شايتاننىڭ ازعىرىپ، ورتامىزعا ىرىتكى سالۋىنا قارسى توتەپ بەرەتىن بىردەن ءبىر قارۋ – ناماز. ياعني، ساجدەگە باس قويۋ ارقىلى مەنمەندىكتى جەر ەتىپ، «پەندەنىڭ راببىسىنا ەڭ جاقىن كەزى – ساجدە ەتكەن ءساتى» دەگەن اقيقاتتىڭ نەگىزىندە ماڭدايىمىزدى جەرگە تيگىزىپ، «اللاھىم، قاھارىڭنان شەكسىز راقىمىڭا سيىنامىن»، – دەپ، راببىمىزدىڭ ساياسىن پانالاۋىمىز قاجەت.

«وزدى-وزىمىزبەن، ارەكەتسىز تۇرىپ قالساق شايتان ازعىرا باستايدى» دەگەن سوزدە شىندىق بار. راسىندا دا شايتان كوبىنەسە، ءدىن-يمانى ءۇشىن باس قاتىرماي، قايعى-مۇڭسىز بوس جۇرگەن ادامداردى سەرگەلدەڭگە سالادى. ولاي بولسا، ءبىز التىن ۋاقىتىمىزدى قور قىلىپ، بوس جۇرۋدەن ساقتانىپ، زەرىكتىرەتىن جاعدايلاردان قاشىپ، تىنىمسىز جۇمىس ۇستىندە جۇرگەنىمىز دۇرىس.

اقىرى شايتان ءبىزدىڭ بوس كەزىمىزدى پايدالانىپ، ارەكەتسىز ءحالىمىزدى باعىپ، ىشىمىزگە ءتۇرلى جامان وي تاستاپ، كۇنا جاساۋعا يتەرمەلەيدى ەكەن، ولاي بولسا، ءبىز دە بەلدى بەكەم بۋىپ، بىلەكتى ءتۇرىنىپ، كەمشىلىكتەرىمىزدەن ارىلىپ، وعان قارسى بەلسەندى كۇرەس جۇرگىزۋىمىز قاجەت. ياعني ىس-ارەكەتىمىزبەن بولسىن، وي-پىكىرىمىزبەن بولسىن ونىڭ ابدەن كۇشەيىپ كەتۋىنە جول بەرمەگەن ءجون. ىشكى جان دۇنيەسىنە تەرەڭ بويلاپ، عالامنىڭ تىلسىم سىرلارى جايلى ۇدايى پىكىر ءوربىتىپ، اللا تاعالامەن رۋحاني بايلانىسىن كۇشەيتىپ وتىرعان ادامدى شايتان ازعىرا المايدى. ءولىم جايلى كوپ ويلايتىن ادامنان دا شايتان اۋلاق جۇرەدى. يسلام ءدىنىن جەر-جاھانعا جايۋ ءۇشىن كۇندىز-تۇنى جارعاق قۇلاعى جاستىققا تيمەي جۇرگەن جاندى دا شايتان ءۇيىرىپ اكەتە المايدى. سونىمەن قوسا، شايتان كامىل يمان مارتەبەسىنە جەتىپ، رۋحاني بولمىسى تولىسقان جانعا دا بيلىگىن جۇرگىزە المايدى. ءاسىلى، ءبىز جاراتقاننان ءبىر ساتكە دە قول ۇزبەسەك، ول ءبىزدى اككى شايتانعا ەرگىزبەيدى. ءيا، ءبىز دىنگە قول ۇشىن بەرىپ كومەكتەسسەك، بەرگەن ۋادەسىن ورىنداپ ول بىزگە كومەكتەسەدى. ۋادەسىندە تۇراتىنداردىڭ ەڭ قايىرلىسى بولعاندىقتان، پەندەسىنىڭ ناپسىگە ەرىپ، قۇرىپ كەتۋىنە استە جول بەرمەيدى. اللا تاعالا قۇران كارىمدە: «سەندەر سوزدەرىڭدە تۇرىپ، ماعان بەرگەن ۋادەلەرىڭدى ورىنداڭدار، مەن دە سەندەرگە بەرگەن ۋادەمدى ورىندايىن»[1]، – دەگەن. ەندەشە، ءبىز حاق ءدىننىڭ وركەن جايۋىنا كومەك بەرسەك، اللا تا ءبىزدى شايتاننىڭ ازعىرۋىنان ساقتايدى. مۇنداي جاعدايلاردا تىم قۇرىعاندا قۇراننىڭ ءبىر اياتىن كوكەيىمىزگە سالىپ، ەسىمىزدى جيدىرىپ، شايتاننىڭ تۇزاعىنان قۇتقارادى. بۇل اللا ەلشىسىنىڭ كەيبىر ىزگى ساحابالارىن كۇنادان قۇتقارعانىن ەسكە تۇسىرگەندەي... ءيا، قاتارداعى پەندە رەتىندە ولاردىڭ دا كۇنامەن بەتپە-بەت كەلگەندە وسالدىعىن سەزىنەتىن كەزدەرى بولاتىن. ءبىراق ولارعا سول مەزەت اللا تاعالا ەس جيعىزىپ، اقىرەتتى ەستەرىنە سالاتىن. حاق دىنگە شىنايى بەت بۇرىپ، اقيقاتقا جاناشىر قازىرگى مۇسىلماندار ءوز ومىرىنە كوز سالسا، تالاي رەت جار جاعالاپ كۇناعا تايىپ كەتەر ساتىندە عايىپتان كەلگەن ءبىر كۇشتىڭ قۇزعا قۇلاتپاي امان الىپ قالعانىن سەزىنەر ەدى. ءيا، بارشامىز دا اللا تاعالاعا بەرگەن و باستاعى سەرتىمىزگە بەرىكتىك ءارى ادالدىق تانىتقان سايىن تىلسىم كومەك كەلگەنىن بايقاپ، «ەگەر اللا تاعالانىڭ دىنىنە كومەكتەسسەڭدەر، ول دا سەندەرگە كومەكتەسەدى» دەگەن اياتتىڭ اقيقاتىنا تالاي كۋا بولدىق. ءبىزدىڭ ەرىك-جىگەرىمىزدىڭ مۇمكىندىك اياسى شەكتەۋلى. وسىعان قاراماستان ول ءبىزدىڭ وسى ەرىك-جىگەرىمىزدى قاپەرگە الىپ، شايتاننىڭ بارلىق ايلاسىن ىسكە العىسىز ەتىپ وتىرادى. ءيا، شايتان مەن ءناپسىنىڭ جۇرەككە سالعان ازعىرىندى ويلارىنا ءاۋ باستان توسقاۋىل قويساق، قارسى تويتارىس بەرە الامىز. ويعا جاماندىق ورالىپ مازالاعان كەزدەرى ۋاقىتشا ولاردىڭ ىقپالىندا قالساڭىز دا بىردەن سول ويلاردىڭ شىرماۋىنان قۇتىلىپ كەتۋدىڭ امالىن ىزدەپ، اقىل تارازىسىنا سالىڭىز. ويتكەنى كەيبىر قيىن ساتتەردە جۇرەكتەگى يماننىڭ قاۋقارى جەتپەي السىرەپ، وز-وزىمىزگە يە بولا الماي قالۋىمىز ابدەن مۇمكىن. وسى ومىردە جۇرەگىنەن اقيقاتتىڭ نۇرى توگىلگەن، ءاربىر ءسوزى مەن ءىسىن اللانىڭ قالاۋىنا دالدەگەن نەبىر تاقۋا جاندار بار. مۇنداي جانداردىڭ قاسىندا ءوزىمىزدى بەينە ءبىر پايعامباردىڭ جانىندا وتىرعانداي سەزىنىپ، ەرەكشە قۋات الامىز. ولاردىڭ ءسوزى مەن سۇقباتتارى رۋحىمىزعا ءنار بەرىپ، وي-سانامىزدى جاۋلاپ العان تۇنەك ويلار مەن سەزىمدەردى اپ-ساتتە جۋىپ-شايىپ جىبەرەدى. كەيدە ءوزىمىزدىڭ دە ءدال وسىنداي حالگە قول جەتكىزەتىن كەزدەرىمىز بولادى. مۇنداي ساتتە وزگە جاندار ءبىزدىڭ رۋحاني دۇنيەمىزدەگى الەمنەن ءنار الىپ، رۋحاني سەرگەكتىگىن ساقتاپ قالادى. اللا تاعالا ادامدى قوعام ىشىندە كوپشىلىكپەن تىعىز ءومىر سۇرەتىن ەتىپ جاراتقان. جانى مەن ءتانى دە وزگەلەردىڭ قولداپ دەمەۋىنە مۇقتاج. ول قوعامسىز ءومىر سۇرە المايدى. وسىعان وراي، ءبىزدىڭ مىندەتىمىز – ءاردايىم جاقسىلارمەن بىرگە بولۋ. ويتكەنى، جاقسى دوس ءارقاشان دا جاقسى ناسيحاتتارى ارقىلى ەرىك-جىگەرىمىزدى قايراپ، ىنتا-ىقىلاسىمىزدى ارتتىرا تۇسپەك. مۇنداي دوستىقتى ءاردايىم قاستەرلەۋ قاجەت. اللانىڭ قالاۋىمەن مۇنداي دوستىق شايتاننىڭ تورۋىلداۋىنان ساقتايدى. مۇنان باسقا، جۇرەككە ءنار بەرەتىن ناسيحاتقا ءاردايىم قۇلاعىڭىز تۇرىك جۇرگەنگە نە جەتسىن. ءيا، تىڭداعان كەزدە اقىرەتتى ەسكە سالاتىن، رۋحانياتقا دەگەن قۇشتارلىعىمىزدى ارتتىراتىن ناسيحاتتاردىڭ ماڭىزى زور. ناسيحات ءدىننىڭ ناق ءوزى دەسە دە بولادى. اتا-بابالارىمىز ۋاعىز ناسيحات ايتقان كەزدە مەشىتتەگى ادامداردىڭ كوڭىلى تولقىپ، يماندارى كۇشەيەتىن. ماسەلەن، فاحرۋددين رازي[2] فيلوسوفيا كىتاپتارىن كوپ وقىعان ادام بولاتىن. ءبىراق مىنبەرگە شىققان كەزدە ونىڭ كوز جاسىن كول ەتىپ جىلايتىنى سونشالىقتى، نە دەپ جاتقانىن حالىق ءجوندى تۇسىنە المايتىن. وسىلاي ناسيحات ايتاتىن ىزگى جانداردان ماقۇرىم بولعانىمىز ءبىزدىڭ باقىتسىزدىعىمىز. ويتكەنى ادام بالاسى بىردە كوڭىلدەنسە، شاتتانسا، ەندى بىردە مۇڭايىپ، شەرىن تارقاتۋعا مۇقتاج. ول – ءسات سايىن جان سارايى جاڭعىرىپ، سەرپىلىپ وتىراتىن بولمىس. جىلاي ءبىلۋ دە وسىنداي قاجەتتىلىكتەردىڭ ءبىرى. قۇران كارىمدە: «ولار كوز جاسىن توگىپ، ماڭدايىن ساجدەگە قويادى»، – دەپ، ادامنىڭ ىشكى جان تەبىرەنىسى، كوز جاسى، جۇرەك نازىكتىگى تۋرالى ءسوز قوزعايدى. سوندىقتان دا مۇمكىن بولسا حاق ءدىنىمىزدى ءومىرىنىڭ مانىنە بالاعان ساحابالار مەن ساحابادان كەيىنگى ۇلى تۇلعالارىمىز تۋرالى كۇن سايىن وي ءوربىتىپ، وسىدان بويىمىزعا قۋات الىپ، سونان سوڭ عانا ءىسىمىزدى باستاعانىمىز ءجون بولار ەدى. بۇدان ءوزىمىزدىڭ ىشكى رۋحاني دۇنيەمىز كەمەلدەنە تۇسپەك. رۋحانياتى كامىل ساحابالار ياكي ولاردان كەيىنگى عۇلامالارىمىز تۋرالى وي ءوربىتۋ ءوز ءومىرىمىزدى ولاردىڭ ومىرلەرىمەن سالىستىرۋعا، ۇلگى الۋعا تالپىنتادى. «ءبىز دە ولار سەكىلدى مۇسىلمانبىز. وسىنشالىقتى اسۋلاردى ولار قالايشا باعىندىردى، بۇل ءبىزدىڭ قولىمىزدان نەگە كەلمەيدى؟»، – دەپ وز-وزىمىزگە سىن كوزبەن قاراپ، ءمىنىمىزدى تۇزەۋگە تالپىنۋ ارقىلى ءوز-وزىمىزدى وزگەرتە الاتىندىعىمىزعا سەنىمدىمىن. تىم بولماسا اپتاسىنا بىرنەشە رەت وسىلايشا جان-جۇرەگىمىزبەن تەبىرەنىپ، ءجۇرىس تۇرىسىمىزدى وي ەلەگىنەن وتكىزۋ ارقىلى اللانىڭ قالاۋىمەن جان دۇنيەمىز تۇرلەنەدى دەگەن ويدامىن. وسىلايشا شابىت سىيلايتىن يلاھي نۇرلاردى جان-جۇرەگىمىزبەن سەزىنىپ، شايتاننىڭ ءتۇرلى تۇزاقتارىنان بويىمىزدى اۋلاق سالامىز. بۇل كەيدە ۋاعىز-ناسيحات تىڭداۋ، كەيدە قۇران وقۋ، كەيدە تاپسىرلەردى وقۋ ارقىلى جۇزەگە اسۋى مۇمكىن. ىشتەي رۋحاني جاڭارۋدىڭ شەگى جوق، ءبىز اۋا مەن سۋعا قانشالىقتى مۇقتاج بولساق، مۇنداي ورەلى جاڭارۋدى سونشالىقتى قاجەتسىنەمىز. ءيا، جۇرەككە ءنار بەرەتىن ۋاعىز ناسيحات تىڭداۋ، مۇنداي ناسيحات ايتاتىن جانمەن بىرگە بولىپ، «بىزگە ناسيحات ايت» دەپ قيىلا ءوتىنۋ، پايعامبارىمىز (ساللاللاھۋ ءالايھي ءۋاساللام) بەن ساحابالاردى جاقىننان سەزىنۋ، مىنە بۇلاردىڭ بارشاسى ءبىزدىڭ رۋحاني بولمىسىمىزعا كۇش بەرەتىن ماڭىزدى جايتتار بولىپ سانالادى. الايدا: «مەن مۇنىڭ ءبارىن بىلەمىن، قايتالاپ وقۋدىڭ قاجەتى قانشا؟»، – دەگەن سەكىلدى ءۇستىرت ويدان اۋلاق بولعان ءجون. «مۇنى وقىسام ياكي تىڭداسام نە بولا قويار دەيسىڭ؟»، – دەپ نەمقۇرايلىلىققا دا سالىنباۋ كەرەك. بۇل – سەنى قۇيىنداي كوتەرىپ، قاڭباقشا دومالاتاتىن الدامشى وي. دۇنيەگە قاتىستى ماسەلەلەردىڭ ءوزىن پىسىقتاپ وتىرۋعا تۋرا كەلەدى، ءبىر كۇندە بىرنەشە رەت تاماقتانۋ ارقىلى ءتانىمىزدى قورەكتەندىرەمىز، ەندەشە ار-وجدان، جۇرەك سەكىلدى رۋحاني دۇنيەمىزدىڭ دە ۇدايى ءنار الۋى قاجەت. مىنە، وسىلاردىڭ ءبارىن ەسەپكە الا وتىرىپ، قاشان دا ءبىر جول كورسەتۋشىگە قۇلاق ءتۇرىپ، جامان وي نيەتتەن ارىلىپ، جۇرەك كىرىن كەتىرەتىن ونىڭ قاسيەتتى الەمىندە سايالاپ، ءوزىمىزدى قايتا جاڭارتۋدىڭ جولدارىن ىزدەۋىمىز قاجەت. بۇنى كەيدە وقۋ، كەيدە جاراتىلىسقا قاراپ، حاق تاعالانىڭ قۇدىرەتىن ويلاۋ، كەيدە ءولىم تۋرالى وي ءوربىتۋ ارقىلى دا جۇزەگە اسىرۋعا بولادى. وسىلاي ەتكەندە عانا شايتاننىڭ ايلا-شارعىسىنان ساقتانا الامىز. ءبىزدى ءناپسى مەن شايتاننىڭ جاماندىعىنان ساقتاۋى ءۇشىن اللا تاعالاعا ءاردايىم دۇعا ەتىپ، تىلەك تىلەيىك.

kz.fgulen.com