سوتقا بارماس بۇرىن ابايدىڭ "ماسعۇت" داستانىن وقىدىم. پايداسى ءتيدى. جىندىلار مەنى نەمەسە مەن ولاردى ءتۇسىنۋ ءۇشىن جىندى قىلاتىن سۋدى ءسىمىرىپ سالدىم. ادۆوكاتتىققا تايچيبەكوۆ دەگەن بىرەۋدى جالداپ الدىم. سوت بارىسىندا "پۋتين گيتلەر ەمەس، پۋتين ناعىز ستالين! قازاقتاردى تاعى دا قىرۋ كەرەك! كوكەمىز امان بولسىن! قازاقستان رەسەيدىڭ وڭتۇستىك گۋبەرنياسى!" دەپ ايعاي سالدىم. "جازدىم، جاڭىلدىم! مەن بەيباقتى كەشىرىڭىزدەر، وسىدان بىلاي قازاقشانى ۇمىتىپ، تەك ورىسشا سويلەيتىن بولامىن" دەگەندى تاعى قوستىم. سۋديا جىمىڭ ەتتى دە، وسى ۋاقىتقا دەيىن ەشقانداي قوعامدىق ءتارتىپتى بۇزباعانىمدى، اكىمشىلىك جاۋاپقا تارتىلماعانىمدى ەسكەرە وتىرىپ، اقتاپ شىعاردى. سىرتقا شىقتىم دا، ەسىك الدىندا پلاكات ۇستاپ تۇرعان، سارجاعال كيىنگەن قاسوتاندىقتارعا قاراتىپ، "سپاسي بوگ، سپاسيبو گوسپودي!" دەدىم دە، "لادا كاليناما" وتىرىپ، ۇيگە قاراي تارتتىم. اينادان قاراسام، سۋديا "مەرسەدەسىنە" ءمىنىپ جاتىر ەكەن. "گوووول" دەگەننەن سەلك ەتىپ وياندىم. گەرمانيا قوسىمشا مينۋتتا گول سالىپتى. قىسقاسى، 2:1 ەسەبىمەن ءالجيردى جەڭدىك. جەڭىسكە ماساتتانعان مەن بەيباق تۇسىمە كىرگەن سۋدياعا "حۋتين پۋيلو!" دەپپىن. ءقازىر سول... وتىرمىن ءوڭ مەن ءتۇستى اجىراتا الماي. (ايدوس جۇقان ۇلىنىڭ فەيسبۋكتەگى پاراقشاسىنان)