۋرۋحانا... جالعىزدىق... ازاپقا تولى سوڭعى كۇندەر... اجال... ءولىم... 

كەشە اقيىق اقىن مۇقاعاليمەن ەتەنە جاقىن تانىستىم. ولەڭدەرىن وقىپ، كەيبىرىن جاتقا بىلگەنىممەن، تاعدىرىمەن پاراق بەتىندە عانا تانىسقانىممەن، كوز الدىما ەلەستەتىپ كورمەگەم... عابيت مۇسىرەپوۆ تەاترىنداعى «مەن ۇمىتىلمايمىن» قويىلىمى مەنى اقىنمەن قاۋىشتىردى. اۋىر تاعدىرىن سەزىندىم، سول ۋاقىتتا مويىندالماعان تالانتى مەنىڭ دە جانىما ەرەكشە باتتى، ءوزى بيىكتە بولا تۇرا جالعىز قالعان ءمۇقاعاليدىڭ سوڭعى كۇندەرىن كورسەتكەن قويىلىم مەنى تەرەڭ ويعا باتىردى. 

سول زاماندا مەن بولسام عوي، شىركىن... ونىڭ اتىن تىرىسىندە جارىققا شىعاراتىن، الەمگە ايگىلى ەتەتىن، 1976 جىلدىڭ 9 اقپانىندا تۋعان كۇنىن دۇركىرەتىپ وتكىزەتىن، ۇلان اسىر توي جاسايتىن.. ءدال سول ۋاقىتتا-اق اقىننىڭ جىرلارى جاستاردىڭ اۋزىنان تۇسپەس ەدى، ۇلى تۇلعا ءوز زامانىندا دارەجەسىنە ساي باعالاناتىن ەدى، حالقى ونىڭ جانىندا بولاتىن ەدى... اتتەڭ، ءبارى قۇر ەلەس، بوس قيال، قۋ ساعىم بولىپ قالا بەردى...

«قايتادان تۋسام، ءور مىنەزىممەن ولىمگە ەمەس، ومىرگە اسىعار ەدىم» دەيدى اقىن. الايدا ءبارى كەش ەدى... اۋرۋحانادا جاتىپ اكەسىمەن سىرلاستى، مۋزاسىمەن، دوستارىمەن مۇڭداستى، تۋعان جەرىن قاراسازىن ساعىندى. الايدا ءبارى كەش ەدى عوي، كەش ەدى... اجالىمەن قاي كەزدەردە بەتپە-بەت كەلدى، جەڭۋگە تىرىستى، قولىنان كەلمەدى، سەبەبى اجال ودان كۇشتىرەك بولدى. 

«مەن ۇمىتىلمايمىن!» دەدى... ايتقانى ءدال كەلدى. بۇگىندە ءمۇقاعاليدىڭ جىرىن بويىنا سۋسىنداتىپ وسكەن جاس ۇرپاقتى بىلەمىن، مۇزبالاق اقىننىڭ جىرىمەن تابىسقان قوس عاشىقتاردى بىلەمىن. الايدا كوڭىلىمدە وكىنىش سەزىمى قالىپ قويدى...

گۇلىم جاقان